All Chapters of Farm ร้อนซ่อนสวาท [ อีโรติก 18++]: Chapter 1 - Chapter 10

ณ ปอป่านบ้านสวนฟาร์ม...แดดยามสายทอดตัวลงมากระทบผืนดินกว้างใหญ่ ทว่าไม่อาจส่องสว่างเข้าไปถึงหัวใจที่หม่นหมองของ 'คุณประทีป' ได้เลย ชายวัยห้าสิบห้าผู้เป็นประมุขของบ้านยืนทอดสายตามองกรอบรูปไม้อันใหญ่ที่แขวนประดับ บนผนังห้องทำงาน มันเป็นภาพครอบครัวเมื่อครังยังพร้อมหน้าพร้อมตา... สุพรรษา ภรรยาผู้เป็นที่รักอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบ แก้มยุ้ยส่งยิมกว้างมาให้กล้องเวลานั้นประทีปยังหนุ่มแน่น สุขภาพแข็งแรง ไม่ได้เหนื่อยหอบง่ายดายเพียงแค่เดินขึ้นบันไดอย่างในทุกวันนี้ ตอนนั้นเขากับภรรยาเพิ่งหอบหิ้วความฝันกลับมาจากอเมริกา สุพรรษาได้รับมรดกเป็นที่ดินผืนงาม จำนวนยี่สิบเจ็ดไร่ในอ่างขางจากบิดามารดา ทั้งสองจึงร่วมแรงร่วมใจกันเนรมิตผืนดินว่างเปล่าให้กลายเป็น“บ้านสวนฟาร์ม” อันร่มรื่นแต่ตอนนี้ ทุกอย่างกำลังจะละลายหายไปราวกับสายหมอกก๊อก!... ก๊อก!... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดึงร่างที่จมดิ่งอยู่กับอดีตให้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ประทีปยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ไล่ความ ตึงเครียด ก่อนจะหันไปทางประตู"นายท่านคะ... นายท่าน" เสียงของป้าจำเนียน แม่บ้านเก่าแก่ดังลอดเข้ามา"มีอะไรหรือจำเนียน?""หัวหน้าคนงานมาขอพบค่ะ" ประที

"โอ้โห! นี่แด๊ดไม่ไว้ใจผมขนาดต้องร่างสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรเลยเหรอฮะ?" เลโอเบิกตากว้างเมื่อเห็นมารดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจก"ไม่ได้สิเว้ย เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย กันหมามันพลิกลิ้น... มา ๆ คุณอุ้ยอ้าย มาเซ็นเป็นพยานให้ลูกมันหน่อย" ไมเคิลกวักมือเรียกภรรยาคุณอุ้ยอ้ายกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย"ไม่เซ็นค่ะ! ถ้าคุณยังเรียกชื่อฉันไม่ถูก...ดูปากนะคะคุณไมเคิล ฉันชื่อ 'คุณอุ้ย' ค่ะ คำเดียวสั้น ๆ เลิกเติมคำว่า 'อ้าย'ให้ฉันสักที!""คร้าบ ๆ แม่ทูนหัว! แม่ยอดขมองอิ่ม! คุณอุ้ยคร้าบ เชิญเซ็นตรงนี้เลยครับผม"ไมเคิลรีบเสียงอ่อนเสียงหวานประจบภรรยาทันที ทำเอาเลโอที่นั่งดูอยู่ถึงกับหลุดขำออกมากับสมาคมเกี้ยมอี๋ของบิดา"ดีมากค่ะ... อะ เซ็นตรงช่องพยานนี่นะคะ... เรียบร้อยค่ะ" คุณอุ้ยจรดปากกาเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลื่อนแฟ้มไปตรงหน้าลูกชาย"เอ้า ถึงตาแกล่ะตาเลโอ" ชายหนุ่มรับปากกามาหมุนเล่นในมือ ยิ้มกริ่ม"ผมต้องขออนุญาตอ่านอย่างละเอียดก่อนสิครับ สุ่มสี่สุ่มห้าเซ็นไป เกิดแด๊ดหมกเม็ดแอบใส่เงื่อนไขยึดรถสปอร์ตผมขึ้นมา ผมก็เสียเปรียบแย่สิฮะ" เลโอก้มลงกวาดสายตาอ่านตัวอักษรทุกบรรทัด ทุกวรรคตอนอย่างตั้

