Lahat ng Kabanata ng ขย่มรัก ท่านประธาน : Kabanata 31 - Kabanata 40

ร่างสูงเดินไปหาร่างบางที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา เขานั่งยองๆ มองใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้ม ใช้มือเกลี่ยปอยผมที่เกะกะหน้าเธอ กว่าที่เขาจะขจัดความขุ่นเคืองที่เธอขัดใจออกไปได้ก็ทำเอาไม่เป็นอันทำงานไปพักใหญ่ เขาคงเรียกร้องเหมือนเด็กเอาแต่ใจมากเกินไป ก็เขาไม่เคยสัมผัสความหอมหวานรัญจวนใจจากกายสาวมาก่อน พอได้ลิ้มลองก็เกิดติดใจ หลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น ยิ่งเป็นผู้หญิงตรงหน้า ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเปิดใจรัก ใบหน้าสวยรูปไข่ที่กระจ่างใสเนียนละเอียดจนมองไม่เห็นรูขุมขน ยามตื่นดวงตาของเธอสดใสเป็นประกาย แพขนตายาวงอนงามบนเปลือกตาดกหนาชนิดที่ไม่ต้องเสียเวลาดัดขนตาให้วุ่นวาย คิ้วสวยได้รูป จมูกโด่งเชิดรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มอมชมพู ที่ยิ้มทีไรหัวใจแกร่งเป็นต้องอ่อนยวบ เมื่อก่อนเขาเก็บซ่อนความรู้สึกตัวเองไว้ไม่ให้ใครรับรู้ แต่มาวันนี้ วันที่เขาเปิดใจยอมรับว่ารักเธอ ทำให้ไม่ว่าจะมองเธอมุมไหนเขาก็รู้สึกหลงใหลไปเสียหมดปัณณ์มองใบหน้าสวยแล้วก็ต้องอดใจไม่ไหวที่จะประทับริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพู...อีกทีแล้วกัน...อีกรอบดีกว่า...ขออีกรอบ...อีกที...และเขาก็ทำอย่างใจนึกอีกรอบ อีกรอบ ซ้ำไปซ้ำมา"แกล้งหลับเหรอ" ปัณ

"อาปังมาแย้วค่ะ แต่อาอีฟไม่มา" เสียงใสๆ ร้องบอกเมื่อเห็นคนเป็นอาเดินเข้ามายังห้องอาหารที่ทุกคนกำลังเริ่มรับประทานอาหารเย็น"ปัณณ์มากินข้าวลูก แล้ววันนี้อีฟไปไหน ทำไมไม่ชวนมากินข้าวที่บ้านล่ะ" ชะเอมเอ่ยเรียกก่อนจะถามหาว่าที่ลูกสะใภ้คนเล็ก"อีฟมีถ่ายแบบถึงห้าทุ่มครับ ...แล้วปุณณ์กับนาวล่ะครับ" ปัณณ์สวมกอดคนเป็นแม่จากทางด้านหลัง หอมแก้มนวลก่อนเอ่ยตอบ ก่อนจะเดินไปหอมแก้มคนเป็นย่า แล้วหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวข้างหลานสาว โน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มอีกฟอดใหญ่ ถามหาสมาชิกสองคนที่หายไป"ปุณณ์มีนัดดิวงานกับลูกค้า พานาวไปเป็นยาใจด้วย กลัวจะคลื่นไส้ต่อหน้าลูกค้า" อาชิตอบ"ปัณณ์คบกับอีฟแล้วใช่ไหมลูก" พรพระพายเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ"ครับคุณย่า เราตกลงเป็นแฟนกันแล้ว""แต่งเลยไหมปัณณ์ อีกแค่สองเดือนก็เรียนจบแล้ว หรือจะแต่งพร้อมปุณณ์กับนาว" แทนไทเอ่ยถาม"ยังครับคุณปู่ เรื่องแต่งงานยังอีกไกลครับ""ตอนนี้ปัณณ์วางแผนชีวิตไว้ยังไงบ้างลูก" อาชิถามขึ้นมาบ้าง เพราะลูกชายคนนี้จะวางแผนการใช้ชีวิตมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และจะดำเนินไปตามแผนนั้น ถึงครั้งนี้จะมีผิดแผนไปบ้าง แต่เป็นการผิดแผนที่สร้างความยินดีให้กับทุกคน

