Farm ร้อนซ่อนสวาท [ อีโรติก 18++]

ณ ปอป่านบ้านสวนฟาร์ม...

แดดยามสายทอดตัวลงมากระทบผืนดินกว้างใหญ่ ทว่าไม่อาจส่องสว่างเข้าไปถึงหัวใจที่หม่นหมองของ 'คุณประทีป' ได้เลย ชายวัยห้าสิบห้าผู้เป็นประมุขของบ้านยืนทอดสายตามองกรอบรูปไม้อันใหญ่ที่แขวนประดับ บนผนังห้องทำงาน มันเป็นภาพครอบครัวเมื่อครังยังพร้อมหน้าพร้อมตา... สุพรรษา ภรรยาผู้เป็นที่รักอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบ แก้มยุ้ยส่งยิมกว้างมาให้กล้อง

เวลานั้นประทีปยังหนุ่มแน่น สุขภาพแข็งแรง ไม่ได้เหนื่อยหอบง่ายดายเพียงแค่เดินขึ้นบันไดอย่างในทุกวันนี้ ตอนนั้นเขากับภรรยาเพิ่งหอบหิ้วความฝันกลับมาจากอเมริกา สุพรรษาได้รับมรดกเป็นที่ดินผืนงาม จำนวนยี่สิบเจ็ดไร่ในอ่างขางจากบิดามารดา ทั้งสองจึงร่วมแรงร่วมใจกันเนรมิตผืนดินว่างเปล่าให้กลายเป็น

“บ้านสวนฟาร์ม” อันร่มรื่นแต่ตอนนี้ ทุกอย่างกำลังจะละลายหายไปราวกับสายหมอก

ก๊อก!... ก๊อก!... ก๊อก!  เสียงเคาะประตูดึงร่างที่จมดิ่งอยู่กับอดีตให้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ประทีปยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ไล่ความ ตึงเครียด ก่อนจะหันไปทางประตู

"นายท่านคะ... นายท่าน" เสียงของป้าจำเนียน แม่บ้านเก่าแก่ดังลอดเข้ามา

"มีอะไรหรือจำเนียน?"

"หัวหน้าคนงานมาขอพบค่ะ"  ประทีปถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลมหายใจนันหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาทั้งลูกไว้บนบ่า

"ให้เข้ามาสิ" บานประตูไม้เปิดออก พร้อมกับร่างของชายสองคนที่เดินนอบน้อมเข้ามา

'ศักดา' ชายวัยสี่สิบกว่าผู้เป็น หัวหน้าคนงาน และ 'ศักดิ์ชาย' หลานชายที่ควบตำแหน่งผู้ช่วย

"สวัสดีครับนายท่าน" ศักดายกมือไหว้ ท่าทางดูซื่อสัตย์ ทว่าแววตากลับล่อกแล่ก

"เชญนั่งสิ มากันพร้อมหน้าแบบนี้ คงมีเรื่องด่วนมากสินะ?"

ประทีปเอ่ยถามเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ

"ครับคุณท่าน... คือเรื่องราคาผักน่ะครับ" ศักดาทำสีหน้าหนักใจ

"พ่อค้าคนกลางที่มารับของหน้าไร่ แล้วก็พวกร้านอาหารในเมือง เขาขอกดราคาลงอีกครับ บอกว่าถ้าเราไม่ลดให้ เขาจะไปรับจากไร่อื่นแทน"

ประทีปขมวดคิ้วมุ่น

"ทุกวันนี้เราก็แทบจะขายราคาทุนอยู่แล้วนะ ศักดา แทบจะให้เปล่ากันอยู่แล้ว!"

"โธ่ นายครับ ยุคนี้เศรษฐกิจมันฝืดเคือง โควิดเล่นงานจนร้านอาหารปิดตัวกันไปก็มาก คนแทบไม่ออกจากบ้านเพราะกลัวเชื้อโรค ร้านอาหารขายของไม่ได้ห้างก็ไม่มีกำลังซื้อเพราะตกงานกันหมด  ถ้าเราไม่ยอมลดราคา ผักเราก็เน่าคาไร่นะครับนาย"

ศักดิ์ชายชวยพูดเสริม เหตุผลร้อยแปดถูกหยิบยกขึ้นมาอ้างสารพัดประทีปหลับตาลงอย่างอ่อนล้า อาการเจ็บแปลบที่หน้าอกซ้ายแล่นริวขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นทาบเขาไม่ มีเรี่ยวแรงพอจะไปลงพื้นที่ตรวจสอบหรือต่อรองกับใครได้อีกแล้ว โรคลิ้นหัวใจรัวกกำลังสูบเอาพลังชีวิติของเขาไปแทบจะหมดสิ้น

