All Chapters of หากคิดจะครอบครองยุทธภพ ฮาเร็มตัวท็อปคือเคล็ดวิชาสูงสุด: Chapter 11 - Chapter 20

หลินซิงเหยียนตื่นตระหนกเล็กน้อยด้วยไม่คาดคิดว่ายอดฝีมือระดับนี้จะยอมสยบง่ายดายปานนี้ นางรีบก้าวเข้าไปประคองต้นแขนแกร่งภายใต้ชุดดำให้ลุกขึ้นยืนพลางคลี่ยิ้มหวานฉ่ำ ไม่ลืมจะโปรยเสน่ห์ให้คนหล่อเช่นเดิม"รีบลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องมากพิธีหรอก ยินดียิ่งนักที่ได้ยอดฝีมืออย่างเจ้ามาร่วมหอลงโรงด้วยกัน” นางหันไปทางเสิ่นมู่หยางที่ยืนกอดอกนิ่งขรึมอยู่ข้าง ๆ กัน "ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือศิษย์พี่ของข้า เสิ่นมู่หยาง นับจากนี้ไปเจ้าต้องเคารพเขาเสมือนเคารพข้า เพราะเขาเป็นคนสำคัญที่สุดของข้า หากในบ้านสกุลหลินผู้ใดจะมีอำนาจเป็นรองจากข้า ก็คือเขาผู้นี้เพียงคนเดียว"เสิ่นมู่หยางได้ยินคำประกาศชูตนเป็นใหญ่ในฝ่ายชายของบ้าน ก็กระหยิ่มยิ้มย่องอย่างภาคภูมิใจ นัยน์ตาคมทอประกายความพอใจอย่างไม่ปิดบังแต่นักฆ่าทมิฬกลับไม่ขัดข้องสิ่งใด เขาพยักหน้ารับคำอย่างว่านอนสอนง่าย "ข้าเข้าใจแล้ว"หลินซิงเหยียนยิ้มหวาน ก่อนจะหันไปทางหมอเทวดาหน้ามนที่ยืนอยู่ด้านหลัง "ส่วนท่านนี้คือท่านหมอเทวดาหร่งจื่อเยว่ ต่อไปนี้เขาจะย้ายเข้ามาพำนักร่วมเคหาสน์กับพวกเราทุกคน จะเป็นหมอประจำสกุลหลินของข้า หากวันใดที่เจ้าออกไปทำภารกิจแล้วได้รับบ

หลินซิงเหยียนในอาภรณ์สีแดงเพลิงขับผิวขาว พาเหล่าบุรุษทั้งสามคนมาดื่มกินยังโรงสุราเฟิ่งหวง ซึ่งเป็นโรงสุราที่หรูหราแลมีชื่อเสียงที่สุดในเมือง การปรากฏตัวของหลินซิงเหยียนในวันนี้ทำเอาผู้คนบนท้องถนนแลในเหลาสุราถึงกับตาค้าง สตรีที่เพิ่งหย่าขาดจากสามีอย่างนาง แทนที่จะนอนร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่า กลับเดินเชิดหน้าชูคออย่างสง่างาม ทว่าที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างจนแทบลืมหายใจ คือบุรุษรูปงามสามคนที่เดินขนาบข้างอารักขาราวกับนางเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เสิ่นมู่หยางในอาภรณ์สีขาวดูองอาจดุดันแผ่กลิ่นอายบุรุษเพศอย่างเต็มเปี่ยม หร่งจื่อเยว่สวมอาภรณ์สีเขียวราวกับต้นไผ่อ่อนงดงามดุจเทพสวรรค์ และเย่เสวียนยังคงเลือกหยิบอาภรณ์สีดำลึกลับมาสวมใส่อย่างเช่นเคย "โอ้! ข้านึกว่าสตรีไร้ยางอายที่ไหน ที่แท้ก็เป็นอดีตฮูหยินที่เพิ่งถูกข้าหย่าขาดจากจวนไปนี่เอง!"เยี่ยฉางฟงนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มสหายและสตรีอีกสองนาง พวกเขาพากันหัวเราะคิกคัก เหยียดยิ้มกว้างยามมองตรงมาทางหลินซิงเหยียนด้วยสายตาดูแคลน หวังจะใช้โอกาสนี้ทำให้นางต้องอับอายต่อหน้าผู้คนมากมาย"หย่ากับข้าไปยังมิทันนาน เจ้าก็พาบุรุษหน้าขาวเข้าบ้านพร้อมกันทีเดียวสามค

