PREGNANT AT TWENTY: HE NEVER KNEW의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

Ang pangalan ko ay Reinesme Casioler, at dalawampung taong gulang pa lamang ako nang matuklasan ko ang katotohanang magbabago sa buong buhay ko. Isang katotohanang muling huhubog sa aking kinabukasan, muling susulat ng aking tadhana, at gagawing baligtad ang aking tahimik at simpleng mundo sa mga paraang hindi ko kailanman naiisip. I still remember that night clearly — the night everything changed. It started like any other evening in the Montemayor household. The grand chandeliers cast a warm, golden glow over the marble floors, and the scent of expensive perfume and polished wood lingered in the air. I had finished my duties for the day — dusting the library, preparing his study, setting the table for dinner — and was about to retreat to my small quarters in the servants' wing when he called my name."Reinesme," Yvan said, his voice deep and resonant, the kind of voice that commanded attention without even trying. "Would you stay for a moment?" Nakatayo siya sa malaking bintana sa

Nagtatrabaho pa rin ako kahit na bumibigat na ang aking katawan. Tinatanggap ko ang bawat trabahong nakikita ko — naglalaba ng damit ng iba hanggang sa magaspang at mamaga ang aking mga daliri, nagkukuskos ng sahig sa mga bahay na mas marangya pa kaysa sa tinitirhan ko, at nagbubuhat ng mabibigat na basket ng gulay mula sa palengke upang muling ibenta sa kanto. Anuman ang kailangan para makapaglagay ng pagkain sa hapag, anuman ang paraan para makapag-ipon ng kaunting pera para sa darating na panganganak ko. May mga umagang gumigising ako bago pa man sumikat ang araw, nilalabanan ang pagkahilo at pagsakit ng aking tiyan, at pinipilit kong maglakad ng ilang kilometro para lang kumita ng ilang piso. Palaging sumasakit ang aking likod, na tumitibok sa bawat hakbang ko. Namamaga nang sobra ang aking mga paa kaya hindi na kasya ang aking lumang sapatos, kaya naglalakad ako nang walang sapin o sa lumang tsinelas, hindi inaalala ang matatalim na bato at mainit na semento. There were nights I

The days grew shorter, and soon, the time came. There was no grand hospital, no private room, no family waiting outside. When the day finally arrived, I was alone in a small, modest clinic on the other side of the city, with only an elderly midwife by my side. The walls were whitewashed and peeling in places, the equipment simple and well-worn, and the air smelled of antiseptic and old linens. The other women in the ward had husbands holding their hands, mothers whispering encouragement, families pacing outside the door. I had no one. Just the midwife, and the quiet strength I had built up over months of facing the world alone.Mahigpit kong hinawakan ang gilid ng kama hanggang sa pumuti ang aking mga daliri na tila ba tiankasan ng dugo, nakabaon ang mga kuko ko sa manipis na kutson, at tiniis ko ang bawat hilab, bawat alon ng sakit na dumaan sa aking katawan. Kinagat ko ang aking labi hanggang sa dumugo, huminga ako nang malalim sa gitna ng matinding sakit, alam kong sa kabilang pan