"เอาเถอะ..." น้ำเสียงนั้นฟังดูปลงตกระคนสิ้นหวัง

"พวกนายจัดการตามความเหมาะสมก็แล้วกัน ขายให้มันพอได้เงินมาหมุนจ่ายค่าแรงคนงานก็พอ อย่าให้พวกเขาต้องอดอยากล่ะ"

"ครับนาย... พวกผมจะจัดการให้ดีที่สุดครับ"

ศักดารับคำเสียงหนักแน่น ก่อนจะพากันเดินออกจากห้องไปทันทีที่บานประตูห้องทำงานปิดสนิท รอยยิมเยาะหยันก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสองอาหลาน ศักดิ์ชาย หันไปกระซิบกับผู้เป็นหลาน

"ที่นี้มึงรู้หรือยังไอ้ชาย... ว่าเจ้าของไร่ที่แท้จริงน่ะ คือใคร" ศักดาหัวเราะหึๆในลำคอ

"ครับ ทราบแล้วครับ... 'นายใหญ่' ของผม"

ทังสองหัวเราะร่วนประสานเสียงกันอย่างได้ใจ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากลับไปยังแผนกของตน ทิ้งบาดแผลลึกไว้เบื้องหลัง ภายในห้องทำงานอันเงียบงัน ประทีปกดปุ่มอินเตอร์คอมเรียกแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่รับใชกันมาตั้งแต่เขาเพิ่งเข้ามาลงหลักปักฐานที่ไร่นี้

"จำเนียน... เข้ามาหาฉันหน่อยสิ"

"ค่ะนายท่าน" เพียงไม่นาน หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมก็เดินเข้ามา ประทีปเปิดลิ้นชกโต๊ทำงาน หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินออกมา อย่างทะนุถนอม ภายในนันคือนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูรุ่นคลาสสิก สมบัติชนสุดท้ายที่มี ค่าที่สุดในชวิตของเขา เพราะมันคือของขวัญวันครบรอบแต่งงานที่สุพรรษาซื้อให้ชายวัยกลางคนลูบหน้าปัดนาฬิกาเบาๆ ก่อนจะตัดใจยื่นมันส่งให้ป้าจำเนียน

"พรุ่งนี้... จำเนียนเอานี่ไปจัดการให้ฉันทีนะ"   ป้าจำเนียนเบิกตากว้าง มองกล่องนาฬิกาสลับกับใบหน้าซีดเซียวของผู้เป็นนาย 

"นายท่าน! แต่นี่มัน...""เอาไปเถอะ น่าจะพอแลกเป็นเงินได้หลายตังค์อยู่ ได้มาแล้วก็เอาไปซื้อของสดของแห้งเข้าบ้าน กันส่วนหนึ่งไว้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ..." 

ประทีปเว้นจังหวะ เสียงสันเครือ

 "ที่เหลือ... ก็เอาไปแบ่งกันนะ ให้รำพึงกับสมสีด้วยแล้วฝากบอกสองคนนั้นด้วยว่า ฉันขอโทษจริงๆที่ไม่สามารถจ้างพวกเธอได้อีกต่อไปแล้วฟาร์มของเราไปต่อไม่ไหวแล้วล่ะ"  คำพูดนั้นราวกับกับฟ้าผ่าลงมากลางกะบาลของป้าจำเนียน น้ำตาร่างเผาะลงอย่างกลันไม่อยู่ รีบดันกล่องนาฬิกากลับไปหานายจ้าง

"ไม่ค่ะนายท่าน! จำเนียนกัยรำพึงและสมสี! พวกเราไม่เอาค่าแรงก็ได้ นาฬิกาเรือน นี้คุณผู้หญิงตังใจซื้อให้นายท่าน นายท่านเก็บไว้เถอะนะคะ "

"ไม่ได้หรอกจำเนียน..."

"เงินเดือนที่นายท่านเคยให้ จำเนียนเก็บหอมรอมริบไว้ไม่ได้ใชอะไรเลย มีมากโขอยู่นะคะ จำเนียนจะเอาเงินส่วนนี้มาใช้จ่ายในเรือนก่อนนายท่านอย่าคิดมากเลยนะคะ พักผ่อนเถอะค่ะ " ประทีปส่ายหน้าชาๆ

