มิติของข้ามีไว้ช่วยชาวบ้านผู้ยากไร้

มิติของข้ามีไว้ช่วยชาวบ้านผู้ยากไร้

last updateLast Updated : 2026-07-31
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
24Chapters
344views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะนอนไหลตาย ทำให้หนิงเอ๋อต้องมาเกิดใหม่อีกครั้ง เกิดใหม่แล้วต้องชดใช้หนี้ที่ตนเองก่อขึ้นของโลกเก่าด้วยนะ แล้วนางจะชดใช้อย่างไร

View More

Chapter 1

บทที่ 1

1

          เบื้องหน้าที่เห็นอยู่นี้เป็นความมืดไร้ซึ่งแสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามาไม่ได้ มันเป็นความฝันของหญิงสาวซึ่งนางในตอนนี้กำลังอยู่ในห้วงลึกของความฝัน แต่ในความฝันนี้กลับทำให้มีความรู้สึกเหมือนตื่นขึ้นมาอยู่อีกโลก ไม่ว่าจะเป็นการสัมผัสหรือเอามือหยิกแก้มตนเองแล้วรู้สึกเจ็บปวด

แสดงว่าที่นี่ไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริง

          แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ใดกันหนอ

          ความฝันหรือความจริงในตอนนี้ ทำให้

หนิงเอ๋อที่น่าจะนอนอยู่บนเตียงนอนภายในคอนโดสุดหรูแต่กลับมาอยู่ในความมืดโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจอยากจะอยู่ที่มืดมนแห่งนี้

          “มันเกิดอะไรขึ้น? แล้วที่นี่ที่ไหน?”

          “ที่นี่ก็คือ โลกหลังความตาย”

          !?

          เสียงปริศนาดังก้องในหัวนี้เป็นเสียงของใครกันแน่ ฟังดูแล้วเป็นเสียงที่ให้ความรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

          “ใครน่ะ?”

          “ข้าคือเซียน ผู้สร้างจักรวาล”

          ฟังไปฟังมายิ่งไม่เข้าใจ

          (ผู้สร้างจักรวาลเหรอ บ้าบอสิ้นดี)

          “เจ้าว่าข้าบ้าเหรอ”

          “ไม่ได้พูดสักหน่อย”

          “แต่ข้าอ่านความคิดเจ้าได้นะ”

          หนิงเอ๋อที่ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใดจึงหยุดความคิดในหัวของตนเองแล้วทำให้ในหัวโล่งที่มีแต่ความว่างเปล่า

          “ท่านชื่อเซียนสินะ โลกหลังความตายที่พูดถึง มันหมายความว่ายังไง?”

          “หมายความว่าคนที่เข้ามาอยู่ในโลกแห่งนี้ก็คือคนที่ตายแล้ว”

          “ฉันเหรอ?”

          “ใช่แล้ว เจ้าน่ะตายไปแล้ว แล้วเจ้าก็ถูกส่งตัวมาที่แห่งนี้”

          “บ้าน่ะ ฉันจะตายได้ยังไงกัน ฉันน่ะนอนอยู่ในห้องที่คอนโดของฉันนะ!”

          “แต่เจ้าตายแล้ว สาเหตุการตายของเจ้าคือ ไหลตาย”

          (ไหลตายเนี่ยนะ!)

          ถึงไม่อยากจะเชื่อ แต่มันก็เป็นความจริง

          หนิงเอ๋อนอนหลับแล้วไหลตาย เนื่องจากนางเป็นคนขยันทำมาหากิน ทำงานไม่หยุดพัก พักผ่อนน้อย ดื่มเหล้าหนัก ไม่ออกกำลังกาย ทำให้นางนอนหลับแล้วไหลตายในที่สุด

          ทำไมชีวิตนางถึงได้ซวยอะไรอย่างนี้กันนะ

          “เข้าใจแล้วใช่ไหมว่าเจ้าตายเพราะนอนหลับแล้วไหลตาย”

          “งั้นเหรอ ฉันตายแล้วสินะ”

          “ดูเจ้าไม่ทุกข์ร้อนเลยนะ”

          “ก็เพราะว่าฉันตายไปแล้ว หนี้สินที่ต้องผ่อนก็ไม่ต้องผ่อนอีก สบายเลยทีนี่ ทุกอย่างก็จะได้จบ

แล้วจะได้ไม่เหนื่อยอีกต่อไป”

          “หัวความคิดดีมาก เหอะ ดีก็บ้าแล้ว!”

