جميع فصول : الفصل -الفصل 40

เวลาผ่านไปไม่นาน กิจกรรมกีฬาสีในช่วงบ่ายเริ่มเบาบางลง นักเรียนบางส่วนแยกย้ายกลับบ้าน บางส่วนยังคงอยู่เชียร์การแข่งขันรอบสุดท้ายที่สนามน้ำใสยังคงเดินไปมาในชุดราตรีสีเงินตามหน้าที่ตัวแทนนักเรียนที่ต้องอยู่จนจบงาน ทุกครั้งที่ถูกเรียกถ่ายรูป เธอยังคงยิ้มและตอบรับอย่างสุภาพเหมือนเดิม แต่ใต้รอยยิ้มนั้น เธอนับเวลาในใจอยู่ตลอดอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง… มือถือในกระเป๋าผ้าเล็ก ๆ ที่เธอถือไว้สั่นเบา ๆ น้ำใสแอบเดินเข้าไปในมุมอับหลังเวที แล้วเปิดดู**ยามอ้วน:** "อีกยี่สิบนาที มึงพร้อมยัง? "น้ำใสพิมพ์ตอบด้วยนิ้วที่เย็นชา**น้ำใส:** "พร้อมแล้ว ห้องพักครูชั้นสองตึกเก่า กุญแจสำรองอยู่หลังตู้ดับเพลิง เมียจะไปรอก่อน"เธอส่งข้อความแล้วกดปิดหน้าจอทันที ลมหายใจของเธอสั้นลงเล็กน้อย ความตื่นเต้นปนความกลัวและความเงี่ยนที่ยังค้างคา ทำให้หน้าอกแน่นเธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังจะไปทำอะไร และก็รู้ดีว่าหลังจากวันนี้ ทุกอย่างคงยากที่จะย้อนกลับได้แล้วไม่ไกลจากตรงนั้น กายยืนพิงเสาอยู่เงียบ ๆ เขามองน้ำใสตั้งแต่เธอเดินออกจากกลุ่มคน จนกระทั่งเธอแอบยืนพิมพ์ข้อความกายไม่ได้รู้เนื้อหา แต่จากสีหน้าและท่าทางของเธอ เขาก็พอจะเดาได้ไม

หลังจากยามอ้วนเดินออกไป ห้องเก็บของกลับเงียบกริบ น้ำใสยังยืนพิงตู้ไม้ กระโปรงถูกรวบขึ้นครึ่งหนึ่ง กางเกงในค้างอยู่ที่ต้นขา น้ำเงี่ยนของยามอ้วนยังไหลซึมเป็นสายลงมาตามขาด้านใน กายเดินออกจากหลังตู้ตรงเข้าไปหาเธอโดยไม่พูดอะไรก่อน น้ำใสมองเขามา ดวงตายังพร่าจากความเสียวเมื่อสักครู่ แต่ก็ไม่ได้ถอยหนี กายก้าวเข้าไปจนชิด มือข้างหนึ่งวางลงบนเอวของเธอ อีกมือดึงกางเกงในที่ค้างอยู่ออกจนสุด “ผมทนไม่ไหว…” เขาพูดเสียงทุ้มและแหบ น้ำใสไม่ได้ตอบด้วยคำพูด เธอยกมือขึ้นจับขอบเสื้อกายแล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ กายปลดกางเกงตัวเองอย่างรวดเร็ว แท่งเอ็นที่แข็งตัวจนเจ็บจากการแอบดูและช่วยตัวเองเมื่อสักครู่วิ่งออกมา เขาจัดท่าให้น้ำใสพิงตู้ในท่าเดิม ยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดกับแขน แล้วใช้หัวแท่งเอ็นถูไปมาที่ร่องซึ่งยังเปียกชุ่มและยุ่งจากน้ำของยาวอ้วนก่อนหน้า จากนั้นเขาค่อย ๆ ดันเข้าไปช้า ๆ จนสุดลำ “อ๊ะ…” น้ำใสครางเสียงเบา มือเกาะไหล่เขาแน่นความร้อน ความเปียก และความยุ่งที่ย

