All Chapters of My Husband's Biggest Regret : Chapter 11 - Chapter 17

GRAYILANG araw na ang lumipas mula nang dumalo ako sa corporate charity gala sa Grand Monarch Hotel, ngunit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maiwasang maalala ang pagkikita namin ni Laura. Hindi ko naman sinasadyang isipin siya. Sa totoo lang, ilang beses ko nang sinubukan na alisin sa isip ko ang nangyari nang gabing iyon, pero sa tuwing tahimik ang opisina at wala akong ibang ginagawa, kusa na lamang bumabalik sa akin ang mukha niya.Hindi na siya katulad noong huli ko siyang nakita sa bahay.Noong mga panahong iyon, palagi siyang namumugto ang mga mata dahil sa pag-iyak. Madalas ko siyang makita sa kusina na tahimik na naghahanda ng pagkain kahit hindi ko naman hinihingi. Kapag kinakausap niya ako, halatang nag-iingat siya sa bawat salitang sasabihin dahil baka lalo akong magalit. Ilang beses ko siyang nakita na gustong magsalita pero pinipigilan ang sarili dahil alam niyang ayaw kong marinig ang paliwanag niya.Ngunit noong gabing iyon, ibang Laura ang nakita ko.Parang ang taa

LAURA“HOY! ANONG PETSA na! Wala ka bang balak bumangon?” bulyaw ko kay Hazel dahil anong oras na, hindi pa rin siya bumabangon.“Ito naman! Napakaepal mo! Natutulog pa ako!”“Anong epal? Gaga! May trabaho pa tayo! Kailangan nating pumasok sa trabaho!”“Oo na! Hays! Bakit ba kasi hindi ako pinanganak na mayaman!” aniya bago dahan-dahang bumangon sa kanyang kama.Napailing ako habang pinagmamasdan siyang halos nakapikit pa habang naglalakad papunta sa banyo. Ilang minuto rin akong nakatayo roon, habang hinihintay siyang tuluyang magising. Dahil kung hindi ko siya gigisingin nang paulit-ulit ay malamang na hapon na siya makakarating sa opisina.“Hindi naman kailangan maging mayaman para hindi ka mahirapang bumangon sa umaga. Kung natulog ka nang maaga kagabi at hindi ka nag-iikot sa social media hanggang alas-dos ng madaling-araw, hindi ka sana mukhang inaagawan ng kaluluwa ngayon,” sabi ko habang inaayos ko ang ilang gamit na nakalagay sa ibabaw ng mesa.“Madali para sa iyo na sabihin

LAURAHindi ko na hinintay na mawala ang excitement ko bago ko buksan ulit ang laptop ko. Sa halip na umuwi agad pagkatapos ng meeting, nanatili muna ako sa conference room at isa-isang binasa ang mga dokumentong ibinigay sa amin. Habang mas binabasa ko ang details ng campaign, mas naiintindihan ko kung bakit sinabi ni Sir Cassian na mahalaga ang project na iyon para sa kumpanya.Malaki ang budget, malawak ang target market, at maraming department ang kailangang magtulungan para maging successful ang buong campaign. Hindi puwedeng puro magandang concept lang dahil kailangan ding isipin kung paano ito tatanggapin ng mga tao at kung paano namin mapapanatili ang interest nila hanggang sa actual launch.Nagsusulat ako ng ilang notes nang marinig kong bumukas ang pinto ng conference room.“Hindi ka pa umuuwi?” tanong ni Hazel habang nakasandal sa pintuan at nakatingin sa akin.“Hindi pa. Gusto ko munang intindihin nang mabuti itong project bago ako umuwi. Ayokong bukas pa ako magsisimulan

GRAYHindi ko naman talaga planong magtagal sa event na iyon. Isa lamang iyon sa mga regular na business gatherings na kailangang puntahan ng mga executive ng Ashford Corporation, kaya wala akong ibang pakay kundi makipagkita sa ilang investors, makipag-usap sa business partners at asikasuhin ang ilang bagay na may kinalaman sa kumpanya. Pagpasok ko pa lang sa ballroom ay agad na akong sinalubong ng ilang kilalang negosyante, kaya naging abala ako sa pakikipagkamay at pakikipag-usap habang paminsan-minsan ay may lumalapit na nagpapakilala o nagtatanong tungkol sa expansion plans ng kumpanya.Nang matapos ang unang serye ng mga usapan, nakita ko si Vivian na papalapit sa akin. Nakasuot siya ng eleganteng gown at gaya ng dati ay maayos ang bawat detalye ng kanyang appearance. Matagal ko na siyang kilala at sanay na rin ako na madalas siyang kasama sa mga ganitong gatherings dahil matagal nang konektado ang pamilya namin sa pamilya nila, kaya hinayaan ko lamang siyang lumapit at makipag-