          ถึงอย่างเป็นอย่างนั้นท่านเซียนก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรหนิงเอ๋อ เพียงแต่ท่านเซียนมีเรื่องให้คิดเพื่อที่จะให้นางชดใช้ในส่วนนี้

          “เอาเป็นว่า ต่อให้เจ้าตายแต่เจ้าจะต้องชดใช้หนี้สินของเจ้าให้หมด”

          “ฉันตายแล้วหนิ แล้วจะให้ชดใช้หนี้สินอะไรอีก?”

          “กลับไปเกิดใหม่”

          “กลับไปเกิดใหม่? ของแบบนั้นทำได้ด้วยเหรอ?”

          “ทำได้สิ ข้าซะอย่าง แต่ข้าทำให้เจ้าเกิดในโลกเดิมที่เจ้าจากมาไม่ได้หรอกนะ แต่ว่า ข้าสามารถทำให้เจ้าไปเกิดใหม่ที่โลกอื่นได้ แล้วข้าก็มีพลังให้เจ้าด้วย”

          “พลังอะไร?”

          “มิติแห่งความต้องการ”

          “มิติแห่งความต้องการ? มันคืออะไร?”

          “เป็นพลังที่เจ้าต้องอะไรก็ได้สิ่งนั้น”

          “ประมาณว่า หากฉันต้องการบ้าน ฉันก็จะได้บ้าน”

          “ถูกต้อง หัวไวดีนี่นาเจ้าน่ะ”

          มาถึงตอนนี้หนิงเอ๋อมีความเชื่อเรื่องที่ท่านเซียนพูดกับนางอยู่บ้าง

          “แล้วต่อจากนี้ฉันต้องทำอะไรบ้าง?”

          “ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น อีกไม่นานร่างกายของเจ้าก็จะสลายหายไป เมื่อไปถึงที่โลกใหม่ เจ้าก็จะมีร่างกายใหม่มาทดแทน แน่นอนว่าเจ้าต้องชอบอย่างแน่นอน”

          “งั้นเหรอ”

          ไม่นาน ร่างกายของหนิงเอ๋อก็สลายหายไปในที่สุด

          .

          .

          .

          ทะเลสาบสวยงามแห่งนี้ถือเป็นสถานที่

ที่สำคัญต่อชาวบ้านในระแวงนี้ สำคัญอย่างไร สำคัญตรงที่มันอุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมชาติและ

สัตว์ป่านานาชนิด ทำให้ชาวบ้านสามารถหาเลี้ยงชีพตนเองได้โดยไม่ต้องลำบากเรื่องอาหาร

          แต่ทว่า ทะเลสาบแห่งนี้กลับไม่มีใครเลย ผู้คนหายไปไหนกันหมด

          ไม่สิ เหลืออยู่คนหนึ่ง

          พอลืมตาตื่นขึ้นมาในขณะที่ยืนอยู่พร้อมกับความรู้สึกตื่นขึ้นมา ทำให้รู้ได้ทันทีว่ามีตัวตนขึ้นมาอีกครั้ง

          “นี่เรา เกิดใหม่แล้วเหรอ?”

          เป็นคำถามที่ถามตนเองแต่ไม่ได้คำตอบ

          หนิงเอ๋อแตกต่างจากที่ผ่านมา นางเดินไปตรงริมทะเลสาบแล้วได้เห็นเงาสะท้อนใบหน้าของตนเอง

          (ใบหน้าของเรา ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่ว่า น่ารักดีออก)

          ใบหน้าที่ดูเด็กและสวยงามนี้ เป็นสิ่งที่ท่านเซียนให้มาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าจีนโบราณหรือรองเท้า ดวงตาที่มีความมุ่งมั่นเป็นเอกลักษณ์ ผิวขาวสวยสว่าง แล้วอีกหลายอย่างนี้ ทุกอย่างท่านเซียนให้มาทั้งหมด

          !?

          หลังจากที่ชมเชยใบหน้าของตนเองได้ครู่หนึ่ง หนิงเอ๋อก็ได้เห็นอะไรบางอย่างลอยอยู่ มันอยู่ใกล้กับที่นางตื่นขึ้นมานั่นแหละ

          “มันคืออะไรกันนะ?”

