Semua Bab มิติของข้ามีไว้ช่วยชาวบ้านผู้ยากไร้: Bab 1 - Bab 10

2 ในเมื่อไม่รู้เส้นทางไปยังแคว้นฉิน หนิงเอ๋อจึงได้แต่เดินไปตามเส้นทางที่คิดว่าน่าจะมีคนอาศัยอยู่ ด้วยความที่นางสวยและผิวพรรณดีอาจจะต้องระวังตัวเป็นพิเศษ “ยังดีที่เป็นกลางวัน ถ้าเป็นกลางคืนจะทำยังไง?” ถึงจะพูดออกมาอย่างนั้น แต่ก็ต้องเดินต่อไป ระหว่างทาง หนิงเอ๋อได้เห็นชาวบ้านสะพายย่ามทั้งหญิงทั้งชายและเด็ก พวกเขาน่าจะเป็นครอบครัวเดียวกัน กำลังเดินตรงไปยังเส้นทางข้างหน้า อีกไม่นานแล้วสินะที่จะได้ไปถึงแคว้นฉิน ไม่รู้ใช่หรือเปล่านะ? “เดี๋ยวก่อน รอด้วย” หนิงเอ๋อเรียกห้ามพวกเขาเอาไว้เพื่อให้พวกเขาหยุดแล้วหันมาสนใจเสียงของนาง เมื่อวิ่งไปถึงกลุ่มชาวบ้านจึงถามถึงแคว้นฉิน “ขอโทษนะคะ แคว้นฉินไปทางนี้ใช่ไหมคะ?” “ใช่แล้วแม่หนู ไปกับพวกข้าก็ได้นะ” หนึ่งในชาวบ้านกลุ่มนี้เป็นตัวแทนพูดกับหนิงเอ๋อ หลังจากนั้นนางจึงเดินทางไปพร้อมกับชาวบ้าน ระหว่างเดินทางก็ได้ฟังพวกชาวบ้านพูดคุยกันไม่หยุดหย่อน พวกเขาพูดคุยกันด้วยสำเนียงโบร่ำโบราณ ทำให้หนิงเอ๋อนึกถึงท่านเซียนขึ้นมาทันที (เข้าเ

4 การสร้างทางน้ำเก่าเพื่อให้ใช้ได้อีกครั้ง จำเป็นจะต้องใช้เวลาในการฟื้นฟู หนิงเอ๋อมอบหมายหน้าที่ให้ชาวบ้านขุดทางน้ำเก่าด้วยรถแม็คโคร ส่วนนางกำลังแนะนำชาวบ้านที่เหลือในเรื่องของการปลูกพืชในดินแล้ง นอกจากเรื่องเพาะปลูกพืชแล้วยังมีการแนะนำเลี้ยงสัตว์เอาไว้กินและเอาไว้ขาย อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย “คำแนะนำของข้ามีแค่นี้แหละ” ชาวบ้านทำตามคำแนะนำหนิงเอ๋อ ไม่มีคนบ่นสักคนเดียว พวกชาวบ้านที่มีหน้าที่ให้ทำพวกเขาดูมีความสุขมากกว่าตอนที่นางเจอพวกเขา จะบอกว่ามันเป็นความสุขเล็กๆ ก็ได้ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา หนิงเอ๋อก็ได้เดินสำรวจบริเวณรอบแคว้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้ (บ้านของชาวบ้านมันดูทรุดโทรม แบบนี้ไม่เรียกว่าบ้านแล้ว) มิติแห่งความต้องการถูกเปิดออก หนิงเอ๋อนำของบางอย่างออกมากองโตเท่าภูเขา นี่ไม่ใช่เสบียงเหมือนครั้งก่อน แต่นี่เป็นกองไม้สำหรับเอาไว้สร้างบ้าน “ผู้ใหญ่บ้าน กองไม้พวกนี้เอาไว้สำหรับสร้างบ้านนะ ฝากจัดการผู้ใหญ่บ้านดูด้วย” “อ่า เข้าใจแล้ว เจ้าทำถึงขนาดนี้เ

