บททั้งหมดของ หากคิดจะครอบครองยุทธภพ ฮาเร็มตัวท็อปคือเคล็ดวิชาสูงสุด: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 2‘กระทำในสิ่งที่ต้องทำ’ทรัพย์สมบัติพัสถานทุกชิ้นที่หลินซิงเหยียนเคยขนมาตอนแต่งงาน หรือใช้เงินส่วนตัวซื้อเข้าเคหาสน์สกุลเยี่ยที่ผ่านมา ถูกเก็บใส่หีบอย่างถนอม โดยมีเหล่าบ่าวชายช่วยกันขนหีบออกมาวางเรียงด้านนอกจนแทบจะไม่เหลือทางเดินแสดงให้เห็นว่าหลินซิงเหยียนนั้นไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก ไม่ได้ตัวเปล่าเล่าเปลือยเลย แต่ตามนิยายเดิม นางรักเยี่ยฉางฟงจนยอมถวายหัว ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ยกให้เขานำไปเลี้ยงดูปรนเปรอเมียอีกหกคนจนหมดแต่หลินซิงเหยียนคนนี้ไม่ใช่นางเอกตามพิมพ์นิยมของนิยายฮาเร็มอีกต่อไปแล้ว จะไม่ยอมทนทุกข์บนความเหน็บหนาวหรอก ร่ำรวยถึงเพียงนี้ ทำไมจะต้องง้อผู้ชายด้วย เป็นพระเอกนิยายแล้วยังไง ใครว่าตอนจบนางเอกต้องคู่กับพระเอกเสมอไปกัน!เยี่ยฉางฟงเดินมาเห็นภาพหีบสมบัติมากมายก่ายกองที่หลินซิงเหยียนกวาดเก็บออกมาหมด จนไม่เหลือสิ่งใดเลย แม้แต่เสาเรือนที่นางเคยออกเงินส่วนตัวซ่อมแซมก็ยังให้บ่าวถอนออกมาด้วยเส้นเลือดที่ขมับก็พลันเต้นตุบ ๆ ด้วยความเดือดดาลร่างสูงเดินตรงปรี่เข้ามากระชากข้อมือของภรรยาคนแรกเอาไว้แน่น แล้วตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนไปทั่วเคหาสน์“เจ้าทำเกินไปแล้ว!”“แต่งเข้าบ้านข้าแล้ว

บทที่ 4‘ต้องก้าวขึ้นไปให้สูงกว่าเดิมอีกชั้น’“ข้าบอกคุณหนูแล้วว่าให้มีเวรยามคอยเดินตรวจตรายามค่ำคืน แต่คุณหนูก็ไม่เอา ไล่พวกบ่าวไพร่ให้ออกไปจากเขตเรือนหมด เวลาเกิดสิ่งใดขึ้นก็ช่วยเหลือกันไม่ทันเช่นนี้”อาเฟยบ่นร่ายยาวออกมายามนั่งทำความสะอาดบาดแผลให้ผู้เป็นนาย เมื่อคืนมีนักฆ่าบุกเข้ามา แต่บ่าวไพร่ในเรือนไม่รู้ตัวกันเลยเพราะทุกคนถูกไล่ออกไปให้พ้นเขตเรือนนอนของหลินซิงเหยียนจนหมด“ข้าไม่ชอบคนเยอะแยะวุ่นวาย ขืนให้คนมาคอยเดินเวรยามตรวจตรา ได้ยินเสียงฝีเท้าทั้งคืน ข้าคงนอนไม่หลับแน่”หลินซิงเหยียนค่อย ๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยความยากลำบาก ดวงหน้าซีดเผือดพลันบิดเบี้ยวเมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาเมื่อคืนที่ไม่มีผู้ใดเข้ามาช่วยเหลือนางเลย ไม่ใช่เพราะบ่าวไพร่หลับลึกไม่สนใจอะไรหรอกนะ แต่เป็นนางเองที่ขับไล่พวกเขาออกไปให้พ้นเขตเรือนในยามวิกาลเพราะอยากอยู่คนเดียวแบบมีความเป็นส่วนตัวก็เท่านั้นคนยุคสมัยใหม่แบบนางค่อนข้างจะ Introvert ไม่ชอบผู้คนพลุกพล่านให้น่ารำคาญใจ ก็ไม่คาดคิดว่าจะมีนักฆ่าบุกเข้ามาจิ้มท้องสักหน่อยหวนนึกถึงแววตาของนักฆ่าเมื่อคืน รูปร่างสูงสง่างาม นัยน์ตาคมเข้มแต่กลับทอประกายแวว