          ถามตนเองแต่ไม่ได้คำตอบ

          พอคิดถึงเรื่องท่านเซียนที่ได้พูดก่อนส่งตัว

หนิงเอ๋อมาอยู่โลกแห่งนี้ พลังมิติแห่งความต้องการมันคงจะเป็นสิ่งที่เห็นอยู่สินะ

          (มันเหมือนกับช่องว่างอะไรสักอย่าง มองดูแล้วเหมือนกับว่าจะทะลุเข้าไปได้)

          หนิงเอ๋อลองเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อที่จะเดินทะลุตามความคิดของตนเอง แต่มันก็ไม่ได้ทะลุเข้าไป

          “เดินผ่านเฉยเลย”

          หนิงเอ๋อคิดหาวิธีหลายวิธีว่าจะทำอย่างไร

กับมัน

          เสียเวลาไปหน่อยแต่นางก็รู้วิธีใช้งาน

          นางเอามือล้วงเข้าไปแล้วพูดถึงสิ่งของที่ตนอย่างได้ นางขอข้าวผัดไข่ แล้วข้าวผัดไข่ก็มาอยู่ในมือของนาง

          จานข้าวผัดไข่สำหรับหนึ่งคนนี้ หนิงเอ๋อกำลังถือมันอยู่

          “ข้าวผัดไข่ออกมาจริงด้วย”

          หนิงเอ๋อตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

          หลังจากนั้นนางก็ขออะไรต่อมิอะไรหลายอย่างเลย แล้วทุกอย่างก็ได้ตามที่ตนเองต้องการ

          ว่าแต่ จะทำอย่างไรให้มันหายไปดี

          “จงหายไป จงออกมา”

          ซึ่งมันก็ได้ผลจริง

          ทุกอย่างเรียบร้อยดีไปหมด แล้วหลังจากนี้จะทำอย่างไรต่อดี

          “ท่านเซียนไม่ได้บอกเราด้วย แล้วฉันต้องทำอะไรต่อ?”

          นางถามตนเองอยู่หลายแต่ทุกครั้งก็ไม่ได้คำตอบที่นางอยากรู้ จนนางได้ไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งตกอยู่ที่พื้น เป็นหนังสือเก่าแก่มาก เก่าแบบว่าจะขาดอยู่แล้ว

          เมื่อเปิดหนังสือที่ว่าออกมากางดู ก็พบสิ่งที่ควรทำต่อจากนี้

          (นี่คงจะเป็นการชำระหนี้สินของเราสินะ แคว้นฉิน? มันคือที่ไหนกันนะ?)

