หากคิดจะครอบครองยุทธภพ ฮาเร็มตัวท็อปคือเคล็ดวิชาสูงสุด

บทที่ 1

‘การเกิดใหม่ของนางเอก’

ภายในห้องนอนอันมืดสลัว แสงแดดรำไรจากภายนอกตกกระทบร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตากลมโตทอดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ใบหน้าฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก

นี่ก็เป็นวันที่สามแล้วที่กวินตาต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายว่าตัวเธอได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกของนิยายเรื่องมังกรทะยานฟ้าสยบยุทธภพ นิยายกำลังภายในสายดาร์กที่เคยอ่านจบไปตั้งนานแล้ว แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน สวรรค์จึงจับเธอโยนใส่เข้ามาในเรื่องนี้ได้

เฮงซวยที่สุด คือเธอดันเข้ามาสวมบทบาทเป็น ‘หลินซิงเหยียน’ นางเอกที่พ่วงตำแหน่งเมียหลวงของเรื่องนี้

หากเป็นนิยายรักธรรมดาก็คงพอทน

แต่นี่มันคือนิยายฮาเร็มตัวพ่อ!

ในเนื้อเรื่องดั้งเดิม พระเอกของเรื่องอย่าง ‘เยี่ยฉางฟง’ จะต้องเดินสายเก็บแต้มไปทั่วยุทธภพ จนมีภรรยารวมกันถึงเจ็ดคน!

ทว่าตัวพระเอกนั้นกลับไร้ความสามารถในการบริหารจัดการเรื่องภายในบ้านเป็นที่สุด ปล่อยให้เหล่าสตรีทั้งเจ็ดอิจฉาริษยากันเอง ทั้งตบตี ทะเลาะเบาะแว้ง วางยา หรือแม้แต่ลอบฆ่ากันอยู่เป็นนิจ

แต่ถึงจะโดนรังแกข่มเหง เจ็บตัวเจ็บใจ หรือต้องใช้สามีร่วมกับคนอื่นทุกวัน สตรีเหล่านั้นรวมถึงหลินซิงเหยียนก็ไม่ยอมทิ้งเขาไปไหน เพียงเพราะยึดติดกับคำว่ารักและเทิดทูนสามีถวายหัว ตามแบบฉบับค่านิยมสตรีโบราณที่ถูกล้างสมองว่าต้องมีสามีคนเดียว ส่วนผู้ชายจะมีภรรยากี่คนก็ได้ เพราะยิ่งมีเยอะก็ยิ่งแสดงออกถึงอำนาจบารมีมากเท่านั้น

“บ้าบอคอแตกชะมัด!”

หลินซิงเหยียนคนใหม่ สบถออกมาอย่างเดือดดาล

“เสือสองตัวยังอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้เลย แต่นี่สตรีตั้งเจ็ดคนในบ้านหลังเดียวกันเลยนะ”

แล้วเรื่องอะไรที่สาวไทยทะลุมิติจะยอมกัน!

ผู้หญิงไทย ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเบี้ยล่างผู้ชายหรอกนะ!

หลินซิงเหยียนแม้จะมีบทบาทเด่นที่สุด เป็นถึงฮูหยินใหญ่ และยังเป็นภรรยาที่ได้รับความรักมากที่สุดก็ตาม แต่บทนางเอกในนิยายฮาเร็มมันเข้าท่าซะที่ไหน สุดท้ายก็ต้องใช้สามีร่วมกับสตรีอื่นอยู่ดี

ตามนิยายเดิม สกุลหลินนับว่าร่ำรวยระดับมหาเศรษฐี มีเงินถุงเงินถังถมหัว แล้วเรื่องอะไรที่หลินซิงเหยียนจะต้องยอมนอนจมกองเลือดอยู่ในอ่างน้ำส้มเพื่อผู้ชายเฮงซวยคนเดียวด้วย

ขณะที่กำลังวางแผนชีวิตใหม่อยู่ ‘อาเฟย’ สาวใช้คนสนิทก็วิ่งพรวดพราดหน้าตาตื่นเข้ามา "เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!”