หลังจากน้ำใสกลับไปทางห้องแต่งตัว กายเดินกลับไปหาไอซ์ที่ยังยืนรออยู่ไม่ไกลจากเวที ทั้งคู่เดินเล่นในงานลอยกระทงด้วยกันได้ไม่นาน ไอซ์ก็สะดุดตากับกลุ่มเพื่อนสมัยประถมที่มายืนดูโชว์อยู่ใกล้ ๆ “เฮ้ย! ไอซ์!” เสียงเพื่อนคนหนึ่งร้องทัก ไอซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มเล็กน้อยอย่างที่หายาก กลุ่มเพื่อนวิ่งเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนม พูดคุยกันถึงเรื่องเก่า ๆ สมัยเรียนด้วยกัน กายยืนอยู่ข้าง ๆ สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไอซ์ไปเดินกับเพื่อนก่อนก็ได้ครับ ถ้าเสร็จแล้วค่อยโทรหาผม” ไอซ์หันมามองเขา แล้วนิ่งไปเล็กน้อย “จริงเหรอ?” “จริงครับ” กายพยักหน้า “ผมเดินเล่นเองได้” ไอซ์มองเขานานอีกนิด ก่อนจะพยักหน้า “งั้นเดี๋ยวโทรนะ”เธอเดินเข้าไปรวมกับกลุ่มเพื่อน และค่อย ๆ หายเข้าไปในฝูงชน กายยืนมองหลังเธอจนเงาหายไป แล้วจึงหันหลังเดินกลับไปทางด้านหลังเวทีทันที เขาเลาะไปตามทางเดินมืด ๆ ที่เคยตามน้ำใสเมื่อสักครู่แล้วก็ชะงัก น้ำใสเพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัวชั่วคราว ตอนนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดไทยแล้ว เธอเปลี่

ร้านคาราโอเกะแห่งนี้ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ไฟสีม่วงและน้ำเงินส่องสว่างทั่วโถงทางเดิน เสียงเพลงดังเล็ดลอดออกมาจากห้องต่าง ๆ เป็นระยะกายเดินตามหลังไอซ์ไปตามทางเดินยาว เขายังรู้สึกเก้อ ๆ เล็กน้อยกับคำว่า “แฟน” ที่ไอซ์ใช้เรียกเขาต่อหน้าคนอื่นในช่วงนี้“ห้อง 507” ไอซ์พูดพลางหันมายิ้มให้เขาเล็กน้อย “เพื่อนฉันจองไว้แล้ว” ประตูห้องถูกผลักเปิดออก ภายในห้องมีผู้หญิงนั่งอยู่แล้วสามคน บนโต๊ะมีขวดเบียร์ น้ำอัดลม และขนมขบเคี้ยววางเรียงกัน เสียงเพลงกำลังเปิดค้างไว้ที่โหมดเลือกเพลงแต่สายตาของกายหยุดนิ่งทันทีที่เห็นคนที่นั่งตรงมุมโซฟาผู้หญิงคนนั้นหันมามองประตูพอดีใบหน้าคุ้นเคยจนเกินไป ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนที่จัดทรงอย่างประณีต ดวงตาเรียวเล็กที่มักปรากฏในโฆษณาและมิวสิควิดีโอ รอยยิ้มบาง ๆ ที่เคยทำให้เด็กผู้ชายหลายคนในโรงเรียนต้องแอบเก็บรูปไว้ในมือถือเธอคือ “มินตรา” ไอดอลสาวจากค่ายดังที่กำลังมาแรงในช่วงปีที่ผ่านมากายเคยซื้อบัตรจับมือกับเธอเมื่อสี่เดือนที่แล้ว เขาจำได้ดีว่าตัวเองยืนต่อคิวนานเกือบสองชั่วโมง จ่ายเงินไปไม่น้อย เพียงเพื่อได้ยืนตรงหน้าเธอสักสิบห้าวินาที จับมือเบา ๆ แล้วพูดว่า “ผมยัง

เช้าวันรุ่งขึ้น กายยังนอนไม่ค่อยหลับ มือถือสั่นบนโต๊ะข้างเตียง เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยสายตาที่ยังพร่ามัวข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย **ไม่ทราบชื่อ:** “ตื่นหรือยัง ฉันคือมินตรา” กายนั่งตัวตรงขึ้นทันที อีกข้อความส่งตามมาไม่กี่วินาที **มินตรา:** “เมื่อวานฉันให้เวลานายคิดแต่ไม่ตอบมาเลย วันนี้ฉันอยากคุยแบบสองต่อสอง บ่ายสาม ร้านกาแฟหลังห้างเซ็นทรัลนะ มาคนเดียว” กายจ้องข้อความนั้นเป็นเวลานาน นิ้วของเขารีบพิมพ์ แล้วลบ แล้วพิมพ์ใหม่หลายครั้ง สุดท้ายเขาก็ส่งเพียงคำเดียว **กาย:** “ได้ครับ” บ่ายสามตรง กายเดินเข้าไปในร้านกาแฟเล็ก ๆ ด้านหลังห้าง มินตรานั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะมุม ในวันนี้เธอใส่เสื้อครอปสีขาวแขนสั้นที่สั้นจนเห็นพุงเล็กน้อย กางเกงยีนส์เอวสูงรัดรูป และรองเท้าผ้าใบ หมวกแก๊ปสีครีมถูกกดต่ำจนบังคิ้ว และหน้ากากอนามัยสีขาวปิดบังใบหน้าเกือบหมด เหลือเพียงดวงตาที่มองออกมา ถึงจะปิดบังขนาดนั้น กายก็ยังจำได้ทันทีจากทรงผมและสายตาเมื่อเห็นกายเดินเข้ามา เธอยกมือโบกเบา ๆ “มา