บททั้งหมดของ ภรรยาเนื้อหอม: บทที่ 11 - บทที่ 16

“นี่แกจดขนาดนี้เลยเหรอวะ” เมธัสอุทานขึ้น เมื่อเห็นลายมือของเพื่อนเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ในสมุดจิ๋วเล่มนั้น ซึ่งแต่ละอย่างที่มันบันทึกลงไป ก็จะเป็นอาการเกี่ยวกับท้องไส้ของคนเป็นสามีและลูก ของที่บ่นว่าอยากกิน หรือไม่ก็พวกข้าวของบำรุงแบบเฉพาะเจาะจง เช่น ช่วงนี้ชวินบุตรอ่านหนังสือหนัก ต้องกินต้องใช้อะไร ไหนจะสามีที่ปวดหลังปวดไหล่ มีอะไรที่พอจะช่วยทำให้ดีขึ้นได้บ้าง “แกเป็นแดจังกึมหรือเปล่าพู่ ทำไมถึงต้องท่องจำทุกอย่าง”“ไม่ได้ท่องจำ แค่ฟัง ๆ มา... แต่ฉันรู้อยู่แล้วว่าอาการพวกนี้มันต้องกินต้องใช้อะไร แต่ก่อนที่จะเมาปลิ้นไปก่อนฉันต้องจดไว้ ไม่งั้นพรุ่งนี้ถูกแม่ผัวจี้ขึ้นมา ถ้าตอบไม่ได้จะซวยเอา”“แกเป็นเมียและแม่ที่ประเสริฐมาก ดีเยี่ยมจนฉันอยากจะให้รางวัล... แถมสาขาลูกสะใภ้ดีเด่นให้ด้วยเอ้า”ไพลินพูดพร้อมกับยกแก้วขึ้นมาชู ซึ่งเมธัสกับพู่กลิ่นก็ไม่ลืมที่จะร่วมด้วย สามเพื่อนซี้ยกแก้วชนกัน แต่ก่อนที่จะยกขึ้นดื่ม กานต์ที่นั่งสังเกตอยู่นานก็ยกแก้วตัวเองมาร่วมแจมซึ่งสามคนได้แต่ทำหน้างง ด้วยความที่เป็นโต๊ะใหญ่ หลายคนต่างก็จับกลุ่มสนทนากันเรื่องอื่นไป แต่กานต์กลับให้ความสนใจกับหญิงสาวที่ไม่รู้

“เราสองคนอะเมฆ เอาไง... ฉันแบกแกกลับคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ” ไพลินเป็นกังวลเมื่อเห็นเมธัสโงนไปเงนมา ทั้งที่นั่งอยู่แต่มันกลับต้องเอนตัวมาพิงพู่กลิ่นไว้ เมาเป็นหมาทั้งที่รับปากว่าจะเป็นคนดูแลเพื่อนด้วยซ้ำ“นี่มากันยังไงครับ” กานต์ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีสติที่สุด เขาดื่มไปมากก็จริง แต่แค่เบียร์มันทำอะไรเขาไม่ได้สักนิด “กลับกับพี่ไหม พี่ให้คนขับรถของที่บ้านมารอรับ ดื่มอย่างนี้อย่าขับรถเลย อันตราย”“พวกเราก็ไม่ได้เอารถมาหรอกค่ะ” พู่กลิ่นเป็นคนตอบ ตาปรือเหมือนเด็กที่ง่วงนอน ดวงตาที่ถูดปัดมาอย่างดีดำปี๋ เพราะเจ้าตัวเอาแต่ขยี้ตาให้หายง่วง “ว่าจะเรียกรถกลับ แล้ววนไปส่งทั้งสามคน ให้เมฆเป็นคนปิดท้าย”“อย่างนั้นให้พี่ไปส่งเถอะ จะได้ไม่ต้องเรียกรถให้วุ่นวาย อีกอย่าง พี่จะได้ช่วยดูเมฆด้วย” ขืนถ้าให้กลับไปกับสองคนนี้คงอันตรายเกินไป ไพลินน่ะไม่เท่าไร สวยน่ะสวย แต่ไม่ดึงดูดเท่าอีกคน“เอาไงดีพู่ จะกวนพี่เขาเกินไปหรือเปล่า ต้องวนรถไปมา ฉันเกรงใจ” ไพลินแอบกระซิบที่ข้างหูของพู่กลิ่น ซึ่งกระซิบอีท่าไหนไม่รู้ถึงได้ยินกันทั่วหน้า แต่คนฟังกลับทำเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง“แต่ฉันไม่!... ไม่เกรงใจแล้วนะ

“ลูกโตแล้วไง เขาถึงเข้าใจว่าคนเป็นแม่ต้องมีเวลาผ่อนคลายบ้าง” พู่กลิ่นลอยหน้าลอยตาพูดขึ้น หากชวินทร์กลับทำเสียง หึ ออกมาหนึ่งครั้ง “ชีวิตคุณมีอะไรให้เครียดกัน ถึงกับต้องใช้คำว่าผ่อนคลาย” ระหว่างพูด ชายหนุ่มก็มองไปตามเนื้อตัวของภรรยา ไล่จากล่างขึ้นบน นับตั้งแต่ขาเรียวไปจนถึงหน้าอกอวบอัด ที่ถึงแม้ไม่ได้มีตรงไหนที่วับแวม แต่มันก็ช่างรัดรูปเสียจนน่าเกลียด เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนเหลือเกิน มองแล้วหงุดหงิด... ไม่เชิงว่าไม่พอใจหรอก แต่เขาไม่ชอบให้เธอแต่งตัวแบบนี้ ผู้หญิงมีลูกแล้ว แถมยังเป็นลูกชายวัยรุ่น ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ตามก็ควรจะไว้ตัวไว้หน้าตัวเองบ้าง ก็อยู่กับคนอย่างนี้ไง ถึงเครียดจนเส้นเลือดแทบแตก พู่กลิ่นอยากตอบกลับไปอย่างนั้น แต่อยู่ด้วยกันมานาน พอจะรู้อยู่บ้างว่าอย่าทำให้อารมณ์ของสามีไปถึงขั้นที่ไม่ควรเลย เพราะไม่อย่างนั้นคืนนี้คงโดนสวดอีกยาว “พู่ไปนอนดีกว่า ง่วงจะตายชัก” ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องคุยต่อเพื่อไปสู่การมีปากเสียงกัน ขี้เกียจฟังเขาบ่นมากไปกว่านี้ด้วย ไม่อย่างนั้นเธอเองนั่นแหละที่ต้องเป็นฝ่ายเสียใจ เช่นนั้นแล้วพู่กลิ่นเลยทำท่าจะเดินจากไป แต่ไม่รู้ครึ้ม