All Chapters of ภรรยาเนื้อหอม: Chapter 21 - Chapter 30

“อยู่ทำงานของคุณไปเถอะค่ะ เดี๋ยวพู่กับน้าจอมไปรับลูกเองก็ได้” ซึ่งโชคดีที่ประโยคต่อมาบ่งบอกว่าพู่กลิ่นยอมอ่อนข้อให้ เป็นอย่างเคย คือเมื่อไรที่เขาทำท่าไม่พอใจ เธอจะเป็นคนถอยให้ทุกครั้ง แต่ประโยคต่อมานี่สิมันทำให้เขาฉุนขาด “อย่าลืมหาอะไรกินก่อนเข้าบ้านด้วยนะคะ พู่กับวินด์คงจะหาอะไรกินบนห้างฯ สัญญากับลูกไว้แล้วว่าจะไปดูหนังกัน ถึงคุณจะลืมแต่พู่จำได้”“ก็... พู่ ฮัลโหล” พูดจบปลายสายก็ตัดไป ทิ้งให้คนที่กำลังจะเอ่ยปากแก้ตัวต้องตีอกชกหัวตัวเองอยู่เพียงลำพังบ้าจริง... เขาลืมจริง ๆ แหละว่าวันนี้ต้องไปดูหนัง เป็นเขาเองที่รับปากกับชวินบุตรหลังจากที่ผิดนัดไปในครั้งก่อน ซึ่งชวินทร์ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นอีก กับพู่กลิ่นเขายังพอตีมึนโมโหกลบเกลื่อนไปได้ แต่กับลูก... เขาไม่แน่ใจว่าแกจะคิดอย่างไร แต่ถ้าเลือกได้ คนเป็นพ่อก็ไม่อยากถูกมองด้วยสายตาที่ผิดหวังและกลายเป็นคนไม่รักษาคำพูดหรอกเช่นนั้นแล้ว ชายหนุ่มจึงยกนาฬิกาขึ้นมามองเวลา พยายามคิดคำนวณดูว่า หากเสร็จจากตรงนี้แล้วจะบึ่งรถกลับไปหาลูกทันหรือไม่... คืออย่างน้อย แค่ดูหนังด้วยกันก็ยังดี“ชาคะ” หากเสียงหวานที่เอ่ยเรียกมาจากด้านหลังก็ทำให้เขาหนักใจ

พู่กลิ่นได้แต่พยักหน้ายอมรับ ทำเป็นว่าเข้าใจ “แล้วทำไมถึงทำเหมือนเครียดจัง เขาเป็นใครเหรอ บอกมาสิ วินด์ก็รู้ว่าพี่สาวคนนี้ช่วยได้”“แค่เพื่อนที่โรงเรียนเฉย ๆ” ชวินบุตรเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเนือย ๆ อันที่จริงเขาแค่มองเห็นเธอผ่าน ๆ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ห้องไหนชั้นไหน เขารู้แต่ชื่อนามสกุลจากการได้ยินคุณครูประจำวิชาเรียกไว้ก็เท่านั้น และเขากำลังสืบหาช่องทางของเธอจากสื่อออนไลน์ต่าง ๆ แต่เพราะไม่เชี่ยวชาญไง เลยต้องนั่งหน้าเครียดให้แม่จับไต๋ได้“แล้วแต่น้า...” พู่กลิ่นแกล้งหยั่งเชิง อารมณ์ดีขึ้นมาเมื่อได้แหย่ลูกชาย ยิ่งหน้าตาของเขาตอนนี้แดงเป็นลูกตำลึงสุก หูทั้งใบกลายเป็นสีชมพู ยิ่งทำให้ลืมเรื่องผัวสับปะรังเคไปฉับพลันชวินบุตรก็คิดหนักอยู่นาน... เขายังจำหน้าเธอได้ ยิ่งชื่อยิ่งจำได้แม่น มันไม่ถึงกับชอบหรอก แค่อยากรู้จัก อยากรู้ว่าเธอเป็นใครกัน แต่ไอ้ครั้นจะไปไล่หาจากที่โรงเรียนคงเป็นเรื่องยาก ใช้ชื่อสืบเอาจากโซเชียลนี่แหละน่าจะง่ายและมีทางที่พอเป็นไปได้ซึ่งเขาเชื่อว่าแม่ทำได้ ปกติยามอยู่ว่างๆ แม่ก็มักจะเป็นสายสืบออนไลน์ คอยตามเรื่องอักษรย่อดาราหรือพวกที่มีข่าวฉาวเป็นประจำ ช่ำ

