All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 41 - Chapter 50

"หวา" เสียงทุ้มอ่อนดังขึ้นเป็นครั้งที่สามเมื่อยังไม่ได้รับความสนใจจากคนที่เขาเอ่ยเรียกหลังจากเด็กน้อยเข้าสู่ห้วงนิทรา เพลงเริ่มออกอาการคอพับคออ่อนเมื่ออาบน้ำกันสามคนพ่อแม่ลูกไปได้สักพัก พอขึ้นจากน้ำก็แทบจะหลับไปในทันที"คะ" ยี่หวาขานรับขณะกำลังง่วนกับการจัดของที่ซื้อมา"หวาสนใจเฮียหน่อย" ภีมมองคนที่หยิบของชิ้นนั้นชิ้นนี้ขึ้นมาเชยชมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ตอนแรกยังงอนเขาอยู่เลยที่ใช้เงินกับของพวกนี้ไปอย่างมากมาย"เฮียจะพูดอะไรก็พูดมาสิคะ หวาฟังอยู่" ยี่หวาตอบพลางแยกของที่ต้องนำไปซักก่อน กับของที่สามารถเก็บขึ้นชั้นได้เลย"หวา""อะไรของเฮีย เดี๋ยวเพลงก็ตื่นจนได้ เรียกอยู่นั่น""เฮียค้าง""ค้าง? ค้างอะไรคะ""อารมณ์เฮียไงที่ค้าง เรามาต่อกันนะ""เฮียไปนอนนะ แล้วก็หยุดคิด แค่นี้เองง่ายๆ แล้วก็ไม่ต้องเรียกหวาแล้วนะ หวาจะจัดของ ไปนอนค่ะ""หวาอย่าใจร้ายกับเฮีย""เฮียนอนไปเลย อย่ากวน หวาจะจัดของ" ว่าแล้วก็ถือของเข้าไปในห้องแต่งตัว และอยู่ในนั้นอีกเกือบชั่วโมง"เฮียทำไมยังไม่นอนอีก" ภีมนั่งพิงหัวเตียงในมือมี iPad ยี่หวาเอ่ยถามและเดินเข้าไปนั่งข้างๆ หันหน้าไปหาเขา"........." ภีมให้ความสนใจกับเรื่องท

"เฮียบอกหวาแล้วว่าให้บอดี้การ์ดมาเก็บของพวกนี้ก็ไม่เชื่อ" ภีมเอ่ยกับยี่หวาเมื่อเห็นเหงื่อชื้นที่ขมับ ตามด้วยหลายเม็ดผุดพรายบนหน้าผาก จนเขากลัวว่าเหงื่อจะเข้าตาเธอ นิ้วแกร่งจึงยกแตะซับให้ ขณะเก็บข้าวของลงกล่องเพื่อเตรียมปล่อยบ้านให้คนเช่า ความจริงเขาอยากให้เธอขายบ้านหลังนี้ แต่เธอไม่อยากขายสมบัติของพ่อแม่เพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่"หวาก็บอกเฮียแล้วว่าหวาอยากเก็บเอง หวาจะได้รู้ด้วยว่าอะไรเก็บไว้ที่ไหน เฮียเข้าไปเปิดแอร์นอนรอหวาในห้องก็ได้นะ" ไม่ใช่แค่เธอที่มีเม็ดเหงื่อผุดพรายตามใบหน้า เขาเองก็เช่นเดียวกัน นิ้วเรียวไล้ซับเหงื่อไปตามกรอบหน้าหล่อเหลา"ตอนนี้เราอยู่กันสองคน เพลงก็ไม่อยู่" ภีมรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิบจนยี่หวานั่งเกยบนตักของเขา และเลื่อนหน้าลงมาใกล้ จมูกโด่งกำลังแตะใบหน้าของเธอ"เฮียจะทำอะไร" ยี่หวาละล่ำละลัก ในขณะที่แขนแข็งแรงก็เพิ่มแรงรัดร่างนุ่มให้แรงขึ้น"เฮียว่าหวารู้นะว่าเฮียกำลังจะทำอะไร" สิ้นเสียงทุ้มที่แสนจะกรุ้มกริ่ม ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างกุมที่ใบหน้าสวย ลูบไล้นิ้วโป้งที่พวงแก้มนวล แววตาของภีมเป็นประกายวาววับ นิ้วชี้เกี่ยวที่ริมฝีปากล่างของยี่หวา ถูไปตามกลีบปากอิ่มสวย ก