          …     

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
24 Chapters
บทที่ 1
1 เบื้องหน้าที่เห็นอยู่นี้เป็นความมืดไร้ซึ่งแสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามาไม่ได้ มันเป็นความฝันของหญิงสาวซึ่งนางในตอนนี้กำลังอยู่ในห้วงลึกของความฝัน แต่ในความฝันนี้กลับทำให้มีความรู้สึกเหมือนตื่นขึ้นมาอยู่อีกโลก ไม่ว่าจะเป็นการสัมผัสหรือเอามือหยิกแก้มตนเองแล้วรู้สึกเจ็บปวด แสดงว่าที่นี่ไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริง แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ใดกันหนอ ความฝันหรือความจริงในตอนนี้ ทำให้หนิงเอ๋อที่น่าจะนอนอยู่บนเตียงนอนภายในคอนโดสุดหรูแต่กลับมาอยู่ในความมืดโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจอยากจะอยู่ที่มืดมนแห่งนี้ “มันเกิดอะไรขึ้น? แล้วที่นี่ที่ไหน?” “ที่นี่ก็คือ โลกหลังความตาย” !? เสียงปริศนาดังก้องในหัวนี้เป็นเสียงของใครกันแน่ ฟังดูแล้วเป็นเสียงที่ให้ความรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก “ใครน่ะ?” “ข้าคือเซียน ผู้สร้างจักรวาล” ฟังไปฟังมายิ่งไม่เข้าใจ (ผู้สร้างจักรวาลเหรอ บ้าบอสิ้นดี) “เจ้าว่าข้าบ้าเหรอ” “ไม่ได้พูดสักหน่อย” “แต่ข้าอ่านความคิดเจ้าได้นะ” หนิงเอ๋อที่ไม่ร
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 2
2 ในเมื่อไม่รู้เส้นทางไปยังแคว้นฉิน หนิงเอ๋อจึงได้แต่เดินไปตามเส้นทางที่คิดว่าน่าจะมีคนอาศัยอยู่ ด้วยความที่นางสวยและผิวพรรณดีอาจจะต้องระวังตัวเป็นพิเศษ “ยังดีที่เป็นกลางวัน ถ้าเป็นกลางคืนจะทำยังไง?” ถึงจะพูดออกมาอย่างนั้น แต่ก็ต้องเดินต่อไป ระหว่างทาง หนิงเอ๋อได้เห็นชาวบ้านสะพายย่ามทั้งหญิงทั้งชายและเด็ก พวกเขาน่าจะเป็นครอบครัวเดียวกัน กำลังเดินตรงไปยังเส้นทางข้างหน้า อีกไม่นานแล้วสินะที่จะได้ไปถึงแคว้นฉิน ไม่รู้ใช่หรือเปล่านะ? “เดี๋ยวก่อน รอด้วย” หนิงเอ๋อเรียกห้ามพวกเขาเอาไว้เพื่อให้พวกเขาหยุดแล้วหันมาสนใจเสียงของนาง เมื่อวิ่งไปถึงกลุ่มชาวบ้านจึงถามถึงแคว้นฉิน “ขอโทษนะคะ แคว้นฉินไปทางนี้ใช่ไหมคะ?” “ใช่แล้วแม่หนู ไปกับพวกข้าก็ได้นะ” หนึ่งในชาวบ้านกลุ่มนี้เป็นตัวแทนพูดกับหนิงเอ๋อ หลังจากนั้นนางจึงเดินทางไปพร้อมกับชาวบ้าน ระหว่างเดินทางก็ได้ฟังพวกชาวบ้านพูดคุยกันไม่หยุดหย่อน พวกเขาพูดคุยกันด้วยสำเนียงโบร่ำโบราณ ทำให้หนิงเอ๋อนึกถึงท่านเซียนขึ้นมาทันที (เข้าเ
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 3
3 แคว้นฉินเดิมทีแล้วมีทหารปกครองเมื่อหลายปีก่อน บริเวณแถวนี้มีอาหารและน้ำอุดมสมบูรณ์ หลังจากสงครามต่อสู้แย่งชิงทรัพยากร ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างที่เห็น เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้นำแคว้นฉินเล่าให้หนิงเอ๋อฟัง แล้วเขาก็คือคนที่เดินเข้ามาทักทายนางเป็นคนแรก หนิงเอ๋อที่ได้สร้างบ้านอยู่แคว้นฉิน จึงหาวิธีที่จะนำน้ำจากแม่น้ำมาใช้แล้วสร้างทางน้ำเพื่อให้ชาวบ้านได้ใช้กัน แต่วิธีที่ว่านี้จะต้องใช้ระยะเวลานานพอสมควร วันนี้ผู้ใหญ่บ้านอาสาเป็นไกด์นำทางไปยังแม่น้ำที่เคยไหลผ่านแคว้นฉิน “บริเวณนี้เคยมีน้ำไหลผ่านตัดไปยังแม่น้ำ เจ้ามาดูตรงนี้สิ นี่ไง ทางน้ำเก่า มันแห้งแล้งมาก” หนิงเอ๋อเดินไปดูทางน้ำเก่าตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอก มันแห้งแล้งไม่มีน้ำเหลือสักหยดเดียว นางพอเข้าใจแล้วว่าทำไมชาวบ้านแถวนี้ถึงได้เดินทางไกลเพื่อไปเอาน้ำที่แม่น้ำซึ่งอยู่ไกลจากที่นี่ ที่จริงแล้วพวกชาวบ้านสามารถย้ายถิ่นฐานไปปรักหลักบริเวณริมแม่น้ำก็ได้ เพราะที่นี่เป็นบ้านเกิดของพวกเขา ฟังดูมันแปลกอยู่นะ ยอมอดตายเพื่อที่จะได้อยู่บ้านเกิด “การฟื้นฟูทางน้ำเก่า
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 4
4 การสร้างทางน้ำเก่าเพื่อให้ใช้ได้อีกครั้ง จำเป็นจะต้องใช้เวลาในการฟื้นฟู หนิงเอ๋อมอบหมายหน้าที่ให้ชาวบ้านขุดทางน้ำเก่าด้วยรถแม็คโคร ส่วนนางกำลังแนะนำชาวบ้านที่เหลือในเรื่องของการปลูกพืชในดินแล้ง นอกจากเรื่องเพาะปลูกพืชแล้วยังมีการแนะนำเลี้ยงสัตว์เอาไว้กินและเอาไว้ขาย อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย “คำแนะนำของข้ามีแค่นี้แหละ” ชาวบ้านทำตามคำแนะนำหนิงเอ๋อ ไม่มีคนบ่นสักคนเดียว พวกชาวบ้านที่มีหน้าที่ให้ทำพวกเขาดูมีความสุขมากกว่าตอนที่นางเจอพวกเขา จะบอกว่ามันเป็นความสุขเล็กๆ ก็ได้ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา หนิงเอ๋อก็ได้เดินสำรวจบริเวณรอบแคว้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้ (บ้านของชาวบ้านมันดูทรุดโทรม แบบนี้ไม่เรียกว่าบ้านแล้ว) มิติแห่งความต้องการถูกเปิดออก หนิงเอ๋อนำของบางอย่างออกมากองโตเท่าภูเขา นี่ไม่ใช่เสบียงเหมือนครั้งก่อน แต่นี่เป็นกองไม้สำหรับเอาไว้สร้างบ้าน “ผู้ใหญ่บ้าน กองไม้พวกนี้เอาไว้สำหรับสร้างบ้านนะ ฝากจัดการผู้ใหญ่บ้านดูด้วย” “อ่า เข้าใจแล้ว เจ้าทำถึงขนาดนี้เ
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 5
5 นี่ไม่ใช่ความรู้สึกดีเลยเมื่อมันเข้ามาสัมผัสที่ใบหน้า หากปล่อยเอาไว้มันจะเข้าโจมตีเราทันที ใช่แล้ว ยุงป่า มันเป็นตัวปัญหาในการเดินทางของหนิงเอ๋อ แต่ดีที่นางใช้ยาทาเพื่อไม่ให้ยุงเข้ามากัด แล้วยาทาที่ว่านี้เป็นของที่นางเอาออกมาจากมิติแห่งความต้องการ มีทุกอย่างที่ต้องการ ขนาดรถแม็คโครยังเอาออกมาได้เลย เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ (ขึ้นรถม้าครั้งแรกมันก็ไม่ได้แย่หรอกนะ) รถม้าที่ถูกควบคุมโดยเหยาผู้ซึ่งเป็นเจ้าของรถม้าคันนี้ เขากำลังควบคุมรถม้าเพื่อไปส่งหนิงเอ๋อที่แคว้นหนานซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไกลอยู่พอสมควร “เจ้านอนไปเถิด อีกหลายวันกว่าจะถึง แล้วเราก็ต้องแวะพักที่หมู่บ้านด้วย” “ไม่เป็นไร ข้ายังไหว” “งั้นเหรอ แล้วเจ้าไปทำอะไรที่แคว้นหนาน?” “ฟื้นฟูแคว้นน่ะ” เหยาไม่ได้พูดอะไร แต่เขากลับหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกของตัวเอง ก็รู้อยู่ว่าเหยาจะต้องแสดงอาการแบบนี้ ไม่ใช่แค่เหยา ทุกคนที่ได้ฟังก็คงไม่ต่างกับเหยา หนิงเอ๋อไม่รู้ว่าแคว้นหนานเป็นอย่างไร แต่พอลองได้ช่วยเหลือแคว้นฉินถึงได้รู้ ไม่ว่ามันจะม
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 6