ด้านชวินบุตรก็มีแววว่าจะแต่งตัวตามพ่อในไม่ช้า เพราะทุกวันนี้เขาเป็นหนุ่มมินิมอลมาก เสื้อหนึ่ง กางเกงหนึ่ง รองเท้าหนึ่งก็จบละ แทนที่จะมีเครื่องประดับเท่ ๆ กระเป๋าโก้ ๆ นาฬิกงนาฬิกาเหมือนเด็กทั่วไป นี่ไม่มีสักอย่างแต่ก็ยังดีนะที่ทั้งสองคนพอจะมีภาษีเรื่องรูปร่างหน้าตาอยู่บ้าง ถึงแม้จะแต่งตัวทางการในทุกโอกาสแบบพ่อ หรือแต่งตัวมินิมอลแบบลูก หากทั้งสองคนก็ยังดูดีจนสาว ๆ เหลียวหลัง ยิ่งลูกชายที่ได้ความหวานจากดวงตาและปากของคนเป็นแม่ ยิ่งน่ามองไปใหญ่“ว่าแต่ทำอะไรอยู่เหรอครับ” เมื่อหมดเรื่องสงสัย กานต์ก็เอ่ยถามในสิ่งที่หญิงสาวกำลังทำ “ดูจริงจังเชียว”“ต้องจริงจังสิคะ” พู่กลิ่นตอบรับทันควัน ก่อนจะหันซ้ายมองขวา เพราะกลัวว่าเจ้าของเรื่องจะมาได้ยินเข้า “เป็นนักสืบโซเชียลค่ะ พู่กำลังหาเฟซบุ๊กคนคนหนึ่งให้ลูกอยู่... เป็นคนที่วินด์แอบปิ๊งค่ะ”“แล้วเจอไหมครับ”“ใกล้แล้วค่ะ ไม่ยากหรอกเรื่องแค่นี้” ก็แค่ต้องใช้เวลากับการมโนภาพหน่อยเท่านั้นเอง จับต้นชนปลายหน่อย ๆ ก็ได้แล้ว เท่าที่ลูกบอกเรื่องรูปพรรณสัณฐานของเด็กคนนั้นมา ทรงดูฮอต ไม่น่าจะหายากเท่าไร “พี่กานต์ทานไปหรือยังคะ ถ้าไม่รังเกียจมานั่งด้วยกันก

“ตอนแรกวินด์ไม่ได้ชอบเขาหรอก อยากถามอะไรยาก ๆ เพื่อลองเชิงเท่านั้นแหละ” หากคำตอบของเขาทำให้พู่กลิ่นต้องนิ่วหน้า สองแม่ลูกหยุดเดิน หันมามองหน้ากัน จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้เหยียบเข้าไปในบ้าน “เขาชอบส่งตาหวานให้แม่นี่นา วินด์เห็นแล้วขัดใจ”หากประโยคต่อมากลับทำให้พู่กลิ่นตาโต “ตาหวานอะไร… วินด์อย่าพูดไปเรื่อย พูดแบบนั้นคุณอาเขาเสียหาย”“จริง ๆ วินด์สังเกตเห็นตั้งแต่ตอนกลับจากห้องน้ำละ เขาชอบแม่แหละ มองแวบเดียวก็รู้”“เขาจะมาชอบแม่ได้ยังไง เขารู้ว่าแม่แต่งงานแล้ว รู้ว่ามีวินด์อยู่แล้วด้วย” พู่กลิ่นถอนหายใจออกมา ไม่ชอบเลยที่ลูกชายพูดไปเรื่อย “แต่ก็ช่างเถอะ แล้วยังไง ไปลองเชิงเขาอีท่าไหนถึงโดนตกแบบนี้”“วินด์ก็ถามในสิ่งที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว แต่เขากลับตอบได้เฉยเลย ตอบแบบไม่มั่วด้วย แล้วอันไหนไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ แล้วก็สัญญาว่าจะไปหาข้อมูลมาให้” ซึ่งสิ่งนี้แหละที่ทำให้ชวินบุตรมั่นใจ ว่าบางอย่างที่เขาเพิ่งได้รู้มาจากกานต์ เป็นคำพูดที่เชื่อถือได้ เพราะเขาจะไม่มีทางพูดในสิ่งที่ตัวเองรู้ไม่จริงแน่ ๆ “คุยกับเขาแล้วเหมือนคุยกับคุณตา เรื่องยากกลายเป็นเรื่องง่าย”“วินด์น่าจะชอบคนฉลาดสินะ” แล้วจู่ ๆ พ

เธอเอ่ยลาคนเป็นลูกเสียงหวาน ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนเล็ก เข้าไปในห้องนอนใหญ่ของตนกับสามี โยนกระเป๋าสะพายไว้บนเตียงกว้าง จากนั้นก็ก้าวไปเคาะประตูที่อยู่อีกด้านแล้วเปิดเข้าไปซึ่งภาพที่เห็นมันเป็นภาพสามีของเธอกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับมือถือ ใบหน้าบึ้งตึงที่หาเรื่องทะเลาะกับเธอเมื่อสักครู่ แทบจะเป็นคนละคนด้วยซ้ำ แต่ก็กลับมาเป็นอย่างเดิมยามเมื่อเงยหน้ามองเห็นผู้เป็นภรรยา และโกรธยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำเพราะเธอเข้าห้องทำงานของเขาโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต“ทำไมคุณไม่รู้จักเคาะประตูเสียก่อน” เสียงเข้มเอ่ยถาม สีหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง“พู่เคาะจนมือแทบหงิกแล้วค่ะ มัวทำอะไรอยู่ล่ะคะถึงได้หูหนวกตาบอดจนแทบจะไม่รับรู้อะไร” ดวงตากลมโตเหลือบมองไปที่โทรศัพท์มือถือที่วางไว้ ซึ่งคนที่มีความผิดอย่างไรแล้วก็ร้อนตัวอยู่วันยังค่ำ คนที่เป็นวัวสันหลังหวะก็รีบปกปิดแผลของตัวเองด้วยการเอื้อมไปเก็บมือถือไว้ข้างตัวแทบไม่ทันซึ่งพู่กลิ่นยังมีบุญมีวาสนาได้เห็นว่ามีข้อความเด้งเข้ามา ชัดเจนว่าเขากำลังคุยกับใครสักคนในนั้น และคงเป็นคนที่ทำให้เขามีความสุขมาก ถึงได้หูดับจนไม่ได้ยินเสียงใคร หน้าชื่นตาบานได้ทั้งที