บทที่ 9'สตรีไร้ยางอาย’สายลมยามราตรีหอบเอากลิ่นหอมอบอวลของสมุนไพรนานาชนิด และดอกไม้หายากให้ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณเรือนพักส่วนตัวของหมอเทวดา แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในสระหน้าเรือน เกิดเป็นประกายระยิบระยับดุจผืนฟ้าจำลอง หร่งจื่อเยว่ในอาภรณ์ตัวบางสีขาวกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ภายใต้แสงเทียนสลัว มือเรียวยาวดุจลำเทียนบรรจงคัดแยกใบสมุนไพรทีละใบอย่างจดจ่อ ดวงหน้าหวานงดงามดุจรูปสลักไร้ที่ติสะท้อนแสงไฟนวลตา ดูบริสุทธิ์นุ่มนวลราวกับเทพเซียนที่หลุดออกมาจากภาพวาดของจิตรกรเลื่องชื่อเสียงก้าวเท้าเบาหวิวอันไร้ซึ่งน้ำหนักหยุดลงตรงข้างกายหมอเทวดา พร้อมกับกลิ่นหอมที่ถูกปรุงขึ้นพิเศษอันเป็นเอกลักษณ์ของหลินซิงเหยียนโชยมาปะทะจมูก ร่างระหงในอาภรณ์ผ้าแพรแดงพลิ้วไหว ก้าวเข้ามานั่งลงที่พื้นตรงหน้าแคร่ไม้อย่างถือวิสาสะ นัยน์ตาทอดมองเสี้ยวหน้าหวานของหมอหนุ่มพลางคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์มือเรียวขาวดั่งหยกลงมือช่วยเด็ดใบสมุนไพรอย่างอารมณ์ดี ค่ำคืนนี้ตั้งใจจะหยอกเย้าและโปรยเสน่ห์ใส่หร่งจื่อเยว่ตรง ๆ เลย"อุ๊ย!... เจ็บจัง"นางแสร้งส่งเสียงอุทาน แล้วรีบชักมือกลับมาทันที ยกนิ้วชี้เรียวงามดุจลำเทียนขาวขึ้น

ยามเมื่อพ้นออกมาจากเขตเรือนสมุนไพร หลินซิงเหยียนก็เดินทอดน่องรับสายลมเย็นยามค่ำคืน ทว่าสายตาพลันเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับในชุดดำสนิท นั่งชันเข่าร่ำสุราอยู่บนหลังคาจวนภายใต้แสงจันทร์บุรุษผู้นั้นคือ เย่เสวียน นั่นเองด้วยความอยากเย้าหยอกตามนิสัย หลินซิงเหยียนจึงเหยียดกายย่อตัว ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาทะยานร่างขึ้นไปหาเขาบนหลังคาจวนทันทีทว่ายามเมื่อเท้าสัมผัสกระเบื้องมุงหลังคา นางกลับก้าวพลาดไปนิดหน่อยจนเสียการทรงตัว"เหวอ!"ร่างบางทำท่าจะลื่นไถลร่วงตกจากหลังคาลงสู่พื้นเบื้องล่าง ทว่าในเวลาเดียวกัน มือหนาอันทรงพลังของเย่เสวียนก็ตวัดคว้ากอดเอวคอดของนางเอาไว้ได้ทันควัน ดึงร่างอรชรเข้ามาหาตัวอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นว่าหลินซิงเหยียนลงไปนั่งทับอยู่บนตักแกร่งของนักฆ่าทมิฬเข้าพอดิบพอดีหลินซิงเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาหวานเชื่อม พลางยกสองแขนขึ้นโอบรอบลำคอของเย่เสวียนเอาไว้"แหม... เจ้าเนี่ยใจร้อนจังนะ ผู้อื่นเขายังรู้จักรอเวลา แต่นี่เจ้าเล่นดึงข้าขึ้นมานั่งตักเลยหรือ?"พรวด!ยังไม่ทันที่จิ้งจอกสาวจะได้โปรยเสน่ห์จนจบประโยค ยอดนักฆ่าทมิฬผู้ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจก็ผลักนางออกไปข้าง

ทั้งสามคนต่างยืนเลิกลั่กหน้าแดง หันเหสายตามองไปคนละทิศคนละทางอย่างไม่กล้าสบตากัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนอบอวลไปทั่วทั้งห้อง "เอ่อ… ว่าแต่ท่านพ่อเร่งรีบมาหาลูกถึงเรือน มีเหตุอันใดหรือเจ้าคะ?"พอถูกถาม นายท่านหลินก็ค่อย ๆ ปรับสีหน้าตื่นตระหนกกลับมาเป็นจริงจัง "เรื่องใหญ่หน่ะสิ! พวกสกุลเยี่ยส่งคนมาเจรจาแล้ว" ผู้เป็นบิดาพลางถอนหายใจยาว "ยามนี้สกุลเยี่ยขาดแคลนศิลาปราณอย่างหนัก งานใหญ่ที่พวกมันรับปากกับราชสำนักเอาไว้ก็ทำท่าจะพังลงทั้งหมด ตอนนี้สกุลเยี่ยร้อนใจจนไฟสุมอก นั่งไม่ติดกันแล้ว!"ฟังจบแววตาคู่สวยของหลินซิงเหยียนพลันเปล่งประกายคมดุจใบมีดโกน มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยม พลันหัวเราะเสียงดังลั่นเรือน พลางโยนก้อนทองในมือเล่นอย่างอารมณ์ดี "หึ! สมน้ำหน้าพวกมันนัก กดขี่ข่มเหงข้าถึงเพียงนั้น คิดหรือว่ายังจะสามารถเสวยสุขบนหยาดเหงื่อแรงกายของข้าได้อีก พวกมันคงลืมไปแล้วกระมังว่าใครกันแน่ที่เป็นคลังสมบัติแท้จริงของยุทธภพ!"นางหันไปสบตากับเสิ่นมู่หยางที่ยืนยิ้มรอรับคำสั่งอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยกับบิดาด้วยรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจ"ดีเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ ในเมื่อพวกมันดิ้นรนมาหาข้าถึงที่ เช่นนั้นข้าก็