Alle Kapitel von Farm ร้อนซ่อนสวาท [ อีโรติก 18++]: Kapitel 11 – Kapitel 20

เข็มนาฬิกาบนผนังออฟฟิศบอกเวลาบ่ายโมงสี่สิบห้านาทีปอป่านนั่งประจำที่อยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งเคยเป็นของบิดา กองแฟ้มเอกสารที่เหลือรอดจาก 'ไฟไหม้ปริศนา' ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า หญิงสาวเปิดพลิกดูทีละหน้าด้วยความตั้งใจ โดยมีเลโอที่ลากเก้าอี้มานั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มไม่ได้ทำเพียงแค่นั่งเฝ้ารักษาความปลอดภัย แต่สายตาคมกริบของเขายังกวาดมองตัวเลขในบัญชีเหล่านั้นเงียบ ๆ อย่างจับผิดส่วนกาญจนานั้นนั่งเหงื่อตกอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง พิมพ์งานสลับกับลอบมองเจ้านายสาวด้วยความหวาดระแวง"ก๊อก... ก๊อก..."เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดีกับเวลาบ่ายสองโมงตรงเป๊ะ ป้าสมจิตร นางนวล และนางคำมี สามแม่ครัวแห่งบ้านสวนฟาร์มชะโงกหน้าเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะปกติแล้วพวกเธอแทบจะไม่เคยเหยียบเข้ามาในห้องแอร์เย็นฉ่ำแห่งนี้เลย"เชิญค่ะป้าจิตร เข้ามานั่งตรงนี้เลยค่ะ"  ปอป่านเงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร คลี่ยิ้มกว้างต้อนรับ พร้อมกับผายมือไปยัง ชุดโซฟารับแขกมุมห้อง ท่าทีดุดันเกรี้ยวกราดเมื่อตอนเช้าหายไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงความอ่อนน้อมและเป็นกันเอง เลโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดิ

ตลอดช่วงบ่าย ปอป่านนั่งจมกองแฟ้มเอกสาร อยู่ในออฟฟิศจนพระอาทิตย์คล้อยต่ำ บรรยากาศบนดอยอ่างขางเริ่มถูกปกคลุมด้วยความมืดและอุณหภูมิที่ลดฮวบลง หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามตัวเลขบนกระดาษสเตตเมนต์ที่กาญจนาปริ้นมาให้ด้วยความหงุดหงิด "ให้ตายสิ!" ปอป่านโยนปากกาลงบนโต๊ะ ทิ้งแผ่นหลังพิงเก้าอี้อย่างอ่อนล้า"ตัวเลขในบัญชีมันลงตัวเป๊ะเกินไป เป๊ะจนเหมือนจงใจแต่งบัญชีขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ค่าปุ๋ย ค่ายาฆ่าแมลง ถูกสั่งซื้อในราคาที่แพงกว่าท้องตลาดเกือบสองเท่า แถมยอดขายผักส่งออกก็ลดลงครึ่งหนึ่งโดยอ้างว่าผักไม่ได้มาตรฐาน... แต่หลักฐานบิลตัวจริงดันอ้างว่าถูกไฟไหม้ไปหมดแล้ว!" เลโอที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ที่โซฟามุมห้องวางหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษในมือลง เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังนั่งนวดขมับตัวเองอยู่"คนโกงที่ฉลาด มักจะทำลายหลักฐานที่สาวถึงตัวได้เสมอครับคุณหนู" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะ"แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะเลโอ" ปอป่านเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของเธอฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด"ถ้าไม่มีบิลตัวจริง หรือหลักฐ

ปอป่านรับซองเอกสารมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสำเนาบิลเงินสดที่มีลายเซ็นประทับตราร้านค้าชัดเจน ทั้งบิลค่าปุ๋ย ค่ายา และบิลรับซื้อผักจากเถ้าแก่ในตลาด"เยี่ยมมากเลโอ! นายทำได้ยังไงเนี่ย""ก็แค่ใช้... 'ศิลปะการเจรจา' นิดหน่อยครับ พวกเถ้าแก่ร้านค้าเขาก็ไม่อยากมีปัญหากับนายทุนใหญ่อย่างเราหรอก พอผมเอาชื่อฟาร์มไปอ้างพร้อมกับบอกว่าจะเปลี่ยนคู่ค้าใหม่ถ้าไม่ให้ความร่วมมือ พวกเขาก็รีบถ่ายเอกสารมาให้แทบไม่ทัน" ยังไม่ทันที่ปอป่านจะได้เอ่ยชมความฉลาดของบอดี้การ์ดหนุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าแสดงชื่อ 'คุณกาญจนา'"ฮัลโหล มีอะไรคะคุณกาญจนา""คะ... คุณหนูคะ รีบมาที่ลานโหลดผักท้ายไร่ด่วนเลยค่ะ! ตอนนี้ 'เสี่ยกวง' ที่มารับซื้อผักกาดขาวล็อตใหญ่กำลังโวยวายใหญ่เลยค่ะ บอกว่าผักเราไม่ได้มาตรฐาน จะขอกดราคาลงครึ่งหนึ่ง นายศักดากำลังช่วยเจรจาอยู่ค่ะ!" น้ำเสียงของพนักงานบัญชีสาวดูตื่นตระหนกจนเกินพอดี ปอป่านกระตุกยิ้มมุมปาก หันไปสบตากับเลโอ"ละครฉากใหญ่กำลังจะเริ่มแล้ว ไปกันเถอะเลโอ เราไปดูผลงานการแสดงของนายศัก