"เงินก้อนนัน จำเนียนเก็บไว้เถอะ อายุมากขึ้น โรคภัยไข้เจ็บมันก็ถามหา เวลาต้องไป หาหมอมันต้องใชเงินทั้งนั้นนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะนายท่าน ป่วยเจ็บขึ้นมา จำเนียนก็ไปโรงพยาบาลรัฐบาลได้ เสียไม่กี่บาทหรอกค่ะ นาฬิกาเรือนนี้... นายท่านเก็บไว้นะคะ เผื่อวันข้างหน้าฉุกเฉินจริงๆ ค่อยเอาไปแปลงเป็นเงินก็ยังไม่สาย"

ป้าจำเนียนยืนกรานหนักแน่นจนประทีปต้องยอมจำนน เขารับกล่องนาฬิกากลับมาวางไว้บนโต๊ะดังเดิม "ขอบใจมากนะจำเนียน... ขอบใจจริงๆ ที่ไม่ทิ้งกัน... ออกไปเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ สักพัก"

"ค่ะนายท่าน" แม่บ้านเก่าแก่รับคำเสียงสะอื้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ เมื่อบานประตูพับปิดลง ประทีปก็ถอดแว่นสายตาออก ยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่เปียกชุมไปด้วยหยาดน้ำตา ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เขาปกปองสมบัติของภรรยาไว้ไม่ได้ และยังทำให้ลูกน้องเก่าแก่ต้องพลอยลำบอกไปด้วย

กริ๊งงงงงง! เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแผดเสียงร้องขึ้นทำลายความเงียบ คุณประทีปสะดุ้งเล็กน้อย ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะรับดีหรือไม่ เบอร์สายตรงนี้มีคนรู้น้อยมาก... หรือว่าจะเป็น 'หนูป่าน' ลูกสาวสุดที่รักที่กำลังเรียนอยู่ลอนดอน? คิดได้ดังนัน มือที่สั่นเทาก็รีบยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

"ฮัลโหล..."

"Hello, is that Mr. Prateep?" (สวัสดีครับ นันคุณประทีปใช่ ไหม)

"Yes, I’m..." (ใชครับ ผมเอง)

ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจสุดขีด  สำเนียงภาษาไทยแปร่งๆ สไตล์ ชาวต่างชาติรัวใส่หูประทีปเป็นชุด

"โอ้มายก๊อด! เพื่อนรัก! ฉันตามหานายมาเป็นปีๆ เลยรู้ไหม! นี่ถ้าฉันไม่บังเอิญไปส่ง 'คุณอุ้ยอ้าย' ภรรยาสุดที่รักของฉันที่ห้องเสื้อกนกนาถ คงไม่มีทางได้เบอร์นายมาแน่ๆ!"

ดวงตาฝ้าฟางของประทีปเบิกกว้างขึ้น หัวใจที่เต้นอ่อนแรงพลันสูบฉีดแรงขึ้นมา

"ไมเคิล! ไมเคิลใชไหม... นายจริงๆ หรือนัน่! ฉันดีใจเหลือเกิน นานหลายปีมากเลยนะที่เราขาดการติดต่อกันไป"

"ใช! ฉันเองเพื่อน! ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน พรุ่งนี้ฉันจะบุกไปหานายที่ไร่เตรียมตัวไว้ เลย! อ้อ... ฉันกับคุณอุ้ยอ้าย ขอแสดงความเสียใจเรื่อง สุพรรษาด้วยนะเพื่อน"

น้ำเสียงของไมเคิลอ่อนลงเมื่อพูดถึงภรรยาของเพื่อนรักที่จากไป ประทีปยิมบางๆ อย่างขมขื่น

"ขอบใจมากไมเคิล... ขอบใจจริงๆ"

"เห็นคุณกนกนาถบอกว่านายสุขภาพไม่ค่อยดีด้วยใชไหม ?  พรุ่งนี้ฉันจะไปค้างด้วย แล้วจะลากคอยนายไปหาหมอให้ได้เลยคอยดู!"

ประทีปหัวเราะเบาๆ ให้กับความโผงผางของเพื่อน

"เฮ้อ...สุขภาพของคนเป็นโรคลิ้นหัวใจรัว มันก็ไม่ได้ ดีนักหรอกเพื่อนเอ๊ย เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย"

"เฮ้! อย่าเพิ่งท้อสิเพื่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยกันยาวๆ เราเจอกันแล้ว นายไม่ต้องห่วงนะ ปัญหาทุกอย่างจะ ต้องมีทางออก พักผ่อนซะไอ้เพื่อนยาก

Good night!"

"Good night, Michael..."

ประทีปวางหูโทรศัพท์ลง รอยยิมจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเป็นครั้งแรกใน รอบหลายเดือน อย่างน้อย ในวันที่มืดมนที่สุด ก็ยังมีแสงสว่างเล็กๆ จากเพื่อนเก่าสาดส่องเข้ามา