แสงแดดยามเช้าทาบทับลงมาบนดอยอ่างขาง ขับไล่ความหนาวเย็นและหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าให้ระเหยไปพร้อมกับสายหมอกบาง ๆ ปอป่านเดินลงบันไดมาที่ห้องอาหารด้วยชุดทะมัดทะแมง กางเกงยีนส์เข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตลายสกอตพับแขนและรองเท้าผ้าใบ พร้อมลุยงานเต็มที่ ทว่าใบหน้าหวานกลับต้องง้ำงอลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครนั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าอยู่กับบิดาของเธอ"อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณหนู" เลโอเอ่ยทักทาย รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงดูยียวนกวนประสาทเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด"คุณพ่อจะให้สิทธิพิเศษกับบอดี้การ์ดเกินกว่าคนอื่นไปหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกมาร่วมโต๊ะอาหารแบบนี้" ปอป่านแกล้งทำเป็นไม่สนใจคำทักทายของเขา แต่หันไปกระเง้ากระงอดกับผู้เป็นพ่อแทน พลางลากเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามชายหนุ่ม ประทีปหัวเราะเบา ๆ"ไม่หรอกลูก พอดีพ่อมีเรื่องงานจะคุยกับ เลโอเขานิดหน่อยน่ะ ทานโจ๊กสิลูกป้าจำเนียนเพิ่งทำมาเสร็จร้อน ๆ เลย"หญิงสาวไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก เธอตักเครื่องปรุงใส่ชามโจ๊กของตัวเองเงียบ ๆ แต่หูก็คอยเงี่ยฟังบทสนทนาระหว่างบิดากับหนุ่มหน้าฝรั่งตรงหน้า"เป็นไงบ้างเลโอ เมื่อคืนหลับสบายดีไหมเรือนพักตู้คอ

ระยะทางจากสำนักงานไปยังโรงครัวและโรงอาหารไม่ได้ไกลกันมากนัก ปอป่านเลือกที่จะเดินเท้าไปตามทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินทราย โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์อย่างเลโอเดินขนาบข้างไม่ห่าง ส่วนกาญจนา พนักงานบัญชีสาวที่ถูกสั่งให้ออกมาด้วยนั้น จำต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามเจ้านายคนใหม่มาติด ๆ ด้วยใบหน้าซีดเผือดสายลมเย็น ๆ ของดอยอ่างขางพัดมาปะทะใบหน้า ทว่าเมื่อเข้าใกล้บริเวณโรงครัว กลิ่นควันไฟและกลิ่นอาหารที่โชยมากลับไม่ได้ชวนให้รู้สึกเจริญอาหารเท่าใดนัก โรงอาหารของฟาร์มเป็นเพียงอาคารเปิดโล่งหลังคามุงหญ้าคา มีโต๊ะและม้านั่งไม้ตัวยาวเรียงรายอยู่หลายตัว ถัดเข้าไปด้านในคือส่วนของโรงครัวที่มีเตาฟืนและเตาแก๊สขนาดใหญ่ตั้งอยู่"นั่นใครน่ะ มาทำอะไรกันตรงนี้?" เสียงแหบพร่าแต่ฟังดูใจดีของหญิงสูงวัยดังขึ้น ปอป่านเดินตรงเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนสามคนที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมถาดอาหาร"สวัสดีค่ะป้า ๆ ... ป่านเองค่ะ ปอป่าน"'ป้าสมจิตร' แม่ครัวหัวป่าก์ประจำฟาร์มเพ่งตามองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจ รีบวางทัพพีในมือแล้วเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลวก ๆ"ตายแล้ว! คุณหนูปอป่านจริงๆ ด้วย

ตอนที่ 7: การซื้อใจชาวไร่บรรยากาศในโรงอาหารที่เคยจอแจพลันเงียบกริบลงเมื่อหญิงสาวร่างเล็กก้าวออกมายืนอยู่เบื้องหน้าแถวคนงานที่กำลังรอรับอาหาร สายตานับห้าสิบกว่าคู่จ้องมองมาที่เธอด้วยความสงสัย เจือความไม่เป็นมิตร บางคนมีสีหน้าเหนื่อยล้า บ่งบอกถึงการตรากตรำทำงานหนักมาทั้งช่วงเช้า"เอาล่ะทุกคน... ฉันขอเวลาสักเดี๋ยวนะคะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทุกคนทราบ" ปอป่านเปล่งเสียงดังฟังชัด ทว่ากลับไม่มีใครให้ความสนใจเท่าที่ควร เสียงบ่นพึมพำดังสวนขึ้นมาแทบจะทันที"โอ๊ย จะมาพูดอะไรตอนนี้คนกำลังหิว!""นั่นสิ หิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว คุยทีหลังไม่ได้หรือไง!"เสียงฮึดฮัดดังระงมขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะจากกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่หัวแถว ซึ่งปอป่านจำได้แม่นยำว่าคนพวกนี้คือลูกน้องคนสนิทที่เดินตามหลังนายศักดาเมื่อเช้า ป้าสมจิตรเห็นท่าไม่ดี จึงรีบคว้าทัพพีเหล็กเคาะลงบนถาดสังกะสีเสียงดังลั่น!เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!"เอ้า! เงียบ! ฟังกันหน่อยสิโว้ย!"  ป้าสมจิตรตวาดลั่นโรงอาหาร "นี่คุณหนูปอป่าน เจ้าของไร่ตัวจริง ท่านมีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย ใครไ