บททั้งหมดของ Son 3 Günümde Kusursuz Bir Kadın Oldum: บทที่ 1 - บทที่ 10

Kocam yeterince şefkatli olmadığımı söylüyordu. Annemle babama göre bencildim. Kızım ise Yasemin'i benden daha çok sevdiğini açıkça dile getiriyordu.Bu yüzden kararımı verdim.Hayatımın son yetmiş iki saatinde, sahip olduğum ne varsa o kusursuz kadına bırakacaktım.Doktorun sözleri hâlâ kulaklarımda çınlıyordu:"Kanser son evrede. Özel tedaviye hemen başlamazsan en fazla üç günün kaldı."Hastane odasında yatağa yaslanmış, pencereden dışarıyı seyrediyordum.Kaan Aydın'la evliliğimi ayakta tutabilmek için tam yedi yıl boyunca elimden gelen her şeyi yapmıştım.Ta ki o kadın hayatımıza girene kadar."İyi misin?"Kapı açıldı. İçeri giren kişi kocam Kaan'dı. Yüzündeki sabırsızlığı gizlemeye bile çalışmıyordu."İyiyim," diye karşılık verdim usulca.Kaşlarını çattı."Doktor, deneysel tedavi programında senin için ayrılan bir yer olduğunu söyledi. Ama…""Ama Yasemin'in o yere benden daha çok ihtiyacı var. Öyle değil mi?"Cümlesini onun yerine tamamladım. Dudaklarımda buruk bir gülümseme vardı.

Öğleden sonra şirket merkezine gittim.Haber kısa sürede bütün şirkete yayıldı: Elif Aydın, "kız kardeşini" yönetim kuruluna getirmiş ve hisselerini ona devredeceğini açıklamıştı."Elif, şaka yapıyorsun, değil mi?"Yönetim kurulunun en kıdemli üyelerinden Aslan Bey beni bir kenara çekti."Son derece ciddiyim," dedim, önümdeki belgeyi imzalarken. "Bugünden itibaren Yasemin, yönetim kurulunda beni temsil edecek ve şirketle ilgili kararlarda söz sahibi olacak."Yasemin heyecandan titriyordu. Yine de sevincini gizleyip alçakgönüllü görünmeye çalıştı."Abla, ben… Ne diyeceğimi gerçekten bilmiyorum.""Bir şey söylemene gerek yok."İmzaladığım belgeleri eline verdim."Sadece elinden geleni yap."Eve dönüş yolunda, sonunda maskesini indirdi."Elif, bütün bunları neden yapıyorsun?""İstediğin bu değil miydi?"Başımı arabanın camına yasladım."Kocam, kızım, servetim… Hepsi artık senin. Tebrik ederim, Yasemin. Kazandın.""Abla, ben…""Bana bir konuda söz ver," diyerek sözünü kestim. "En azından Ş

"Lütfen hemen eve dönün."Ayşe Hanım'ın sesi sakindi ama itiraza yer bırakmayacak kadar kararlıydı.Aynı saatlerde Deniz ailesinin konağında…"Ne? Elif, aile fonundaki payından mı vazgeçmiş?"Nur Hanım telefonu öyle sıkı tutuyordu ki parmaklarının boğumları bembeyaz olmuştu."Avukat Şahin, bir yanlışlık olmasın? O payın değeri tam beş milyar lira!""Herhangi bir yanlışlık yok, Nur Hanım," dedi avukat telefonda. "Belgeler dün öğleden sonra elimize ulaştı. Hepsinde Elif Hanım'ın kendi imzası var. Fondan doğan bütün haklarını ve payını Yasemin Hanım'a devretmek istediğini açıkça belirtmiş."Kemal Bey telefonu eşinin elinden aldı."Bu mümkün değil! Elif, Yasemin'e karşı her zaman cömert davranmıştır ama böyle bir şey yapmaz. Bütün mirasından vazgeçmek de ne demek?""Üstelik söz konusu olan yalnızca aile fonundaki payı değil, Kemal Bey. Öğrendiğim kadarıyla Elif Hanım son iki gün içinde galerisini, şirketteki hisselerini, hatta kendisine ait sanat koleksiyonunu bile devretmiş.""Ne?"Nur Ha

Arabada Nur Hanım bir kez daha kızının numarasını çevirdi."Yine kapalı."Endişeyle eşine döndü."Elif telefonunu hiçbir zaman bu kadar uzun süre kapalı tutmazdı.""Biraz sakin olmaya çalış. Ben Kaan'ı arayayım."Kemal Bey bir yandan arabayı kullanırken bir yandan da Kaan'ın numarasını çevirdi.Telefon uzun süre çaldıktan sonra nihayet açıldı."Alo, Kemal Bey?"Kaan'ın sesi tuhaf geliyordu. Boğuk ve yorgundu."Kaan, Elif senin yanında mı?" diye sordu Kemal Bey telaşla. "Telefonu kapalı, bir türlü ulaşamıyoruz. Avukatı, bütün mal varlığını Yasemin'e devrettiğini söyledi. Korkuyoruz ki…"Cümlesini tamamlayamadı.Telefonun diğer ucunda birkaç saniye boyunca ağır bir sessizlik oldu."Şu anda neredesiniz?" diye sordu Kaan sonunda."Size geliyoruz."Nur Hanım telefonu eşinin elinden aldı."Kaan, Elif senin yanında mı? Kızım iyi mi?""Lütfen bir an önce gelin."Kaan'ın sesi daha da alçalmıştı."Ne oldu?"Nur Hanım'ın kalbi yerinden çıkacakmış gibi çarpıyordu."Elif'e bir şey mi oldu? Kaan, ne

Yasemin götürüldükten sonra Aydın Konağı'na ölüm sessizliği çöktü.Kaan, Elif'in cansız bedeninin yanında oturuyordu. Sanki onunla birlikte kendi ruhu da çekilip gitmişti.Telefonu durmadan çalıyordu. Yönetim kurulu üyeleri, iş ortakları, gazeteciler… Herkes ne olduğunu öğrenmek istiyordu.Ama Kaan hiçbirine cevap vermedi."Beyefendi," dedi Ayşe Hanım alçak sesle, "cenaze görevlileri geldi."Kaan birden başını kaldırdı."Hayır! Onu götürmesinler!"Ama bunun mümkün olmadığını kendisi de biliyordu.Elif gitmişti.Bu kez sonsuza dek.Alt katta Elif'in ailesi hâlâ geride bıraktığı kanıtları inceliyordu. Her belge, her ses kaydı, kalplerinde yeni bir yara açıyordu."Şu tarihe bak…"Nur Hanım titreyen elleriyle sağlık raporlarından birini kaldırdı."Elif kanser olduğunu geçen Noel'de öğrenmiş.""Ama bize tek kelime bile etmedi."Kemal Bey'in sesi bir gecede on yıl yaşlanmış gibiydi.Ayşe Hanım yanlarına geldi."Çünkü o gün Yasemin aniden rahatsızlanmıştı. Hepiniz hastanede onun yanındaydınız