บททั้งหมดของ มิติของข้ามีไว้ช่วยชาวบ้านผู้ยากไร้: บทที่ 11 - บทที่ 20

12          มาเข้าเรื่องกันดีกว่า          จางลี่และเจียงเดิมทีแล้วพวกเขาทั้งสองคนเป็นคนที่อาศัยอยู่แคว้นฉินมาตั้งแต่เกิด แต่หลังจากเกิดเรื่องการแย่งชิงเสบียงอาหารทั้งสองจึงเดินทางออกจากแคว้นฉินแล้วมาปลูกบ้านอยู่ด้วยกันสองคนในป่าดิบชื้นแห่งนี้          นี่มันป่าดิบชื้นนะ พวกเขาอยู่กันได้อย่างไร          “ที่นี่น่ะ ดีกว่าที่แคว้นฉินตรงที่มีผักป่าและสัตว์ให้ล่า พวกเขาจึงมีกินตลอด แต่ปัญหาก็คือแหล่งน้ำจะต้องเดินลงเขาเพื่อไปตักน้ำมาใช้น่ะ”          “แต่แบบนั้นมันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ เจ้าเป็นผู้หญิงด้วย”          หนิงเอ๋อพูดด้วยความเป็นห่วง จางลี่จึงพูดต่อ          “มันใ

14          เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงเอ๋อและเหยาออกเดินทางกันจนมาถึงแคว้นหนาน          แคว้นหนานแห่งนี้เป็นพื้นที่แห้งแล้งไม่ต่างจากแคว้นฉินมากนัก บ้านเรือนแต่ละหลังทรุดโทรมไม่เหลือเค้าเดิม คงจะเรียกว่าบ้านไม่ได้แล้ว          แคว้นหนาน ที่นี่เป็นเมืองในแคว้นซึ่งเป็นใจกลางของแคว้นหนานที่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ไม่มาก เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่อพยพหนีความอดอยากไปอาศัยอยู่หมู่บ้านในแคว้นหนาน อย่างน้อยชาวบ้านอพยพไปหมู่บ้านก็มีกินมีใช้ แตกต่างจากเมืองซึ่งเป็นใจกลางของแคว้นอย่างสิ้นเชิง          “มันแล้งมาก ไม่มีแม่น้ำ แต่มีต้นไม้ต้นใหญ่หลายต้น แต่ว่า ต้นไม้พวกนี้ทำไมมันถึงอุดมสมบูรณ์ทั้งที่บริเวณนี้แห้งแล้งหนักมาก”          “เรื่องพวกนี้ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”      

16          แคว้นหนานและแคว้นฉู่นั้นเป็นแคว้นที่อยู่ติดกัน การจะไปยังแคว้นฉู่จะต้องเดินข้ามสะพานเชื่อมต่อเท่านั้น เนื่องจากแคว้นฉู่นั้นเป็นเกาะขนาดใหญ่มีแม่น้ำล้อมรอบจึงไม่สามารถเดินเข้าไปตามปกติได้ จะต้องข้ามสะพานหรือไม่ก็พายเรือข้ามไปเท่านั้น          สะพานขนาดใหญ่ตรงนี้เป็นสะพานข้ามไปยังแคว้นฉู่ เป็นสะพานขนาดใหญ่ที่มีความแข็งแรงพอให้รถม้าสัญจรไปมาได้อย่างสะดวกสบาย ไม่ต้องห่วงเลยว่าสะพานจะถล่ม          “นี่คือสะพานข้ามไปยังแคว้นฉู่ เรียกว่าสะพานสองพี่น้อง ตอนที่ข้ายังเป็นทหาร ข้าผ่านที่นี่เป็นประจำ”          เหยาได้กล่าวให้หนิงเอ๋อฟังก่อนจะลงจากรถม้าเพื่อจอดพักให้น้ำม้าเติมพลังก่อนเข้าแคว้นฉู่          ไม่นานทั้งสองจึงออกเดินทางกันต่อ        &nb

18            เมื่อหนิงเอ๋อรู้สึกดีขึ้น ทั้งสองคนจึงออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ไปยังเมืองซึ่งเป็นใจกลางเมืองของแคว้นฉู่โดยใช้เวลาในการเดินทางไม่นานเท่าไหร่นัก          เบื้อหน้าที่เห็นอยู่ตอนนี้เป็นเมืองของแคว้นฉู่ แต่ทว่า มันไร้ซึ่งความเป็นอยู่          “ทำไมมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้”          “ก่อนที่ข้าจะลาออก ข้าได้มาเมืองแคว้นฉู่ ตอนนั้นน่ะมีชาวบ้านอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับ”          เมืองของแคว้นฉู่ตรงหน้าล่มสลายเป็นที่เรียบร้อย ต่อให้หนิงเอ๋ออยากฟื้นฟูแคว้น มันก็ไม่สามารถฟื้นฟูให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกครั้ง          ทุกอย่างมันจบไปแล้ว          นอกจากซากปรักหักพังก็

20          ณ ห้องแห่งหนึ่ง          ห้องแห่งนี้ไม่ใช่ห้องของคนทั่วไป มันเป็นห้องสำหรับคนที่มีตำแหน่งเทียบเท่าขุนนาง มันเอาไว้ใช้ในการสนทนาในเรื่องสำคัญ แล้วตอนนี้มันก็ถูกเปิดออกให้ได้เห็น          ลักษณะภายในห้องเป็นแบบจีนโบราณ มีโต๊ะกลมและเก้าอี้ล้อมรอบเอาไว้สำหรับนั่งประชุม แล้วมันก็ถูกใช้ครบคนด้วยกัน          บุคคลที่อยู่ภายในห้องแห่งนี้ไม่อาจที่จะเปิดเผยใบหน้าได้ แม้ว่าจะมีบุคคลตำแหน่งขุนนางอยู่ร่วมด้วยก็ตาม เพราะนี่เป็นการประชุมลับสุดยอด          “หลายสิบปี ที่พวกเรามานั่งประชุมลับด้วยกัน ที่ผ่านมาต่างคนต่างมีเรื่องและหน้าที่ที่รับผิดชอบ ก็ย่อมที่จะไม่มีเวลากันเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้สำคัญยิ่งกว่าหน้าที่ของพวกท่าน เมื่อหลายวันก่อน ข้าไปได้ยินเรื่องหนึ่งจากชาวบ้านในเมืองหลวงแห่งนี้ ชาวบ