All Chapters of My Husband's Biggest Regret : Chapter 1 - Chapter 10

LAURA NAPAKAAGA pa lang pero gising na ako. Kahit halos hindi ako nakatulog kagabi dahil sa pag-iyak, pinilit ko pa ring bumangon. Ganoon naman palagi. Kahit mabigat ang dibdib ko, hindi puwedeng pabayaan ko ang asawa ko. Siya pa rin ang una kong iniisip sa tuwing nagigising ako.Agad akong nagtungo sa kusina upang ihanda ang almusal niya. Nagprito ako ng bacon, gumawa ng scrambled eggs, at iniluto ang paborito niyang garlic fried rice. Nagtimpla rin ako ng mainit na kape dahil alam kong hindi kumpleto ang umaga niya kapag wala iyon.Habang inaayos ko ang mesa ay hindi ko maiwasang mapangiti ng bahagya. Naalala ko ang mga unang buwan naming mag-asawa. Madalas niya akong yakapin mula sa likod habang nagluluto ako. Minsan pa nga ay siya mismo ang sumusubo sa akin ng pagkain habang nag-aalmusal kami.Ngayon ay tila alaala na lamang ang lahat ng iyon.Napabuntong-hininga ako bago ipinagpatuloy ang paghahanda..Ilang sandali pa ay narinig ko ang mga yabag ni Gray pababa ng hagdan. Nakasuot

LAURAKINABUKASAN ay maaga akong nagising. Hindi ko alam kung nakatulog ba talaga ako o nakapikit lang buong magdamag. Paulit-ulit pa ring tumatakbo sa isip ko ang mga salitang binitiwan ni Gray kagabi. Akala ko hanggang banta lang ang sinabi niyang ipapahanda niya ang divorce papers. Akala ko kapag nagising siya ngayong umaga ay magbabago ang isip niya. Akala ko kahit paano ay may natitira pa siyang pagmamahal para sa akin.Ngunit nagkamali ako.Katatapos ko pa lamang maghilamos nang marinig ko ang katok sa pinto ng kuwarto."Ma'am Laura," mahinahong tawag ng isa sa mga kasambahay. "Pinabababa po kayo ni Sir Gray. Dumating na po ang abogado."Para akong binuhusan ng malamig na tubig.Hindi ko agad nabuksan ang pinto. Ilang segundo muna akong nanatiling nakatayo habang pilit na tinatanggap ang narinig ko. Nang tuluyan kong mabuksan ang pinto ay ngumiti sa akin ang kasambahay, ngunit halata sa mukha nito ang pag-aalala."Naroon po sila sa sala. Bumaba na lang po kayo doon, maam.”Tuman

LAURA Dalawang araw ang lumipas matapos ang interview ko sa Sterling Group. Hindi ko maiwasang kabahan sa paghihintay ng resulta. Kahit paulit-ulit akong sinasabihan ni Hazel na huwag akong mag-alala dahil maganda naman ang naging interview ko, hindi pa rin mawala ang kaba sa dibdib ko. Alam kong napakalaking kumpanya ng Sterling Group at siguradong maraming aplikanteng mas magaling at mas maraming karanasan kaysa sa akin. Kaya habang hinihintay ko ang magiging desisyon nila, sinubukan kong huwag masyadong umasa para hindi rin ganoon kasakit kung sakaling hindi ako matanggap. Nasa kusina ako nang umagang iyon at tinutulungan si Hazel na maghanda ng almusal, nang biglang tumunog ang notification ng cellphone ko. Wala naman sana akong balak tingnan iyon agad pero napansin kong seryoso ang mukha ni Hazel habang nakatingin sa screen ng cellphone ko na nakapatong sa mesa. "Hoy, Laura. Parang may email ka." Hindi ko agad pinansin iyon. "Mamaya ko na titingnan." "Aba, bakit mamaya? Malay

LAURA"Alam mo naman sigurong matagal nang magkalaban sa negosyo ang Sterling Group at Ashford Corporation.""Yes po.”"Dahil pareho kaming kabilang sa iisang industriya, normal na nagkakasama ang mga CEO ng malalaking kumpanya sa mga business conferences, investors' meetings at corporate gatherings. Hindi man kami malapit sa isa't isa, hindi rin maiiwasang may mga napag-uusapan tungkol sa mga kumpanyang kabilang sa industriya."Nanatili akong nakatingin sa kanya. Hindi na rin ako magtataka kung kakalat agad ang balita na naghiwalay na nga kami ni Gray. Hinihintay ko na lang ang approval ng divorce namin."Kapag may malaking nangyari sa isang kilalang pamilya sa business world, mabilis din iyong nakakarating sa amin. Hindi dahil tsismis ang pakay namin, kundi dahil minsan ay naaapektuhan din nito ang negosyo, reputasyon at maging ang galaw ng mga investors."“Yes. Hiwalay na nga kami ng impaktong iyon. Kapal ng pagmumukha ng siraulong iyon. Magsama silang dalawa ng Vivian landi na iyo

LAURAISANG LINGGO ang lumipas mula nang magsimula akong magtrabaho sa Sterling Group. Pakiramdam ko ay unti-unti na rin akong nakaka-adjust sa bagong kapaligiran. Hindi na ako ganoong kinakabahan sa tuwing papasok sa opisina dahil mababait naman ang mga katrabaho ko. Madalas din akong tulungan ni Hazel kapag may mga bagay akong hindi pa naiintindihan. Kahit papaano ay nagiging maayos na ang takbo ng bagong buhay ko.Bandang alas dos ng hapon ay bigla akong tinawag ni Hazel."Laura, may ipapasabi si Sir Cassian. Huwag ka na raw umuwi mamaya pagkatapos ng office hours. May corporate charity gala ngayong gabi sa Grand Monarch Hotel. Kailangan ng Marketing Department na may kinatawan doon at gusto niyang sumama ka."Nagsalubong ang kilay ko."Ako? Bakit naman ako? Isang Linggo pa lang ako rito. Baka mas may dapat sumama kaysa sa akin."Umiling si Hazel habang inaayos ang mga dokumentong hawak niya."Iyan din ang sinabi ko sa kanya. Ang sabi niya, magandang experience raw iyon para sa iyo