“คุณชายเยี่ยกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!"

อาเฟยหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ราวกับรีบวิ่งมาตั้งแต่หน้าเคหาสน์

"แต่ว่าพาสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งกลับมาด้วยเจ้าค่ะ ยามนี้อยู่ที่ห้องโถงใหญ่แล้ว!"

หลินซิงเหยียนไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย นางเพียงเหยียดยิ้มบาง พลางพึมพำกับตนเองเสียงเบาอย่างคนล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าอยู่แล้วตั้งแต่แรก

"มาแล้วสินะ เมียคนที่สองของพ่อรูปหล่อกระดอทองคำ"

……….

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของตระกูลเยี่ยเงียบเสียจนน่าอึดอัด ร่างสูงอันแข็งแกร่งของเยี่ยฉางฟงกำลังนั่งรออยู่ที่เก้าอี้ตัวใหญ่ตรงกลาง ทว่าเมื่อหลินซิงเหยียนปรากฏตัวขึ้น จอมยุทธ์หนุ่มถึงกับตกใจจนนั่งไม่ติด

นั่นเพราะภรรยาคนแรกของเขาดันแต่งกายด้วยชุดขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีเครื่องประดับสีสันใด ๆ เลย แม้กระทั่งปิ่นปักผมยังเป็นหยกขาวราวกับหิมะ ไม่ต่างอะไรกับชุดไว้ทุกข์สักนิดเดียว

"เสี่ยวเหยียนระหว่างที่ข้าไม่อยู่ มีญาติฝ่ายใดของเจ้าตายหรือ เหตุใดต้องแต่งชุดไว้ทุกข์เช่นนี้?"

หลินซิงเหยียนกลอกตามองบนเล็กน้อย

‘หายหัวไปเป็นปี กลับมาอีกทีพร้อมผู้หญิงคนใหม่ไม่พอ ยังมาแช่งญาติข้าให้ตายอีก โคตรจะนิสัยชายแท้ในอุดมคติเลยให้ตายเถอะ!’

นางปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงนุ่มนวล ทว่าถ้อยคำกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

"ข้าไว้ทุกข์ให้เจ้า"

"เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด!"

เยี่ยฉางฟงตวาดกลับอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าเริ่มเดือดดาลด้วยความโมโห

"ข้าไม่อยู่เพียงปีเดียว สติของเจ้าฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ เหตุใดจึงมาแช่งสามีตนเองเช่นนี้!"

หลินซิงเหยียนหัวเราะหยันในใจ

‘เพียงหนึ่งปีหรือ? หึ! พูดเหมือนหนึ่งปีมันสั้นเท่าวันเดียว นี่ตั้งสามร้อยหกสิบห้าวันที่ไอ้พระเอกชั่วนี่หายหัวไป ทิ้งเมียหลวงไว้เฝ้าบ้าน แล้วดูสภาพที่กลับมาสิ หิ้วเมียน้อยกลับมาด้วย ไปตะลุยยุทธภพแบบใช้ช่วงล่างซะคุ้มเชียวนะไอ้หนุ่ม!’

หญิงสาวผู้มีตำแหน่งเป็นฮูหยินใหญ่ เมียแต่งที่ได้เชิดหน้าชูตายืดตัวขึ้นตรง ดวงตาราบเรียบไร้แววอาวรณ์ใดต่อผู้เป็นสามีที่ไม่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข เน้นแค่ร่วมเตียงกันอย่างเดียว

“ข้ามิได้สติฟั่นเฟือน แต่คิดทบทวนดูดีแล้ว วันนี้จึงตั้งใจไว้ทุกข์ให้แก่ความรักของเราสองอย่างไรเล่า"

