Todos los capítulos de ขย่มรัก ท่านประธาน : Capítulo 41 - Capítulo 50

"พี่ฝัง ยักมาแย้ว""คุงก็มาแย้วเหมืองกัง""หายดีแล้วเหรอน้องสะใภ้เล็ก" เสียงของแทนรักแทนคุณดังขึ้น นำคนเป็นพ่อเป็นแม่เข้ามา วิ่งแข่งกันไปหาพาฝันที่กำลังง่วนอยู่กับการช่วยทวดแทนกับทวดพายปลูกต้นไม้ ตามด้วยเสียงของบัว พี่สาวสุดที่รักของน้องชายฝาแฝดทั้งสอง ทุกคนหันไปมองตามเสียงต่างระบายยิ้มให้กัน"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ พรุ่งนี้ก็ไปทำงานได้แล้ว อีฟป่วย พี่บัวกับทีมงานคงวุ่นวายกันน่าดู" อีฟตอบขณะนั่งอยู่บนตักแกร่งของคนตัวสูง วงแขนแข็งแรงโอบกอดเอวคอดไว้หลวมๆ"จิ๊บๆ น่า อย่าคิดมาก พี่แทรกคิวนางแบบคนอื่นมาแทน ส่วนคิวของอีฟพี่ก็เลื่อนไปก่อน รออีฟหายดี อีฟพร้อมเมื่อไหร่ก็รันคิวงานได้เลย""จริงๆ พี่บัวจัดคิวงานใหม่ หรือไม่ก็หานางแบบมาแทน แล้วปลดอีฟเลยก็ได้นะครับ อีฟยังต้องพักอีกหลายวันกว่าจะหายดี จะได้ไม่ต้องเลื่อนคิวไปเลื่อนคิวมา" ปัณณ์เอ่ยขึ้น"เอางั้นเลยเหรอ พี่จัดการให้ได้นะถ้าอีฟต้องการ""ไม่เอานะคะพี่บัว อีฟยังอยากทำงานนี้อยู่ อีฟรักการเป็นนางแบบ ให้อีฟทำต่อเถอะนะคะ อีกแค่ไม่ถึงสองเดือนอีฟก็ต้องไปทำงานออฟฟิศ อีฟคงไม่ได้เป็นนางแบบอีก พี่บัวอย่าไปฟังปัณณ์นะ อีฟหายแล้ว พรุ่งนี้อีฟก็ไปทำงานได้แล้วค่

"เครื่องนี้ก็พอแล้ว" อีฟชี้โทรศัพท์เครื่องที่ราคาแตกต่างกันมากจากเครื่องที่ปัณณ์เลือก โทรศัพท์ที่เขาเลือกราคาปาเข้าไปครึ่งแสน"เอาเครื่องนี้ จัดการให้ด้วย" ปัณณ์บอกพนักงานขายเสียงเรียบ พร้อมยื่นบัตรเครดิตให้"ปัณณ์""เรียกทำไม หรือว่าอยากได้อะไรอีก""มันแพงไป อะ..." ริมฝีปากหนาประกบปิดปากอิ่มไม่ให้เธอได้พูดอะไรออกมาอีก"นี่! จูบในร้านได้ไง อายเค้า" อีฟถลึงตาใส่คนตัวสูง กำปั้นเล็กทุบลงไปที่อกแกร่งหนึ่งที ขัดเขินหน้าแดงไปถึงหู"อาย? อายใคร ทั้งร้านมีแค่ปัณณ์กับอีฟ" ปัณณ์ยิ้มชอบใจกับท่าทีเขินอายของอีฟ"จะบอกว่าในสายตาปัณณ์มีแต่อีฟ ว่างั้น?""อือหึ" คนตัวสูงพยักหน้า สบตายิ้มละไม ยกมือขึ้นไปลูบผมหอมของร่างบาง"ขอบคุณนะที่ซื้อโทรศัพท์ให้" อีฟของคุณแก้เขิน โอบกอดเอวสอบเกยคางไว้บนอกแกร่ง"อยากได้รางวัล" ปัณณ์พูดเบาๆ พลางส่งสายตาออดอ้อนบ่งบอกความคิดลึกซึ้ง จับมือเรียวเล็กบีบเบาๆ"แล้วปัณณ์อยากได้รางวัลอะไรล่ะ" อีฟแสร้งถาม บีบมืออุ่นหนาตอบ สองคนสบตากันนิ่งเนิ่นนาน ถ่ายทอดความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน จวบจนกระทั่งเสียงของพนักงานขายคนเดิมดังขึ้น จึงคลายมือออกจากกัน"เรียบร้อยแล้วค่ะ" ปัณณ์รับถุงใส่โทรศ