6 เมื่อเดินทางมาถึงหมู่บ้าน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือการหาที่พักอาศัย แน่นอนว่าเหยาเตรียมเอาไว้ให้แล้ว นั่นก็เพราะว่าเหยาอาศัยอยู่ที่เมืองนี้ เดิมทีเหยานั้นไม่ใช่คนในหมู่บ้านแห่งนี้ แต่ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างทำให้เขาต้องอยู่ที่นี่และชาวบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้ก็ต้อนรับเขาดีด้วย ยิ่งทำให้หนิงเอ๋อสงสัยในตัวเขามากขึ้น จะบอกว่าชายหนุ่มรูปหล่อที่ชื่อเหยาคนนี้เป็นคนที่น่าติดตามมากที่สุด “เจ้าไปหาอาบน้ำล้างตัวเสียก่อน ส่วนข้าทีหลัง พอดีว่าข้ามีธุระกับหัวหน้าหมู่บ้าน” “เข้าใจแล้ว” ภายในบ้านเก่าที่อีกไม่นานก็จะพังหลังนี้อยู่บริเวณติดกับแม่น้ำซึ่งเป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านไปยังแคว้นฉิน (ชาวบ้านที่นั่นจะเป็นยังไงกันบ้างนะ) หลังจากอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หนิงเอ๋อก็เข้ามาอยู่ในบ้าน ภายในบ้านมีโต๊ะอาหารแล้วก็ยังมีผลไม้วางอยู่ในตะกร้า แล้วหนิงเอ๋อตอนนี้ก็หิวแล้วเหมือนกัน จึงนำผลไม้มาปอกแล้ววางใส่จานให้ดูน่ากินก่อนจะหยิบเข้าปากประทังความหิวของตัวเอง อันที่จริงหนิงเอ๋อสามารถใช้มิติแห่งความต้องการเพื่อเอาอาหารออกมาได
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 7
7 “ต่อไปก็เป็นเรื่องของข้าสินะ” หนิงเอ๋อเรียบเรียงคำพูดของตนเองในหัว “ข้าน่ะ เดิมทีแล้วไม่ใช่คนบนโลกใบนี้ จะบอกว่าข้ามาจากอนาคตอันไกลโพ้นก็ได้ โลกเก่าที่ข้าเคยอาศัยอยู่นั้นตัวของข้ามีหน้าที่การงานที่มั่นคง หลังจากข้าตายแล้วก็พบกับท่านเซียน ท่านเซียนนั้นได้ให้ข้าเกิดใหม่อีกครั้งแล้วได้ให้พลังแก่ข้า พลังของข้าถูกเรียกว่า มิติแห่งความต้องการ หากข้าอยากได้อะไรก็สามารถทำให้ความต้องนั้นเป็นจริง อย่างเช่น” หนิงเอ๋อแสดงพลังตนเองให้เหยาได้เห็นเป็นขวัญตา สิ่งที่นางเอาออกมานั้นเป็นลูกมะม่วงให้เหยาได้เห็นว่าพลังของข้ามันก็ประมาณนี้ “ที่ข้าต้องเกิดมาใหม่นั้นเป็นเพราะข้าจะต้องชดใช้หนี้ที่ข้าได้ก่อในโลกเก่าของข้า ข้าจึงต้องเกิดใหม่ สิ่งที่ข้าต้องทำเพื่อชดใช้ก็คือการช่วยเหลือชาวบ้านแต่ละแคว้น” “แบบนี้นี่เอง เจ้าถึงได้อยากจะไปที่แคว้นหนาน” “สิ่งที่ข้าเล่าให้ฟังเจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อก็ได้” “แต่ข้าเชื่อนะ เจ้าน่ะเป็นคนที่โกหกไม่เป็น” “ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?” “ไม่รู้สิ คงเป็นความรู้สึกของข้ามั่ง” เ
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 8
8 หนิงเอ๋อและเหยาออกเดินเพื่อไปยังแคว้นหนาน การเดินทางไปนั้นจะต้องใช้เวลาหลายวัน เนื่องจากการไปแคว้นหนานนั้นจะต้องผ่านหมู่บ้าน ข้ามเขา ข้ามน้ำข้ามทะเล มันไม่ได้ไปง่ายๆ เลย ในการเดินทางที่ต้องใช้เวลานาน หนิงเอ๋อได้เตรียมเสบียงเอาไว้ในรถม้าเต็มคันรถ แน่นอนว่าเสบียงที่ว่านี้ได้มาจากมิติของนางนั่นแหละ “มิติของเจ้าสะดวกอะไรเช่นนี้” “ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ” “ใช่ มันก็ดี แต่อย่าใช้ให้คนอื่นเห็นล่ะ เข้าใจไหม?” “เข้าใจแล้ว” รถม้าที่ถูกควบคุมโดยเหยาไม่ใช่รถม้าวิ่งเร็ว มันเป็นรถม้าที่ขยับไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องโดยการควบคุมความเร็วให้คงที่ มันไม่ใช่เครื่องจักที่ไม่มีวันเหนื่อย