ก่อนที่เยี่ยฉางฟงจะได้อ้าปากด่าทอภรรยาคนแรก สตรีร่างน้อยที่นั่งอยู่ข้างกายเขาก็รีบลุกขึ้นยืน หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหางตา ทั้งที่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด ท่าทางอ่อนแอราวบุปผาต้องลมฝน

"พี่หญิง ท่านไม่พอใจสิ่งใดหรือเจ้าคะ?" น้ำเสียงของนางสั่นเครือแต่ยังหวานนุ่มชวนให้บุรุษเอ็นดู

"ถ้าหากการมาของข้าทำให้พี่หญิงต้องขุ่นข้องหมองใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าก็ไม่ขออยู่ที่นี่ให้ท่านระคายสายตาเจ้าค่ะ"

หลินซิงเหยียนมองจริตมารยาตรงหน้าแล้วแทบจะหลุดขำออกมา และเป็นไปตามคาด ทันทีที่ภรรยาใหม่บีบน้ำตา เยี่ยฉางฟงก็รีบหันไปรวบมือของนางมากุมไว้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันมามองหลินซิงเหยียนด้วยสายตาตำหนิ

"หลิงเอ๋อร์ เจ้ารับปากข้าแล้วว่าจะอยู่ด้วยกัน ไม่มีเหตุใดให้เจ้าต้องไป"

เยี่ยฉางฟงกล่าวปลอบเมียใหม่อย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันมาขึ้นเสียงแข็งสั่งการภรรยาคนแรกเชิงบังคับเสียมากกว่าร้องขอ

"เสี่ยวเหยียน เจ้าอย่าได้ทำตัวไร้เหตุผล หลิงเอ๋อร์เป็นภรรยาของข้าเช่นกัน ย่อมต้องอยู่กับข้าที่นี่ เคหาสน์สกุลเยี่ยกว้างขวางถึงเพียงนี้ หากพวกเจ้าสองคนไม่พอใจกัน ก็แยกกันอยู่คนละฝั่ง ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันเท่านั้นก็สิ้นเรื่อง!"

คำพูดอันแสนเห็นแก่ตัวของสามี ทำให้สาวใช้ในห้องโถงถึงกับหน้าถอดสีพากันลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก ทว่าหลินซิงเหยียนกลับหัวเราะออกมาเสียอย่างงั้น เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสที่สุดในรอบสามวันที่ผ่านมา

"ไม่ต้องลำบากแยกฝั่งให้วุ่นวายหรอก"

ฮูหยินของบ้านก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า มือเรียวล้วงเข้าไปในแขนเสื้ออีกข้าง ก่อนจะดึงพวงกุญแจทุกห้องทุกเรือนพร้อมตราประทับประจำสกุลเยี่ยที่นางเคยเป็นผู้ถือครองดูแลออกมา

เคร้ง!

พวงกุญแจและตราประทับถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดี เสียงกระทบสะเทือนไปถึงหัวใจของเยี่ยฉางฟง

"ข้ายกมันให้พวกเจ้าทั้งหมด"

หลินซิงเหยียนปัดมือตัวเองเบา ๆ ราวกับเพิ่งจับสิ่งสกปรก

"เชิญพวกเจ้าสองคนครองคู่ สมสู่ และรักกันให้ตายไปเถิด!"

นางหมุนตัวสะบัดชายกระโปรงสีขาวอย่างสง่างาม พร้อมทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจนอกจากตนเองเท่านั้น แต่พูดออกไปเพื่อความสะใจล้วน ๆ

"ส่วนข้าขอเซย์กู๊ดบายก็แล้วกัน!”

"หลินซิงเหยียน!"

เสียงตวาดกร้าวของเยี่ยฉางฟงดังลั่น พร้อมกับสายลมแรงที่เกิดจากพลังวัตร ร่างสูงทะยานพรวดเดียวก็มาถึงตัวของนางแล้ว ใบหน้าของพ่อพระเอกนิยายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดที่ถูกลบหลู่เกียรติเช่นนี้ มือหนายื่นออกมาหมายจะกระชากแขนบางของภรรยาคนแรกให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน

"เจ้าเป็นภรรยาข้า แต่งเข้าสกุลเยี่ยแล้วก็ถือเป็นคนของสกุลเยี่ย ไม่มีสิทธิ์ไปไหนตามใจชอบทั้งนั้น หากสามีอย่างข้าไม่อนุญาต!"

ดวงตาของหลินซิงเหยียนวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดไม่ต่างกัน ในเมื่อร่างนี้เดิมทีก็มีวรยุทธ์แก่กล้าไม่ต่างจากตัวละครอื่นสักนิด มีหรือที่นางจะยอมให้เขารังแกข่มเหงได้ง่าย ๆ

สัญชาตญาณและการจดจำของร่างเดิมสั่งการร่างกายทันทีที่นางนึกคิดอยากจะทำสิ่งใด ฝ่ามือบางพุ่งออกไปด้านหน้า หวังใจจะอัดกระแทกพลังปราณใส่หน้าอกกว้าง แต่เยี่ยฉางฟงก็เป็นพระเอก มีสกิลทองคำป้องกันตัว เขาจึงรับรู้ได้อย่างรวดเร็วแล้วผละถอยหลังหนีพร้อมยื่นมือไปรับฝ่ามือของนางเอาไว้อย่างคล่องแคล่ว

ฝ่ามือของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศจนเกิดคลื่นพลังสะท้อนกลับ โต๊ะเก้าอี้ที่ตั้งอยู่โดยรอบทนรับแรงกดดันไม่ไหว แตกละเอียดกลายเป็นเศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วห้องโถง

เยี่ยฉางฟงเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ว่าสตรีที่เคยอ่อนหวานนุ่มนวล และยอมตนทุกเรื่องมาโดยตลอด จะกล้าลงมือหนักหน่วงถึงเพียงนี้

"คิดจะกักขังข้างั้นหรือ ฝันไปเถอะ!"

หลินซิงเหยียนแค่นเสียงหัวเราะ ขยับกายดั่งวิหคเหินบิน รัวฝ่ามือเข้าใส่เยี่ยฉางฟงอย่างไม่ปรานี ท่วงท่าของนางสง่างามทว่าเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า พลังวัตรถูกซัดออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า จนพ่อพระเอกนิยายต้องพลิกกายหลบหลีก ถึงขั้นต้องนำกระบี่ออกมาต้านรับอย่างทุลักทุเล

"อย่ามาทำร้ายพี่ฉางฟงของข้านะ!"

‘อันหลิง’ ที่เห็นสามีทำท่าจะเพลี่ยงพล้ำ จึงคิดอวดเก่งเอาอกเอาใจชายหนุ่ม นางชักกระบี่คู่กายแล้วทะยานร่างเข้ามา หมายจะลอบโจมตีด้านหลังของหลินซิงเหยียน

ทว่าคุณหนูสกุลหลินก็ไหวตัวทัน ดวงตาคู่สวยเหลียวมองด้านหลังด้วยความสมเพช "หน้าด้านหน้าทนกันไม่พอ ยังคิดจะหมาหมู่รุมข้าอีกหรือ!”

“ไปตายกันทั้งคู่นั่นแหละ!"

หลินซิงเหยียนหมุนตัวหลบคมกระบี่อย่างพลิ้วไหว แล้วรวบรวมลมปราณไว้ที่ฝ่ามือขวา ก่อนจะซัดเปรี้ยงเข้าที่กลางอกของอันหลิงโดยตรงแบบไม่มีออมแรง

อั่ก!