เด็กๆ ตื่นกันแต่เช้า เพื่อไปยังคฤหาสน์ของคุณทวดแทนไท รวมถึงผู้ใหญ่ทุกคนที่ใช้เวลาร่วมกันที่นั่นตลอดทั้งวัน มีปาร์ตี้เล็กๆ ยามเย็นเป็นการเลี้ยงส่งครอบครัวภิณที่ต้องเดินทางกลับแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ในค่ำคืนนี้"เด็กๆ หายไปไหนกัน" ภิณเอ่ยขณะเดินตามหาเด็กๆ เพราะได้เวลาที่ต้องร่ำลาและเตรียมตัวเดินทางไปสนามบินแล้ว"ไปแอบเล่นซนอยู่ที่ไหนกันหรือเปล่านะ" อีฟว่า"นั่นสิ จู่ๆ ก็พากันออกมา" นาวว่า"นั่นไงคะ อยู่ในบ้านกัน" สายตาของยี่หวาพลันเห็นเด็กๆ วิ่งกันอยู่ในบ้าน"คงจะไม่ได้ซนอะไรกันอีกนะ" นาวอดหวั่นใจไม่ได้"รีบไปดูกันเถอะ" อีฟจับมือนาวรีบก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน"พี่อีฟ พี่นาว ค่อยๆ เดินค่ะ" ยี่หวากับภิณบอกด้วยความเป็นห่วงสองคุณแม่ที่กำลังตั้งครรภ์"นอนเฉยๆ สิ เดี๋ยวตีนะ" พอเดินมาใกล้ห้องครัวก็ได้ยินเสียงเล็กดุที่อีฟจำได้ดีว่าเป็นเสียงของลูกสาวจอมแสบของตนเอง"ใส่ผักเยอะๆ จะได้อร่อย" นาวก็จำเสียงของลูกสาวตัวเองได้เช่นกัน"นินๆ ใฉ่ ช่วยใฉ่""ใส่ใบกะเพราด้วยสิ เพลงเคยเห็นแม่หวาใส่""ใบมะกรูดด้วย แคลร์ก็เคยเห็นคุณแม่ใส่เหมือนกัน""อันนี้ด้วย ข่าสองอัน รักก็เคยเห็นคุณยายใส่""เด็ดๆ ช่วยกันเด็ด" เส

"หนมถ้วยอย่าหนีพี่เพลงกับพี่หมีสิ" เพลงวิ่งเล่นกับเจ้าลูกสุนัขตัวจิ๋วที่คนเป็นพ่อซื้อให้ที่สนามหน้าบ้าน ผลัดกับวิ่งไล่วิ่งตามอย่างสนุกสนาม"กลายเป็นพี่เพลงไปแล้ว" ภูเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดู"เป็นพี่ชายที่รู้ใจน้องสาว แล้วยังเป็นพ่อที่รู้ใจลูกสาวด้วย" เอรินชมเชยลูกชาย"เป็นสามีที่รู้ใจภรรยาด้วยครับ" ภีมโอบไหล่บางของคุณภรรยาแล้วจูบลงไปที่ขมับบางอย่างรักใคร่"จริงสิ ภีมกับยี่หวาจดทะเบียนสมรสกันแล้วนี่น่า มัวแต่ตื่นเต้นไปกับเพลงที่มีหนมถ้วยเป็นเพื่อนคลายเหงา เป็นลูกสะใภ้แม่กับคุณพ่อเต็มตัวแล้วนะยี่หวา ยี่หวาเรียนจบเมื่อไหร่แม่กับคุณพ่อจะจัดงานแต่งให้ทันทีเลยนะลูก""หวาต้องขอบคุณคุณแม่กับคุณพ่อมากเลยนะคะที่รักและเมตตาหวากับเพลงมากถึงเพียงนี้" ยี่หวาคุกเข่าต่อหน้าเอรินกับภู กราบลงแทบตัก"เดี๋ยวนะ ทำไมนิ้วมือว่าง ภีมทำไมไม่ได้เรื่องเลย ทำไมละเลยกับเรื่องแบบนี้ แล้วมาบอกว่ารู้ใจภรรยา" เอรินจับมือเรียวข้างซ้ายของยี่หวาขึ้นมา ก่อนจะตำหนิลูกชาย ภูมองมือของยี่หวาก็รู้ได้ในทันทีว่าทำไมเอรินถึงต่อว่าลูกชาย"อะไรครับคุณแม่" ภีมยังคงอยู่ในอาการมึนงงเช่นเดียวกับยี่หวา"ภีมปล่อยให้นิ้วยี่หวาว่างแบบนี้ได้

แสงสว่างจากอรุณยามเช้าต้องเปลือกตาใสให้ลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยล้า ยี่หวารู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว รอยยิ้มในดวงตาใสกระจ่างชัดถึงความสุขสม เห็นตัวเองนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของภีม รับรู้ถึงความรู้สึกอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านอ้อมกอดและริมฝีปากอุ่นที่แตะอยู่ที่หน้าผากของตนสิ่งที่ผู้ชายคนนี้แสดงออกกับเธอและเพลง ล้วนมาช่วยเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ความอ้างว้าง ความรัก ความอบอุ่น ความมั่นคงทางจิตใจ บัดนี้มันเอ่อล้นหัวใจ เขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เชื่อใจ และมั่นใจว่าภีมพร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ยี่หวาขยับตัวมองใบหน้าหล่อเหลา ก้มลงจูบริมฝีปากหยักได้รูปแผ่วเบา ทำให้ภีมรู้สึกตัวลืมตาตื่น"จะลักหลับเฮียเหรอ หืม?" มือหนาคว้ามือเล็กขึ้นมาแนบแก้ม คลอเคลียราวกับลูกแมวเชื่องๆ ทำเอากายบางขนลุกเกรียว"หวาเปล่านะ" ยี่หวาชักมือกลับ แต่ภีมหายอมไม่ เขาดันร่างบางนอนลงกับเตียงกดทับด้วยแผงอกกว้าง ตรึงสองแขนด้วยมือใหญ่ สะกดเธอด้วยสายตาเว้าวอนแทบจะกลืนกินเธอทั้งตัว เพียงแค่เห็นใบหน้าของเธอก็พาลให้รู้สึกหิว เพียงแต่ไม่ใช่ข้าวเท่านั้น"ตื่นเช้าขนาดนี้แสดงว่าแรงยังเหลือ" ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ กายบางต้องสั่นสะท้านเพร