"เสี่ยวเหยียน...”“เจ้าเป็นคนทำลายความอดทนของข้าเองนะ"แววตาคมแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์สะท้อนประกายระยับ เต็มไปด้วยความกระหายอยากในตัวของศิษย์ผู้น้อง ไม่อาจกักเก็บความรู้สึกรักอันคลั่งไคล้ได้อีกต่อไปศิษย์ผู้พี่โน้มใบหน้าลงประทับจูบบนหน้าผากมน ไล่ลงมายังพวงแก้มเนียน ก่อนจะครอบครองริมฝีปากของนางอย่างลึกซึ้งแนบแน่น ปลายลิ้นใหญ่แทรกซึมเข้าไปในโพรงปากนุ่มเพื่อกวาดต้อนตักตวงความหอมหวานภายใน สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างลุ่มหลงจนเกิดเสียงจูบอันชื้นแฉะ เรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของร่างระหงอย่างซาบซ่านชายหนุ่มละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นของสตรีในดวงใจแล้วขบเม้มแรง ๆ จนขึ้นรอยรักสีกุหลาบเข้มจัด ฝ่ามือหนาอันร้อนระอุเลื่อนต่ำลงมาปลดเปลื้องอาภรณ์น้อยชิ้นออกจากกายงาม สัมผัสความเนียนละเอียดของผิวพรรณอย่างทะนุถนอมยามที่ปลายนิ้วปัดผ่านยอดอกสีอ่อน หลินซิงเหยียนถึงกับครางแผ่วในลำคอ ร่างระหงหยัดสะท้านด้วยความเสียวซ่านสุขสมฝ่ามือหนาเลื่อนลงต่ำ สำรวจไปยังกึ่งกลางกายสาวที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่น นิ้วเรียวแกร่งสอดแทรกเข้าไปด้านในอย่างเชื่องช้า เย้าแหย่จุ

บนยอดผาสูงชัน ร่างของหมอเทวดาหร่งกำลังตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตถึงชีวิต เบื้องหน้าของเขาคือปีศาจหมีดำขนาดยักษ์ ลำตัวมหึมาอัดแน่นด้วยมวลมัดกล้ามเนื้อและขนหนาสีดำทมิฬที่แหลมราวเข็มพิษ รอบร่างเดรัจฉานปกคลุมไปด้วยรังสีความดุร้าย ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเหยื่อด้วยความกระหาย กรงเล็บแหลมคมปานใบมีดตะปบลงมา หมายจะฉีกร่างหมอหนุ่มให้แหลกเหลว หร่งจื่อเยว่ทำได้เพียงหลับตาปี๋สองแขนโอบกอดตะกร้าใส่สมุนไพรแน่น รอคอยความตายที่กำลังจะมาเยือนตึง!เสียงปะทะกันดังสนั่นปานภูผาถล่ม ร่างของปีศาจหมีดำที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วกลับถูกหยุดยั้งด้วยฝ่ามือเดียวของเสิ่นมู่หยาง จอมยุทธ์หนุ่มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหมอเทวดา พลังปราณพยัคฆ์ขาวแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบข้างสั่นสะท้านเป็นระลอกคลื่น "เสี่ยวเหยียน พาท่านหมอออกไป!" หลินซิงเหยียนรีบเข้ามาประคองหร่งจื่อเยว่ให้หลบไปยังพื้นที่ปลอดภัย แต่สายตาก็จ้องมองเสิ่นมู่หยางแทบจะตลอดเวลาด้วยความเป็นห่วงคนรักที่บัดนี้กำลังยืนประจันหน้ากับปีศาจอย่างไม่มีความหวาดกลัวให้เห็นสักนิดเดียวปีศาจหมีร้องคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว มันตวัดแขนใหญ่ราวกับท่อนซุงฟาดใส่เสิ่นมู่หยางซ้ำ ๆ

บทที่ 7‘เสือสามตัว’ มวลอากาศภายในรถม้าค่อนข้างอึดอัดจนแทบจะจับตัวเป็นก้อน บรรยากาศมาคุแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วนับตั้งแต่ล้อรถม้าเริ่มบดเบียดไปตามเส้นทางมุ่งหน้ากลับเข้าเมืองหลวง หร่งจื่อเยว่นั่งกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ดวงตาเรียวดุจพยัคฆ์ปรายมองเสิ่นมู่หยางที่นั่งฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ แต่ผู้เป็นศิษย์พี่กลับนิ่งกว่าที่คิดไว้มาก เขาทำเพียงนั่งกอดอกนิ่ง ๆ แต่ก็ไม่ได้หลบสายตาของหมอเทวดาแต่อย่างใดหลินซิงเหยียนนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเสือสองตัว นางมองศิษย์พี่ใหญ่ที มองหมอเทวดาที ก่อนจะลอบยิ้มอย่างรู้ทัน บุรุษหนอบุรุษ ตึงใส่กันปานเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ หรือดั่งสิงโตหนึ่งฝูงจะมีตัวผู้จ่าฝูงได้เพียงตัวเดียวกัน ทว่าแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อฝูงนี้นางเป็นใหญ่ที่สุด ไม่ใช่พวกตัวผู้เสียหน่อย!เมื่อเห็นว่าความเงียบเริ่มเป็นที่น่ารำคาญเกินไป เศรษฐินีสาวจึงเริ่มขยับกาย เอนร่างระหงไปข้างหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์แปรเปลี่ยนเป็นฉ่ำน้ำสั่นระริก ขุดมารยาสาไถยสวมบทบาทสตรีผู้อ่อนแอทันที "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านหมอหร่ง พวกท่านเงียบงันเช่นนี้ ข้าใจคอไม่ดีเลย ข้าอยากให้พวกท่านสนิทสนมกล