ขย่มรัก ท่านประธาน

หลังจากที่อีฟตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ เพราะไม่อยากรับรู้เรื่องผิดศีลธรรมระหว่างพี่ชายแท้ๆ กับแม่เลี้ยง ที่แอบเล่นชู้กันลับหลังพ่อของเธอเธอต้องเก็บงำเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ด้วยคำขอร้องอ้อนวอนจากพี่ชายกับแม่เลี้ยง แต่เหตุผลที่สำคัญเลยคือเธอไม่อยากให้คนเป็นพ่อเสียใจ และด้วยอะไรอีกหลายๆ เหตุผล แต่ด้วยทนที่จะรับรู้ไม่ไหวแล้ว เพราะทั้งพี่ชายและแม่เลี้ยงไม่เคยคิดที่จะหยุดความสัมพันธ์ เธอจึงตัดสินใจไปจากบ้านหลังนี้ และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาบ้านหลังนี้ในรอบสามเดือน เพราะคนเป็นพ่อโทรศัพท์ให้กลับมาหาบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้บอกว่าจะมาวันนี้ และคิดว่าจะอยู่ค้างสักคืนอีฟยืนมองบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้สองชั้น บ้านหลังเล็กในพื้นที่ไม่ใหญ่เท่าไหร่ แต่ก็น่าอยู่ไม่น้อยเพราะมีต้นไม้ใหญ่อย่างต้นมะม่วงที่คอยให้ร่มเงาปลูกอยู่หน้าบ้าน แต่ปกติจะมีต้นไม้เยอะกว่านี้ จำพวกผักสวนครัวที่คนเป็นพ่อมักปลูกไว้ ดวงตาคู่สวยมองไปยังแปลงดินว่างเปล่าซึ่งเป็นแปลงที่ก่อขึ้นมาจากอิฐบล็อกง่ายๆ ข้างรั้ว แล้วยังมีกระถางหลายกระถางวางเรียงรายกันอยู่แถวนั้นด้วย โดยปกติจะมีผักสวนครัวหลากชนิดอยู่เต็มแปลง แ

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" โฟร์แมนที่มีหน้าที่คุมคนงานก่อสร้างถามเสียงตะกุกตะกักเมื่อเห็นสีหน้าของปัณณ์เคร่งเครียดขณะเดินตรวจงานก่อสร้างตึกโรงแรม หลังจากตรวจดูสเปควัสดุต่างๆ ทั้งเหล็กเส้น เหล็กกล้า อลูมิเนียม วัสดุก่อ รวมทั้งเสาเข็มที่กำลังถูกปั้นจั่นตอกอัดลงไปยังพื้นดินแข็ง จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวนี้ด้วย ที่วัสดุเกือบทั้งหมดถูกเปลี่ยนสเปค บางส่วนก็ถูกทำการยัดไส้ มีวัสดุตามสเปคและวัสดุที่ถูกลดสเปคปะปนกันอยู่ วัสดุบางส่วนก็ถูกเปลี่ยน ไม่ได้มาจากบริษัทในเครือที่แทนไท คอร์ปอเรชั่นใช้"สเปคหลายอย่างที่นี่ไม่ตรงกับบัญชีจัดซื้อ คุณขจรอยู่ที่ไหน ความจริงแล้วเขาต้องคอยอยู่คุมงานที่นี่ แล้วทำไมถึงไม่มาดูแล ปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดขนาดนี้ได้ยังไง" โฟร์แมนมีสีหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที เมื่อปัณณ์ถามหาวิศวกรของโครงการก่อสร้างแห่งนี้ อีกทั้งยังอึ้งทึ้งเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ใช้เพียงแค่ตาเปล่ามองสำรวจทำไมถึงได้รู้อย่างลึกซึ้งว่าวัสดุก่อสร้างได้ถูกเปลี่ยนแปลงสเปคทั้งที่ความเป็นจริงแล้วมันแทบดูไม่ออก"ของตามบัญชีจัดซื้อมันขาดตลาด ผมก็เลยสั่งอีกบริษัท ซึ่งคุณภาพมันก็ทดแทนกันได้ เผลอๆ ดีกว่าด้วยซ้ำ" น้ำเสียงห้วน

"อึ่...อึ่...เจ่งๆ...ปะๆ" อาชิให้พาฝันนั่งลงบนโต๊ะตัวกว้างในห้องหนังสือหันหน้ามาทางเขา โดยที่มืออุ่นหนาคอยประคองแผ่นหลังเล็กกันไม่ให้ล้มหงายหลัง พาฝันคว้าของที่มือเล็กหยิบจับได้บนโต๊ะก็จับโยนลงพื้น แล้วปรบมือ เหมือนชมว่าตัวเองเก่ง อาชิยิ้มเอ็นดู ไม่ดุ แล้วเก็บของชิ้นนั้นส่งให้หลานสาว พาฝันก็โยนลงไปอีก เขาก็เก็บขึ้นมาทำอยู่แบบนี้ เพราะเข้าใจว่านี่คือพัฒนาการอย่างหนึ่งของหลานสาว ก่อนปัณณ์จะเอาลูกบอลเล็กๆ มาให้"พาฝันมาหาย่าหม่ำๆ อะโวคาโด้ดีกว่าค่ะ คุณปู่จะได้คุยงานกับอาปัณณ์" ชะเอมเดินเข้ามาพร้อมอะโวคาโด้บดละเอียดสำหรับหลานสาว"หม่ำๆ ยะๆ" พอเห็นของกินพาฝันยิ้มดีใจ พยักหน้าหงึกหงักพร้อมกวักมือเล็กทั้งสองข้างเรียกหาคนเป็นย่า อาชิหอมแก้มนุ่มนิ่มด้วยความมันเขี้ยวในความน่ารักน่าชังก่อนที่ชะเอมจะมาอุ้มเอาไป ปัณณ์ช่วยปรับเปลี่ยนพนักพิงของเก้าอี้หัดนั่งให้เป็นถาดอาหาร เมื่อชะเอมวางพาฝันลงบนเก้าอี้ ก่อนโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของหลานสาวก่อนจะเดินกลับไปคุยงานกับคนเป็นพ่อ"คุณขจรเข้ามารายงานว่าปัณณ์สั่งให้รื้องานก่อสร้างที่เริ่มดำเนินไปแล้วเกือบสิบเปอร์เซนต์ออกทั้งหมด""ใช่ครับ เพราะวัสดุไม่ต