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ปลุกให้ร่างบางขยับซุกตัวคนข้างกายเพื่อหลบหนีแสงสว่างที่รบกวนการนอนของเธอ คนหนึ่งขยับตัวเข้าหา กับอีกคนหนึ่งที่ใช้วงแขนโอบรัดรับอีกคนเข้ามาไว้ในอ้อมกอดกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของร่างบาง ลอยกระทบจมูกทุกลมหายใจเข้าออกนั้น ยิ่งทำให้ปัณณ์ต้องกดจมูกลงซุกไว้กับศีรษะมนของอีฟ ขณะที่คนในอ้อมกอดก็เบียดกายเข้าหากลิ่นตัวอุ่นๆ ของคนตัวสูงเช่นเดียวกัน ทุกอย่างมันช่างลงตัวในทุกช่วงเวลาที่มีกันและกันแบบนี้"ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปทำงานสาย""อืออออ...ปัณณ์" สัมผัสปลายนิ้วที่สะกิดไปมาแผ่วเบาอยู่ตรงปลายจมูกรั้น ปลุกร่างบางให้ตื่นจากนิทรา พลิกตัวนอนหงายบิดขี้เกียจตัวยืดตัวยาวราวกับลูกแมวน้อยจอมขี้เกียจ และมันน่ารักมากในความคิดของคนตัวสูง สองแขนเรียวเล็กที่ยกขึ้นบิดขี้เกียจถูกส่งมาโอบรอบคอผู้ชายที่เธอรัก แล้วรั้งตัวเข้าหาเพื่อซุกซบกายอุ่นนั้นก่อนจะถูไถศีรษะไปมาอยู่บนอกแกร่งอย่างออดอ้อน"ตื่นได้แล้วยัยหื่น" ปากว่าแบบนั้น แต่มือใหญ่ก็ลูบศีรษะทุยที่ยังคงวางอยู่กับอกของตน วงแขนเล็กโอบกระชับอ้อมกอดรอบเอวหนา ดวงตาคู่งามค่อยๆ ขยับลืมตาตื่นขึ้นมา เงยหน้าขึ้นจากอกแล้วช้อนตามองเ

"อยากต่อ แต่หิวแล้ว" ปลายนิ้วเรียวลูบไล้สันกรามของคนบนกายเบาๆ เอ่ยบอกอย่างน่ารักน่าใคร่ ก็ตอนนี้มันสายมากแล้ว แล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องกันเลย"หื่นจริงๆ" คนตัวสูงกดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่ด้วยความมันเขี้ยว ร่างบางในเวลานี้ช่างน่าฟัด ผิวเนื้อขาวเนียนนั้นแดงไปหมดทั้งตัว อดไม่ได้ที่ก้มลงไปฟัดแก้มใส ฟัดคอจนคนใต้ร่างหลุดหัวเราะด้วยความจั๊กจี้"อื้อออ...ปัณณ์ มันจั๊กจี้ พอแล้ว อีฟหิวจริงๆ นะ ไปกินข้าวกัน""งั้นไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวผัดข้าวให้กิน""เอาอร่อยๆ นะ""อร่อยเหมือนคนทำนี่แหละ" ร่างบางยกยิ้มให้กับคำพูดของคนตัวสูง รั้งตัวขึ้นหอมแก้มไปที ก่อนจะร้องเหวอเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังลอยขึ้นจากเตียงด้วยฝีมือของวงแขนแกร่ง สองขาเกี่ยวรัดไว้กับเอวสอบ ขณะที่วงแขนเกาะเกี่ยวรอบคอแกร่ง ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าเนื้อแนบเนื้อ จังหวะการเดินจึงเหมือนการเร่งจังหวะของแรงกระทบกระแทกเนินเนื้อกลางกายกับแกนกายใหญ่ ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นอีกครั้ง จนร่างบางต้องซุกหน้าลงกับคอของคนตัวสูง รู้ตัวอีกทีเมื่อผิวเนื้อสัมผัสกับความเย็นเยียบจากหินอ่อนของอ่างล้างหน้า ร่างสูงขยับแทรกเข้ามายืนระหว่างสองขาของร่างบาง เอื้อมมือไ

"เช็ดตัวหน่อยนะ" เมื่ออุณหภูมิของกายบางขึ้นสูง ปัณณ์จึงเข้าไปเอาน้ำใส่อ่างกับผ้าขนหนูผืนเล็กออกมา เขาหย่อนสะโพกลงข้างๆ ร่างบาง จูบหน้าผากแผ่วเบาลูบไล้ผิวแก้มเนียนสีเข้มด้วยพิษไข้อย่างเบามือ ก่อนจะหันไปเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดตามเนื้อตามตัว เริ่มจากใบหน้า ลำคอ แขนสองข้างอย่างอ่อนโยน แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนยาว ใช้ผ้าขนหนูผืนเดิมสัมผัสลูบไล้เนื้อตัวร้อนผ่าวจนตัวเขาเองรู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายที่ถูกดูดซับไว้จากความเย็นของผ้าขนหนู พลางคอยชำเลืองมองใบหน้าของอีฟที่มีสีหน้าอ่อนเพลีย แต่แดงระเรื่อด้วยพิษไข้อย่างรู้สึกสงสาร"อื้อออ...หนาว" อีฟเอ่ยออกมาราวกับละเมอด้วยอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว สั่นสะท้าน ต้องห่อตัวเข้าหากันอย่างต้องการความอบอุ่น ปัณณ์จัดการติดกระดุมเสื้อให้ขยับผ้านวมผืนหนานุ่มให้ถึงคอ จูบเบาๆ ที่แก้มใส ก่อนจะจัดการยกอ่างน้ำกับผ้าขนหนูไปเก็บ เดินกลับมาซุกตัวใต้ผ้าห่มนอนกอดกายบางไว้แนบอก อีฟซุกหน้าลงไปกับอกกว้าง สองแขนเล็กก็สอดเข้ามาสวมกอดเอวหนาของคนตัวสูงไว้แน่น ไอร้อนจากร่างกายสร้างความอบอุ่นให้กับกายสาว ปัณณ์กระชับอ้อมกอด และใช้มือหนาลูบไปตามแผ่นหลังอย่างแผ่วเบาสองวันเ