Semua Bab ขย่มรัก ท่านประธาน : Bab 61 - Bab 70

ปึ่ง!!"ไอ้มิสเตอร์พีบ้า ไอ้ท่านประธานบ้า ไอ้พี่ปัณณ์บ้า บ้าๆๆ บ้าที่สุด มิสเตอร์พี มิสเตอร์ปัณณ์ พี.เอ็น.ที. ก็ปัณณธร ทำไมแค่นี้ถึงคิดไม่ได้นะอีฟ ทำไมถึงได้โง่แบบนี้ หื้ยยย โอ๊ย!!" อีฟเดินกระทืบเท้าปึงปัง ใบหน้าบูดบึ้ง กระฟัดกระเฟียดเข้ามาภายในห้องทำงานของตัวเอง กระแทกแฟ้มเอกสารในมือลงกับโต๊ะทำงานอย่างแรง และด้วยความโมโหตวัดเท้าเรียวเตะไปที่ขาโต๊ะด้วยลืมว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดให้แก่ตัวเอง จนต้องกระโดดเป็นกระต่ายขาเดียว"ยัยโก๊ะเอ้ย โต๊ะมันอยู่เฉยๆ ก็ไปเตะมัน" ปัณณ์เข้ามาทันเห็นเหตุการณ์รีบเข้าไปช่วยประคองคนฉุนเฉียว แต่ก็ถูกเธอผลักแล้วเขย่งเท้าหนีห่างเขาไป"ไม่ต้องมาจับเลยนะ โอ๊ย!! ไอ้พี่ปัณณ์ ฮืออออ" คนตัวสูงตามไปช่วยประคอง แต่เมื่อเธอไม่ให้เขาจับ ตวาดเสียงแหวใส่ เขาก็เลยปล่อยมือ จึงทำให้เธอล้มแผละลงไปกองกับพื้น ร้องไห้โฮ"เอ้า ก็บอกไม่ให้พี่จับ" ปัณณ์ยิ้มขำ ก่อนจะเข้าไปช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มพาไปนั่งที่โซฟา แต่ก็ไม่วายพยศใส่เขา เขาจึงแกล้งทำเป็นจะปล่อยมือเธอจึงรีบคว้าคอเขาไว้ด้วยกลัวตก มองค้อนเขาตากะหลับกะเหลือก"ไปห่างๆ เลยนะไอ้คนขี้แกล้ง ไอ้คนหลอกลวง" พอนั่งบนโซฟาได้ก็เริ่มออกฤทธิ์ผลั

"คราวที่แล้วอีฟหนีเที่ยว อีฟผิด พี่ปัณณ์ก็ลงโทษอีฟ คราวนี้พี่ปัณณ์หลอกอีฟเรื่องมิสเตอร์พี ท่านประธานปัณณธรก็ต้องถูกลงโทษ" อีฟพูดพร้อมทั้งปีนขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อหนั่นแน่นพลางลูบไล้ไปตามแนวกล้ามเนื้อสัมผัสความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ หลังใช้เนคไทผูกข้อมือ และข้อเท้าของคนตัวสูงมัดขึงไว้ที่หัวเตียงและปลายเตียง ด้วยรอยยิ้มยั่วยวน"ไปจำมาจากไหน หืม? อ๊ะ...อื้มมม...อีฟ" เสียงทุ้มพร่าเอ่ยถามด้วยอยากรู้นักว่าเธอไปจดไปจำการกระทำแบบนี้มาจากที่ใดกัน ก่อนเสียงนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่าเมื่อปากนุ่มงาบงับลงไปบนยอดอกของเขาแล้วขบกัดเบาๆ"ไว้ลงโทษเสร็จแล้วจะบอก""ลงโทษเลยได้ไหม พี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ""อดทนหน่อยนะคะ บทลงโทษพึ่งจะเริ่มเอง อ๊าส์...ท่านประธานขา อยากเข้ามาในตัวอีฟแล้วใช่ไหม" อีฟช้อนตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะหยัดตัวขึ้นนั่งตัวตรง สองมือเรียวเล็กค่อยๆ ลูบไล้ไปตามผิวกายนวลเนียนของตนก่อนจะหยุดที่สองเต้านุ่มหยุ่น เสียงหวานเย้ายวนขณะกำลังเคล้นคลึงสองเต้าอวบอิ่มอย่างยั่วยวนเพื่อปลุกเร้าอารมณ์คนที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง"อะ...อีฟ อย่าทรมานพี่แบบนี้" ปัณณ์บอกเสียงแหบพร่า