"กับอีฟนี่ยังไง" จู่ๆ ปุณณ์ก็เอ่ยขึ้นระหว่างคุยงานกับปู่ พ่อและน้องชายในห้องหนังสือ ทุกสายตาหันมองหน้าปัณณ์เป็นตาเดียว รอฟังคำตอบ"ยังไง? อะไรของมึง" ปัณณ์ถามกลับเสียงเรียบ เช่นเดียวกับใบหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดในคำถามของปุณณ์"คำถามกูไม่ชัดเจนว่างั้น งั้นกูถามใหม่ มึงรู้สึกยังไงกับอีฟ""ปู่ก็อยากรู้ว่าปัณณ์รู้สึกยังไงกับอีฟ" แทนไทเอ่ยขึ้นเมื่อปัณณ์เงียบไม่ยอมตอบ"พ่อก็อยากรู้" อาชิเอ่ยขึ้นมาอีกคน"ปัณณ์ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้นครับนอกจากอีฟเป็นเพื่อนนาว""แล้วที่มึงให้ของขวัญอีฟล่ะ ทั้งของขวัญต้อนรับวันที่อีฟย้ายมาเรียนที่นี่ แล้วยังจะ MacBook ที่ให้เป็นของขวัญวันเกิด แล้วจะให้ทุกคนคิดว่าไง""ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ที่ให้ก็ให้ตามหน้าที่ พี.เอ็น.ที. เป็นผู้ให้ทุนการศึกษากับอีฟ ซึ่งก็เป็นความต้องการของทุกคน ในฐานะผู้ให้ทุนก็ย่อมสนับสนุนทุกด้าน ทั้งค่าหน่วยกิต ค่าอุปกรณ์การเรียน และสื่อการเรียนต่างๆ ปัณณ์ก็แค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่านั้น""ปัณณ์นี่เหมือนกระจกที่สะท้อนเงาของอาชิเมื่อสมัยหนุ่มๆ เลยนะ ดึกมากแล้วพ่อไปนอนก่อนนะอาชิ ปู่ไปนอนนะปุณณ์ ปัณณ์ ป่านนี้ย่าของเราสองคนรอปู่แล้

"พาฝันขา อาอีฟคนสวยมาแล้วค่ะ" อีฟร้องเรียกทักทายพาฝันเสียงหวาน เมื่อมาถึงบ้านแทนไท หลังจากปุณณ์ไปรับนาวกับเธอที่สตูดิโอ เพราะอาชิกับชะเอมชวนมากินข้าวเย็นที่บ้าน"มาๆ" พาฝันยิ้มกว้างดีใจเมื่อเห็นอีฟ พยักหน้าหงึกหงักพร้อมกวักมือเรียก ขณะนั่งเล่นอยู่กับปัณณ์บนเสื่อที่สนามหญ้าหน้าบ้านรับลมเย็นๆ ในมือหนามีของเล่นเสริมพัฒนาการไว้เล่นกับหลานสาว"หยุด!! เธอหยุดอยู่ตรงนั้นเลย" เสียงทุ้มห้วนแข็งร้องบอกอย่างออกคำสั่ง"หยุด? ทำไมอ่ะ ปัณณ์ให้อีฟหยุดทำไม" อีฟมีสีหน้างุนงง"เออนั่นดิ มึงให้อีฟหยุดทำไม" ปุณณ์กอดเอวบางของนาวเดินเข้ามาเอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะเข้าไปนั่งบนเสื่อแล้วหอมแก้มลูกสาวด้วยความคิดถึงเช่นเดียวกับนาว"ต่อไปนี้เธอห้ามเข้าใกล้ฉันในระยะสองเมตร ไม่สิ สิบเมตรไปเลย" อีฟอ้าปากเหวอ งุนงงขึ้นไปอีกกับข้อห้ามของปัณณ์"อะไรของมึงไอ้ปัณณ์" ไม่ใช่แค่อีฟที่เกิดความงุนงง ปุณณ์กับนาวก็เช่นกัน"ทำไมอีฟต้องห้ามเข้าใกล้ปัณณ์ด้วยล่ะ หรือว่าปัณณ์ยังโกรธอีฟเรื่องติวภาษาอังกฤษ ถ้าเป็นเรื่องนั้นอีฟขอโทษ อีฟก็แค่อยากใกล้ชินปัณณ์เท่านั้นเอง""พาฝันอยู่กับอาครับ เดี๋ยวจะติดความหื่น" ปัณณ์อุ้มพาฝันที่กำลังค