KiarahWala na akong nagawa kundi ang ikuwento kay Kent ang lahat. Lahat-lahat. Kung paano ako napadpad sa lugar na ito na tila nawawala sa sarili, kung paano gumuho ang mundo ko sa isang iglap, at kung bakit hanggang ngayon, parang dinudurog pa rin ang dibdib ko sa tuwing maaalala ko ang mukha ni Rafael.Pagod na pagod na akong magtago. Pagod na akong mag-isa. Sa mga oras na iyon, kailangan ko ng karamay kahit sino, basta may makinig lang sa mga hinahagulgol ko. At si Kent, kahit pinsan ko siya at matagal kaming hindi nagkita, siya ang ibinigay sa akin ng tadhana para maging takbuhan.Nasa munti akong apartment kami ngayon. Manipis ang kurtina sa bintana, at rinig na rinig namin ang ingay ng mga sasakyan sa labas. Tahimik si Kent habang nakaupo sa lumang silya sa tapat ko, hawak-hawak ang baso ng tubig na ibinigay ko kanina. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang gulat, sunod ay ang matinding awa."Kiarah... seryoso ka ba sa mga sinasabi mo?" basag ni Kent sa katahimikan. Ang boses niy
Dernière mise à jour : 2026-08-14
Se connecter