"อีฟตื่นได้แล้ว...อีฟ" ปัณณ์เดินมานั่งข้างๆ เขย่าปลุกร่างบางที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงหลังจากแต่งตัวพร้อมออกไปทำงานเรียบร้อยแล้ว"อื้อออ...พี่ปัณณ์ พอแล้ว อีฟเหนื่อย อีฟง่วง" อีฟบอกด้วยน้ำเสียงงัวเงียซุกตัวกับเตียงนอนหนานุ่มแล้วนิ่งเงียบไปหลังจากที่คนตัวสูงได้เป็นอิสระจากการถูกพันธนาการด้วยเนคไทกลับกลายเป็นเขาที่ลงทัณฑ์เธอโทษฐานที่จับผัวขึงพืด ทั้งที่ถูกเธอรีดพิษไปแล้วหลายครั้ง แต่เขากลับไม่สิ้นฤทธิ์ลงเลย เพียงได้พักหายใจเพียงครู่ เรี่ยวแรงของเขาก็กลับมาดั่งเดิม เป็นเธอเสียอีกที่โดนเขาจัดหนักจัดเต็มจนหมดสิ้นเรี่ยวแรงแบบนี้"ไม่ทำอะไรแล้ว พี่ไปทำงานก่อนนะ เที่ยงพี่มารับไปกินข้าวด้วยกัน" ปัณณ์นั่งลงข้างๆ กายบาง พลางลูบผมนุ่มเบาๆ มองด้วยสายตาอบอุ่น ใบหน้าอมยิ้มละไม พูดจบก็กดจูบย้ำๆ ลงไปที่ริมฝีปากสีแดงระเรื่อหลายครั้งเบาๆ ใจจริงอยากจะจูบฟัดอย่างหนักหน่วงด้วยมันเขี้ยว แต่ก็อดสงสารไม่ได้เพราะกว่าเขาจะยอมปล่อยให้เธอนอนก็ปาไปเกือบรุ่งสาง ถ้าไม่ติดว่าต้องจัดการงานเขาคงนอนกอดกายร่างนุ่มนิ่มอยู่บนเตียงไม่ไปไหน ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงหยิบสูทมาสวมทับ แล้วเดินออกจากห้องนอนไป"อื้ออออ ...สิบเอ็ดโมงแล้ว

"เมื่อวานเมียงอน วันนี้หลานงอน เหนื่อยหน่อยนะคะ" อีฟเอ่ยกระเซ้าเมื่อเข้ามาในห้องทำงานของคนตัวสูง"อย่างอนบ่อย อย่าดื้อบ่อยละกัน ผัวปวดหัว" ปัณณ์จับจูงมือของอีฟให้มานั่งบนโซฟา แล้วทอดตัวนอนไปตามความยาวของโซฟาหนุนตักเธอแทนหมอน หลับตานิ่ง ประสานมือไว้ที่หน้าท้องแกร่งด้วยรู้สึกอ่อนเพลียจากการอดนอน เครียดเรื่องงานที่ยังไม่ได้ดั่งใจ ไหนจะเมีย ไหนจะหลาน ที่งอนกันเก่งเหลือเกิน"เมียนวดให้นะ" อีฟบอกอย่างเอาใจ"อืมมม" อีฟนวดคลึงที่ขมับทั้งสองข้างจนคนตัวสูงครางออกมาอย่างผ่อนคลาย เธอใช้ปลายนิ้วนวดกดไปตามจุดต่างๆ บนใบหน้าเขา คล้ายกำลังนวดหน้าให้ตัวเองอยู่"หลับซะละ" หลังจากนวดไปสักพักลมหายใจของร่างสูงก็คงที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าหลับสนิท หัวแม่มือของอีฟลูบที่หน้าผากของปัณณ์เบาๆ มองหน้าหล่อคมที่นอนหนุนตัก ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหลงใหลปัณณ์สะลึมสะลือรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายแก่ๆ ตอนนี้โซฟาไม่มีเงาของอีฟอยู่แล้ว และก็นอนหนุนหมอนแทนตักของเธอ เขามองหาเธอรอบห้องแต่ก็ไม่เห็น เธอคงอยู่ที่ห้องทำงานตัวเอง คิดได้ดังนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกสดชื่นขึ้น ก่อนจะเดินไปหาเธอปัณณ์ค่อยๆ ผลักประตูห้องทำงานขอ

เมื่อกลับมาถึงบริษัท อีฟจัดการส่งไฟล์แบบบ้านไปให้ทรัพย์ทวีกับลูกชายโดยใช้ไอดีไลน์กับอีเมลของบริษัท ก่อนจะไปหาคนตัวสูงยังห้องทำงานของเขา ก็พบติว เตอร์สองหนุ่มบอดี้การ์ดยืนอยู่ต่อหน้าคนเป็นเจ้านาย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทั้งสองคนคงรายงานเรื่องวันนี้ให้เจ้านายหนุ่มฟังหมดแล้ว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองอะไร เพราะทั้งสองคนทำตามหน้าที่"เป็นไงบ้าง" อีฟเดินมานั่งบนตักแกร่ง ปัณณ์ระบายยิ้มละมุน แล้วยกมืกขึ้นมาลูบผมยาวสลวยอย่างอ่อนโยน ก่อนส่งไปลูบแก้มนวลเนียนเบาๆ"พี่ติว พี่เตอร์ก็รายงานพี่ปัณณ์แล้วนี่" อีฟแกล้งปรายตาดุมองสองหนุ่มบอดี้การ์ด"เออ...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมสองคนขอตัวนะครับ" ติวเอ่ยขึ้น ทั้งสองคนค้อมศีรษะให้เจ้านายทั้งสองก่อนจะเดินออกจากห้องไป"พี่....." เพียงแค่คนตัวสูงอ้าปากก็ถูกมือบางยกขึ้นมาปิดปากด้วยรู้ทันว่าเขาจะพูดอะไร"อีฟจะทำงานนี้ต่อ ถ้าทางนั้นโอเค ก็เซ็นสัญญาว่าจ้าง แล้วก็ดำเนินการก่อสร้างได้เลย""ก็ไม่ได้ว่าอะไร""อ้าว พี่ปัณณ์ไม่ได้จะสั่งยกเลิกงานนี้เหรอ""ก็อยาก แต่เห็นอีฟตั้งใจกับงานนี้มาก ก็เลยไม่อยากขัด ไม่อยากให้อีฟเสียความตั้งใจ""น่ารักที่สุด" อีฟหอมแก้มของคนตัวสูงฟอดใหญ่