เสียงกระดูกลั่นแผ่วเบา ร่างของอนุคนใหม่ลอยกระเด็นไปกระแทกกับเสาต้นใหญ่ ก่อนจะร่วงลงมากระอักเลือดสีแดงฉานเต็มพื้น ใบหน้าที่เคยเปล่งปลั่งกลับซีดเผือดลง

"หลิงเอ๋อร์!" เยี่ยฉางฟงร้องลั่นด้วยความตกใจ ใบหน้าฉายแววห่วงใยอีกฝ่ายอย่างสุดซึ้ง รีบถลาเข้าไปประคองร่างของภรรยาใหม่ขึ้นมาแนบอก

ยามเห็นสายตาอาทรที่เขามีให้สตรีอื่น หลินซิงเหยียนก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างถึงที่สุด นางลดมือลง จัดแจงอาภรณ์ไว้ทุกข์ให้เข้าที่เข้าทาง แล้วยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชา ไม่มีอีกแล้วความอาลัยอาวรณ์ต่อสามีอันเป็นที่รัก

เพราะนับจากนี้จะไม่รัก ไม่เทิดทูนอีกต่อไป!

"ถ้ารักกันมาก ก็เชิญอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอนกันสองคนให้หนำใจเถิด ส่วนข้าคนนี้ ไม่ขอข้องเกี่ยวด้วยอีก!"

เยี่ยฉางฟงเงยหน้าขึ้นจ้องหลินซิงเหยียนตาเขม็ง

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร!"

หลินซิงเหยียนเชิดหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายแกร่งกล้าดั่งนางพญาหงส์

"หมายความว่า หลังจากนี้ข้ากับเจ้าตัดขาดกัน!”

“สิ้นสุดวาสนา ไม่ขอข้องเกี่ยว ไม่ขอพึ่งพา ไม่ขอพบเจอ ไม่ว่าชาตินี้ ชาติหน้า หรือชาติไหน ๆ ก็อย่าได้มาพบเจอกันอีกเลย!"

สิ้นคำประกาศกร้าวอันทรงพลัง หลินซิงเหยียนก็สะบัดหน้าหมุนตัวเดินออกมาทันที แผ่นหลังของนางเหยียดตรง สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยรังสีของสตรีผู้กุมชะตาชีวิตของตนเองอย่างแท้จริง ทิ้งให้เยี่ยฉางฟงได้แต่นั่งอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูกอยู่กับภรรยาใหม่

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเรือน เหล่าบ่าวรับใช้ส่วนตัวที่บิดาส่งมาคอยดูแลนาง ต่างรีบกรูกันเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หลินซิงเหยียนหยุดยืน กวาดสายตามองทุกคนไม่มีข้ามหัวผู้ใด

"พวกเจ้า เจ้า แล้วก็เจ้าด้วย ฟังคำสั่งข้าให้ดี!"

น้ำเสียงหวานทว่าทรงอำนาจ ทำเอาบ่าวรับใช้ทุกคนรีบก้มหัวรอรับคำสั่ง

"จงเก็บทรัพย์สมบัติทุกชิ้นที่เป็นของข้ามาให้หมด สิ่งใดที่ข้าใช้เงินของข้าซื้อมาย่อมเป็นของข้าทั้งสิ้น เครื่องประดับ ผ้าแพร ศิลาปราณ เงินทอง แม้กระทั่งต้นไม้ต้นหญ้าที่ข้าเป็นคนปลูก เก็บให้หมดอย่าให้ขาดตกบกพร่อง กวาดมาให้เรียบ เอาให้เกลี้ยงอย่าให้เหลือสักชิ้นเดียว"

คุณหนูหลินแสยะยิ้มอย่างสะใจยามหันกลับไปมองอดีตสามีและภรรยาใหม่ของเขาที่กำลังนั่งอึ้งเสียจนอ้าปากค้าง ดวงวิญญาณหลุดลอยออกจากกายหยาบไปแล้ว

"ฟ้าดินเป็นพยาน นับจากวันนี้หลินซิงเหยียนขอตัดขาดกับเยี่ยฉางฟง ไม่เป็นสามีภรรยากันอีก ไม่ขอข้องเกี่ยวไม่ว่าจะทางใดก็ตาม ข้าจะย้ายออกจากที่นี่ในฐานะสตรีม่ายที่สามีเก่าตายไปแล้ว!”