6 เมื่อเดินทางมาถึงหมู่บ้าน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือการหาที่พักอาศัย แน่นอนว่าเหยาเตรียมเอาไว้ให้แล้ว นั่นก็เพราะว่าเหยาอาศัยอยู่ที่เมืองนี้ เดิมทีเหยานั้นไม่ใช่คนในหมู่บ้านแห่งนี้ แต่ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างทำให้เขาต้องอยู่ที่นี่และชาวบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้ก็ต้อนรับเขาดีด้วย ยิ่งทำให้หนิงเอ๋อสงสัยในตัวเขามากขึ้น จะบอกว่าชายหนุ่มรูปหล่อที่ชื่อเหยาคนนี้เป็นคนที่น่าติดตามมากที่สุด “เจ้าไปหาอาบน้ำล้างตัวเสียก่อน ส่วนข้าทีหลัง พอดีว่าข้ามีธุระกับหัวหน้าหมู่บ้าน” “เข้าใจแล้ว” ภายในบ้านเก่าที่อีกไม่นานก็จะพังหลังนี้อยู่บริเวณติดกับแม่น้ำซึ่งเป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านไปยังแคว้นฉิน (ชาวบ้านที่นั่นจะเป็นยังไงกันบ้างนะ) หลังจากอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หนิงเอ๋อก็เข้ามาอยู่ในบ้าน ภายในบ้านมีโต๊ะอาหารแล้วก็ยังมีผลไม้วางอยู่ในตะกร้า แล้วหนิงเอ๋อตอนนี้ก็หิวแล้วเหมือนกัน จึงนำผลไม้มาปอกแล้ววางใส่จานให้ดูน่ากินก่อนจะหยิบเข้าปากประทังความหิวของตัวเอง อันที่จริงหนิงเอ๋อสามารถใช้มิติแห่งความต้องการเพื่อเอาอาหารออกมาได

8 หนิงเอ๋อและเหยาออกเดินเพื่อไปยังแคว้นหนาน การเดินทางไปนั้นจะต้องใช้เวลาหลายวัน เนื่องจากการไปแคว้นหนานนั้นจะต้องผ่านหมู่บ้าน ข้ามเขา ข้ามน้ำข้ามทะเล มันไม่ได้ไปง่ายๆ เลย ในการเดินทางที่ต้องใช้เวลานาน หนิงเอ๋อได้เตรียมเสบียงเอาไว้ในรถม้าเต็มคันรถ แน่นอนว่าเสบียงที่ว่านี้ได้มาจากมิติของนางนั่นแหละ “มิติของเจ้าสะดวกอะไรเช่นนี้” “ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ” “ใช่ มันก็ดี แต่อย่าใช้ให้คนอื่นเห็นล่ะ เข้าใจไหม?” “เข้าใจแล้ว” รถม้าที่ถูกควบคุมโดยเหยาไม่ใช่รถม้าวิ่งเร็ว มันเป็นรถม้าที่ขยับไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องโดยการควบคุมความเร็วให้คงที่ มันไม่ใช่เครื่องจักที่ไม่มีวันเหนื่อย แต่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยพลังงานในการกินและพักผ่อน เมื่อถึงขีดจำกัดจะต้องหยุดพักดื่มกินน้ำเพื่อให้ม้าหายเหนื่อย หลังจากออกมาจากหมู่บ้านมันก็ผ่านมาหลายชั่วโมง อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็จะตกดิน เหยาจะต้องหาที่พักเพื่อที่จะได้พักผ่อน พรุ่งนี้เช้าจึงเดินทางกันต่อ บริเวณเส้นทางเดินรถม้านี้มีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายต้นเพื่อเอาไว้เป็นที่สำหรับพักผ่อนใน

10 เพื่อความไม่ประมาท หนิงเอ๋อขออยู่ดูแลชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้ต่ออีกสักสองสามวัน หากไม่มีปัญหาอะไรตามมาก็จะเดินทางไปต่อ ผ้าชุบน้ำบิดหมาด ๆ ถูกวางลงที่หน้าผากของผู้ป่วยอย่างเบามือด้วยฝีมือของชาวบ้านที่เข้ามาช่วย อันที่จริงชาวบ้านที่อยู่ในบ้านไม่ยอมออกไปไหนเกรงว่าตนเองนั้นจะติดเชื้อเข้าให้ก็เลยหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน พอรู้ว่ามียารักษาจึงวางใจและตัดสินใจออกจากบ้านมาช่วยเป็นกำลังให้กับชาวบ้านคนอื่นที่ไม่เกรงกลัวการติดเชื้อ อย่างน้อยพวกเขายังมีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่บ้าง “ฝากจัดการตรงนี้ด้วยนะคะ” “ได้เลยแม่หนู ทางนี้พวกข้าจัดการต่อเอง” หนิงเอ๋อถูกเหยาเรียกออกไปคุยกันข้างนอก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “หนิงเอ๋อ ชาวบ้านพวกนั้นเป็นอย่างไรกันบ้าง?” “ก็ดีขึ้นนะ” “ถ้าดีแล้วพวกเราก็ต้องเดินทางกันต่อนะ” “ยังไปไม่ได้ ข้ายังไม่แน่ใจว่าพวกชาวบ้านจะหายดีหรือเปล่าน่ะสิ ขอข้าอยู่ต่อดูอาการพวกชาวบ้านก่อน” “งั้นเหรอ เข้าใจแล้ว ถ้าหากเจ้าพร้อมเมื่อไหร่บอกข้าก็แล้วกัน เดี๋ยววันนี้ข้าจะออกไปหาเสบียงกับพวกชาวบ้านในป