แต่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยพลังงานในการกินและพักผ่อน เมื่อถึงขีดจำกัดจะต้องหยุดพักดื่มกินน้ำเพื่อให้ม้าหายเหนื่อย หลังจากออกมาจากหมู่บ้านมันก็ผ่านมาหลายชั่วโมง อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็จะตกดิน เหยาจะต้องหาที่พักเพื่อที่จะได้พักผ่อน พรุ่งนี้เช้าจึงเดินทางกันต่อ บริเวณเส้นทางเดินรถม้านี้มีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายต้นเพื่อเอาไว้เป็นที่สำหรับพักผ่อนใน
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 9
9 เมื่อเข้ามาข้างในหมู่บ้านทุกอย่างมันเงียบผิดปกติ มันผิดปกติมาก เหยาเคยมาเยือนที่หมู่บ้านแห่งนี้เมื่อนานมาแล้ว ปกติจะมีชาวบ้านยืนอยู่หน้าบ้านหรือไม่ก็มีเด็กเล็กวิ่งเล่นกันเป็นกลุ่ม แต่ตอนนี้ไม่มีเลย เป็นไปได้ว่ามีบางอย่างทำให้พวกเขาไม่สามารถออกจากบ้านได้ “ข้างในบ้านมีแสงไฟของตะเกียงอยู่นะ แล้วตอนนี้มันก็ยังไม่ค่ำด้วย เข้านอนกันเร็วเกินไปมันผิดปกตินะ หนิงเอ๋อ เจ้าอยู่ในรถม้าก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะไปดูสักหน่อย” “ระวังตัวด้วยนะ” “เออ เข้าใจแล้ว” เหยาลงจากรถม้าแล้วเดินไปยังบ้านเรือนของชาวบ้าน ถึงจะยังไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ความรู้ของเขาเหมือนกับกำลังถูกจ้องมองจากรอบทิศทาง คงจะเป็นชาวบ้านนั่นแหละ “ขอโทษนะครับ มีใครอยู่ไหมครับ?” เรียกไปตามมารยาท เหยารู้อยู่แล้วว่าข้างในบ้านมีคนอยู่ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ แล้วจะทำอย่างไรดี !? เหยารู้สึกถึงความอบอุ่นจากทางด้านหลัง มันเป็นความอบอุ่นของตะเกียงส่องไฟสว่างที่มาพร้อมกับชาวบ้านคนหนึ่งถือตะเกียงติดไม้ติดมือมาด้วย ท้องฟ้าในตอนนี้มันไม
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
บทที่ 10
10 เพื่อความไม่ประมาท หนิงเอ๋อขออยู่ดูแลชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้ต่ออีกสักสองสามวัน หากไม่มีปัญหาอะไรตามมาก็จะเดินทางไปต่อ ผ้าชุบน้ำบิดหมาด ๆ ถูกวางลงที่หน้าผากของผู้ป่วยอย่างเบามือด้วยฝีมือของชาวบ้านที่เข้ามาช่วย อันที่จริงชาวบ้านที่อยู่ในบ้านไม่ยอมออกไปไหนเกรงว่าตนเองนั้นจะติดเชื้อเข้าให้ก็เลยหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน พอรู้ว่ามียารักษาจึงวางใจและตัดสินใจออกจากบ้านมาช่วยเป็นกำลังให้กับชาวบ้านคนอื่นที่ไม่เกรงกลัวการติดเชื้อ อย่างน้อยพวกเขายังมีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่บ้าง “ฝากจัดการตรงนี้ด้วยนะคะ” “ได้เลยแม่หนู ทางนี้พวกข้าจัดการต่อเอง” หนิงเอ๋อถูกเหยาเรียกออกไปคุยกันข้างนอก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “หนิงเอ๋อ ชาวบ้านพวกนั้นเป็นอย่างไรกันบ้าง?” “ก็ดีขึ้นนะ” “ถ้าดีแล้วพวกเราก็ต้องเดินทางกันต่อนะ” “ยังไปไม่ได้ ข้ายังไม่แน่ใจว่าพวกชาวบ้านจะหายดีหรือเปล่าน่ะสิ ขอข้าอยู่ต่อดูอาการพวกชาวบ้านก่อน” “งั้นเหรอ เข้าใจแล้ว ถ้าหากเจ้าพร้อมเมื่อไหร่บอกข้าก็แล้วกัน เดี๋ยววันนี้ข้าจะออกไปหาเสบียงกับพวกชาวบ้านในป
last updateLast Updated : 2026-07-16
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status