"พักเบรคสิบห้านาที" ปัณณ์ยืนขึ้นเอ่ยกับทุกคนหลังจากการประชุมผ่านไปสามชั่วโมง"คุณปัณณ์ครับ" พฤกษ์เรียกเจ้านายหนุ่มเมื่อทุกคนต่างทยอยกันออกจากห้องประชุม"มีอะไร?" ปัณณ์ถามเสียงเรียบ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับเอกสารการประชุมตรงหน้า"บอดี้การ์ดที่คุณปัณณ์ให้ดูแลคุณอีฟมารอพบร่วมสองชั่วโมงแล้วครับ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องทำงานคุณปัณณ์ครับ" ได้ยินดังนั้นปัณณ์รีบเดินออกจากห้องประชุมทันทีด้วยความร้อนใจว่าอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับอีฟ ไม่เช่นนั้นบอดี้การ์ดที่เขาให้ดูแลเธอคงไม่มาที่นี่ เพราะเขาสั่งกำชับกำชาไว้อย่างดิบดีว่าให้คอยดูแลอีฟ อย่าให้เธอคลาดสายตาและได้รับอันตรายใดๆ เป็นอันขาด"เกิดอะไรขึ้นกับอีฟ" ปัณณ์ถามทันทีที่เห็นหน้าติวในห้องทำงานของเขา โดยพฤกษ์เดินตามคนเป็นนายเข้ามาติด"เออ...คุณปัณณ์...เออ..." ติวยืนประสานมือไว้กลางลำตัว ก้มหน้าก้มตาด้วยความหวาดเกรง"จะพูดอะไรก็พูดมา อย่ามัวอ้ำๆ อึ้งๆ""คุณปัณณ์อ่านข้อความที่ผมกับเตอร์ส่งมาหรือยังครับ""ข้อความ? ข้อความอะไร?""คือผมติดต่อคุณปัณณ์ไม่ได้ ผมก็เลยฝากข้อความไว้ คุณอีฟไปบ้านเพื่อนที่เพชรบูรณ์ครับ""อีฟไปเพชรบูรณ์""ครับ ออกเดินทางตั้งแต่สองชั่ว

"ดีนะที่พอมืดแล้วอากาศเย็น เลยได้โอกาสใส่เสื้อตัวนี้ ไม่งั้นคนอื่นคงได้เห็นรอยพวกนี้แน่" อีฟพึงพำกับตัวเองหลังจากสวมเสื้อไหมพรมคอตั้งที่สามารถปกปิดร่องรอยที่ปัณณ์ทำไว้บนตัวเธอ"วันพุธเจ็ดโมงให้ทุกคนมาพร้อมกันที่ห้องประชุม จ่ายค่าล่วงเวลาให้กับทุกคน เพราะเราคงต้องประชุมกันแบบข้ามวันข้ามคืน เราต้องประชุมให้เสร็จภายในวันนั้น ล่าช้าไปวันหนึ่งคงโดนปรับไม่ถึงสิบล้าน เตรียมเอกสารให้พร้อมด้วย ผมกลับพรุ่งนี้ค่ำๆ" อีฟยืนมองคนตัวสูงที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดก็พาลให้รู้สึกผิดที่เธอสร้างปัญหาให้กับเขา มิหนำซ้ำยังทำให้เขาสูญเงินเป็นล้านเพราะความดื้อ ความอยากเที่ยวของตัวเอง ถ้าเขาไม่รัก ไม่ห่วงเธอ เขาคงไม่ยอมทิ้งงาน ทิ้งเงินมากมายแบบนี้"อีฟขอโทษ" อีฟเดินเข้าไปสวมกอดคนตัวสูงจากทางด้านหลัง แนบใบหน้ากับแผ่นหลังกว้าง"กินซะ ฉันไม่ได้ป้องกัน" ปัณณ์แกะมือบางออกจากเอวหนา แล้วหันมาหาเธอพร้อมกับยื่นแผงยาคุมฉุกเฉินมาให้ คงให้พี่ติว พี่เตอร์ไปซื้อมาสินะ แต่สรรพนามที่เขาใช้กับเธอนี่สิทำให้รู้ว่าเขายังคงขุ่นเคืองเธออยู่"อืม ต่อไปอีฟจะกินยาคุมเอง อีฟรู้สึกดีกว่าถ้าปัณณ์ไม่ใส่ถุงยาง ปัณณ์ก็รู้สึก

"วันนี้ให้บอดี้การ์ดไปส่งนะ ปัณณ์ต้องเข้าประชุม แล้วคงจะประชุมกันถึงเช้า" ปัณณ์เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบ เอ่ยบอกอีฟที่พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงพลางขยี้ตาตัวเองอย่างงัวเงีย เดินตรงไปยังห้องแต่งตัว"เพราะความดื้อของอีฟ" อีฟลุกเดินมาช่วยคนตัวสูงติดกระดุมเสื้อเชิ้ต รู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้เขาต้องควบการประชุมให้เสร็จโดยเร็ว มือบางลูบไล้แผงอกแกร่งอย่างแผ่วเบา"เห็นปุ๊บหื่นปั๊บ" มือหนาบีบจมูกโด่งเล็กด้วยความมันเขี้ยว เห็นกล้ามเนื้อแน่นๆ ของเขาทีไรเป็นได้ออกอาการหื่นแบบที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวทุกที"ก็มือมันไปเอง รู้สึกผิดจัง" อีฟกะพริบตาปริบๆ จ้องตาคม แล้วใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกเขา"เลิกโทษตัวเองกับสิ่งที่ผ่านมาได้แล้ว เพราะมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แค่อย่าทำอีกก็พอ" มือหนาประคองกรอบสวยประทับริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากอิ่มนุ่ม"ปัณณ์""หืม?""ปัณณ์มั่นใจในตัวอีฟนะ อีฟนอนคิดมาทั้งคืนแล้ว ถึงอีฟจะเข้าไปทำงานที่ พี.เอ็น.ที. ยังไงอีฟก็ไม่มีทางทรยศปัณณ์เป็นอันขาด แต่ถ้าปัณณ์อยากให้อีฟสืบความลับของ พี.เอ็น.ที. ปัณณ์บอกอีฟได้เลยนะ อีฟจะล้วงความลับมาให้ปัณณ์เอง" อีฟบอกด้วยสีหน้า แววต