บททั้งหมดของ (คู่เพื่อน) อาถรรพ์ลานเกียร์: บทที่ 21 - บทที่ 30

ก้อย..." ฉันขอบใจแกมากเลยนะที่ตกลงไปดูงานที่ต่างจังหวัดเป็นเพื่อนฉันน่ะ แล้วก็ขอบใจแกมากที่วันนี้อยู่คุยกับคุณเคเป็นเพื่อนฉัน "ยัยเพื่อนซี้ที่เดินออกมาจากออฟฟิศพูดขอบอกขอบใจฉันซะยกใหญ่ทั้งๆที่มันก็เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วเพราะฉันน่ะเป็นเลขานาง" ไม่เป็นไรน่าแกก็ อีกอย่างฉันเป็นเลขาแกป่ะ "ฉันยู่หน้าใส่นาง" ว่าแต่วันนี้พี่หมอมารับแกป่ะ "" ไม่หรอกแก วันนี้ฉันจะไปหาพี่เขาเองน่ะพอดีฉันบอกพี่เขาว่าฉันเลิกช้าไม่รู้กำหนดเวลาแน่นอน "" โอเคงั้นเดี๋ยวฉันไปส่งแกเองเคป่ะ "ยัยเพื่อนซี้เสนอพลางเอื้อมแขนมากอดคอฉันเอาไว้" ไม่เป็นไรหรอกแก ทางกลับบ้านแกกับทางไปโรงพยาบาลมันคนละทางกันเลยนะ แล้วตอนนี้ก็เย็นมากแล้วด้วยรถติดจะตายเดี๋ยวแกก็ถึงบ้านช้าหรอก "ฉันดึงแขนนางออกจากคอของฉันก่อนจะรีบดันหลังนางให้ไปยังลานจอดรถ" แกชอบเป็นแบบนี้ตลอดเลย "ยัยเพื่อนซี้หันมายู่หน้าใส่" ไปได้แล้วเดี๋ยวฉันก็ไปเรียกแท็กซี่แล้ว "ฉันบอกก่อนจะรีบเดินหนีนางออกมา ไม่นานฉันก็มารอแท็กซี่หน้าออฟฟิศส่วนยัยเพื่อนซี้ก็ลดกระจกลงมาโบกไม้โบกมือให้ฉันก่อนจะขับรถออกไป" อ้าวคุณก้อย วันนี้ก็รอคนมารับอีกแล้วหรอครับ "เสียงทุ้มดังขึ้

ก้อย...วันนี้เป็นวันหยุดที่ฉันตื่นขึ้นมาโดยที่มีพี่เขานอนอยู่ข้างๆ ปกติตื่นมาเวลาแบบนี้พี่เขาต้องออกไปทำงานแล้วและน้อยครั้งที่จะได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ฉันนั่งมองพี่เขาไม่มีทีท่าว่าจะตื่นอย่างเงียบๆอยู่พักหนึ่ง กว่าเมื่อคืนจะได้นอนนี่ก็นานอยู่นะ คนบ้าอะไรจะขยันเรียนขยันทำการบ้านขนาดนั้น แถมยังจะเรียนพิเศษอีกทำเอาฉันแทบหลับคาอกพี่เขาไปเลย" พี่ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะจะเที่ยงแล้วเนี่ย "พอเหลือไปมองนาฬิกาตรงหัวเตียงก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงแล้ว แถมวันนี้ยังไม่ใช่วันหยุดพี่เขาอีกด้วย" พี่ภาค!! ไปทำงานได้แล้ว "ฉันรีบลุกขึ้นพลางเขย่าตัวคนที่ยังหลับอยู่แรงๆ พี่เขาลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้ต้องไปทำงานน่ะ เป็นหมอจะเถลไถลไม่ได้นะคนไข้รออยู่" พี่ภาค!! ตื่น!! "" อือ เช้าแล้วหรอ "คนข้างๆค่อยๆปรือตาขึ้นมา เช้าที่ไหนกันล่ะจะเที่ยงแล้ว!!" ไม่ต้องมานอนต่อเลยนะ ตื่นไปทำงานได้แล้ว จะเที่ยงแล้วนะพี่ "ฉันดุคนที่ยังนอนอยู่ ขยันเรียนแต่ไปเรียนสายเนี่ยนะ" วันนี้พี่เข้าเวรดึกครับ แลกไว้แล้ว "" อ้าวแล้วก็ไม่บอก "ฉันว่าพลางถอนหายใจออกมา มิน่าล่ะเมื่อคืนไม่ยอมหลับยอมนอนขยันเรียนผิดปกติ" หิวข้าวอ่า เจียวไข่ให้พ