 ช่วงบ่ายคล้อยบนดอยอ่างขาง บรรยากาศภายในปอป่านบ้านสวนฟาร์มดูจะสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ข่าวการไล่ออกของศักดาและศักดิ์ชายแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง คนงานหลายคนที่เคยถูกกดขี่ข่มเหงต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ท่าทีหวาดระแวงที่เคยมีต่อผู้เป็นนายเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ดูจริงใจมากยิ่งขึ้นเพื่อเป็นการเรียกขวัญกำลังใจและฉลองการเริ่มต้นใหม่ ปอป่านตัดสินใจควักเงินส่วนตัวสั่ง ‘หมูกระทะ’ ชุดใหญ่จากในอำเภอขึ้นมาเลี้ยงคนงานทุกคนในช่วงเย็น ลานกว้างหน้าโรงอาหารจึงถูกเนรมิตให้กลายเป็นลานจัดเลี้ยงขนาดย่อม มีการประดับหลอดไฟปิงปองสีส้มอมเหลืองโยงไปตามกิ่งไม้ สร้างบรรยากาศอบอุ่นท่ามกลางลมหนาวที่เริ่มพัดมาปะทะผิวเสียงเนื้อหมูหมักซอสย่างดังฉ่าอยู่บนเตาถ่าน กลิ่นหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ คนงานจับกลุ่มนั่งล้อมวงกินหมูกระทะกันอย่างเอร็ดอร่อย มีเสียงชนแก้วน้ำอัดลมและเสียงพูดคุยเฮฮาดังขึ้นเป็นระยะ“มีความสุขจังเลยนะคะ” ปอป่านนั่งยิ้มมองภาพความอบอุ่นตรงหน้า เธอเลือกที่จะนั่งร่วมโต๊ะกับแม่ครัวทั้งสามและเลโอที

เลโอออกคำสั่ง เขาผลักร่างเล็กลงไปนอนราบกับเบาะหลัง ก่อนจะกระโดดขึ้นฝั่งคนขับ สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์! รถกระบะกระชากออกตัวอย่างแรงจนล้อหลังปัด ฝุ่นดินแดงฟุ้งกระจายไปทั่ว เลโอหักพวงมาลัยหลบห่ากระสุนที่สาดตามหลังมาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่สามารถขับออกไปทางประตูหน้าฟาร์มได้ เพราะพวกมันอาจจะดักซุ่มอยู่ ทางรอดเดียวคือต้องขับทะลุออกไปทางท้ายไร่ มุ่งหน้าสู่เส้นทางตัดผ่านป่าสนเชิงดอยอ่างขาง!  ปอป่านนอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนเบาะหลัง สองมือยกขึ้นปิดหูแน่น เสียงปืนที่ดังไล่หลังมาผสมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไปหมด"เลโอ... ฉันกลัว" หญิงสาวสะอื้น"ไม่ต้องกลัวนะครับคุณหนู ถ้าพวกมันคิดจะเป่าเรา ป่านนี้เราคงไปเฝ้าพญายมแล้วล่ะ ทนอีกนิดนะครับ เรากำลังจะพ้นเขตไร่แล้ว"ชายหนุ่มปลอบโยน สายตายังคงจ้องมองถนนดินลูกรังที่คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา  รถกระบะแล่นฝ่าความมืดมิดเข้าสู่เขตป่าสนทึบ สองข้างทางไม่มีแม้แต่แสงไฟจากบ้านเรือน มีเพียงแสงจากไฟหน้ารถที่สาดส่องไปตามทางคดเคี้ยว ทว่าความโล่งใจเกิดขึ้นได้เพียงไม่กี่อึดใจ...เอี๊ยดดดดด!