ก้อย...ผ่านมาหลายวันแล้วที่ฉันกับพี่เขาไม่ได้เจอกันเพราะฉันกับทีมงานมาเพิ่งกลับจากไปดูงานที่ต่างจังหวัด ที่สำคัญพอกลับมาถึงบ้านข่าวดีจากพี่เขาที่ส่งข้อความทางแอพพลิเคชั่นไลน์มาให้ก็ทำให้ฉันแทบยิ้มไม่หุบไปเลย เพราะพรุ่งนี้แม่ฉันก็จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วถึงจะยังไม่หายดีแต่ก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติได้ ส่วนหมอประจำตัวแม่ฉันที่จะตามมาดูแลแม่ก็คงหนีไม่พ้นพี่เขานั่นเอง" ไงแก พรุ่งนี้แม่แกก็กลับมาอยู่บ้านแล้วนี่ฉันดีใจด้วยนะ เดี๋ยววันไหนว่างๆฉํนจะไปรับยัยโฟร์ไปเยี่ยมแม่แกนะ "ยัยหนาวเพื่อนซี้พูดยิ้มๆขณะที่นางแวะมาส่งฉันที่บ้าน เพราะเราทั้งคู่ต่างก็เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัดด้วยกันไม่นานรถหรูคันงามของยัยเพื่อนซี้ก็ตรงดิ่งมาจอดหน้าบ้านฉันก่อนที่เราจะล่ำลากันแล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อนเนื่องจากเหนื่อยมาแล้วตั้งหลายวัน ส่วนพี่เขาก็คงออกเวรช่วงดึกนู่นแหละเราถึงจะได้เจอกัน" พี่!! ไหนตารางเวรพี่ออกเวรช่วงดึกไง ทำไมมาอยู่ที่บ้านได้ล่ะหรือว่าแลกเวรอีกแล้ว "ฉันตกใจปนดีใจเล็กน้อยเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นใครบางคนเดินออกมาจากห้องน้ำ ดูก็รู้ว่าพี่เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ" พี่แลกเวรครับ นี่ก็เพิ่งออกเ

ก้อย...ตั้งแต่ที่แม่ฉันออกจากโรงพยาบาลมาอาจารย์แม่หรือแม่พี่ภาคก็มาเยี่ยมแม่ทุกวันไหนจะแม่นมที่อยู่บ้านคนเดียวเหงาๆอีกก็มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ช่วงกลางวันด้วย บางครั้งสาวเหลือน้อยทั้งสามคนก็มาค้างด้วยกันที่นี่ ไม่ก็ชวนแม่ฉันไปค้างด้วย สลับกันไปมาแบบนี้เป็นเวลาครึ่งเดือนกว่าๆเห็นจะได้ และก็เป็นแม่ฉันเองที่ชอบหนีเที่ยวไปกับบรรดาแม่นมและอาจารย์แม่ในช่วงวันหยุด บางครั้งสามสาวก็พากันไปช้อปปิ้งไม่ก็ไปค้างคืนที่ต่างจังหวัดทำให้ฉันกับพี่เขาต้องอยู่ด้วยกันสองคนตลอด กลายเป็นว่าฉันกับพี่เขาต้องคอยบอกคอยเตือนแม่ๆทั้งสามว่าให้เพลาๆเรื่องการช้อปปิ้งและไปเที่ยวข้างนอกกันบ้างเพราะพวกเราสองคนเหงา!!" วงนี้เป็นไงเธอชอบมั้ย "อาจารย์แม่ถามเมื่อหยิบแหวนเพชรเม็ดไม่ใหญ่มากออกจากกล่องเครื่องประดับของท่านให้ฉันดู ตอนนี้เรากำลังเลือกแหวนแต่งงานให้ฉันอยู่และก็เลือกไม่ได้สักที" หนูว่ามันใหญ่ไปค่ะอาจารย์ เป็นวงนี้ได้มั้ยคะเรียบๆสวยดี "ฉันที่นั่งกับพื้นชี้อีกวงที่แม่นมเพิ่งจะหยิบออกมาจากกล่องเครื่องประดับให้ฉันดู" นั้นมันแหวนเงิน เอาไว้ใส่เล่นๆเวลาไปไหนมาไหน หรือว่าเธอจะไปซื้อใหม่ดีล่ะกชกรเดี๋ยวให้ตาภาคพาไป "อาจ

วันต่อมา...แทน...วันนี้พวกผมสามคนก็มาอยู่ที่เดิม ลานจอดรถข้างตึกคณะ มารอเข้าเรียนเหมือนเดิมแต่ต่างจากเมื่อวานคืนวันนี้พวกผมมีเรียนช่วงสายๆอีกสักพักก็ขึ้นไปเรียนแล้วแหละ ถึงพวกผมสามคนจะดูไร้สาระไปหน่อยในแต่ละวันแต่พวกผมก็ไม่เคยมาเรียนสายหรือขาดส่งงานเลยนะครับ อะไรที่เป็นหน้าที่พวกผมนี่เต็มที่กับมันหมด" ไวน์ กูว่าคนที่มึงอุ้มเขาเมื่อวานต้องเป็นคนที่เขาลือกันว่าสะดุดลานเกียร์เราแน่ๆ "ไอ้ทิวที่ยืนสูบบุหรี่อยู่พูดขึ้นใช่ครับเมื่อวานบรรดาผู้ชายในคณะผมลือกันว่ามีสาวจากต่างคณะมาสะดุดลานเกียร์และผมก็คิดว่าคงเป็นคนที่ไอ้ไวน์มันอุ้มเขาไปส่งห้องพยาบาลนั่นแหละ ที่ลือกันนี่ก็ไม่ใช่อะไรหรอกครับมันเป็นเรื่องความเชื่อที่ผมมองว่างมงายอะคณะของผมมีความเชื่ออันแรงกล้าจนแผ่รังสีความเชื่อนี้ไปยังสาวๆต่างคณะด้วยนั่นก็คือ ผู้หญิงคนไหนที่สะดุดลานเกียร์จะได้เป็นเมียวิศวะหรือพูดให้สวยๆก็คื