All Chapters of บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

เซี่ยอวี่ถิงมองชายที่กำลังคร่อมบนตัวเธอ แล้วสลับไปมองใบมีดที่จ่ออยู่ตรงแก้ม มีดพกที่เธอพกติดกระเป๋ามาเพื่อความอุ่นใจ แม้จะเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินขึ้นมาจริง เธอก็ไม่คิดจะใช้มันเพื่อทำร้ายใคร สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือเขาสามารถงล่วงรู้ได้ว่าในกระเป๋าของเธอมีของสิ่งนี้อยู่ซ่งจื่อเซวียนมองร่างบางที่อยู่ใต้ร่างของเขา ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์ คนเรามักคว้าของที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยไว้ใกล้ตัวในยามที่ตัวเองรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาสังเกตว่าตั้งแต่ตอนที่ขึ้นรถ จนถึงตอนนี้เธอเอาแต่จับกระเป๋าผ้าแม้แต่ขณะที่เผลอใช้ความคิดก็ยังกำกระเป๋าผ้าเอาไว้แน่น เขาเลยคาดเดาได้ว่าเธอคงใส่บางอย่างมาในกระเป๋า แต่ไม่คิดว่าจะกล้าถึงขนาดใส่มือพกมาในกระเป๋าผ้าด้วย แววตาของเขายิ่งฉายแววความพึงพอใจออกมา“ฉันพกมาเผื่อฉุกเฉิน แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะใช้ทำร้ายใคร”เซี่ยอวี่ถิงยอมรับตรง ๆ ซ่งจื่อเซวียนส่งเสียงพึงพอใจในลำคอ เขาเลื่อนใบมีดลงมาตัดด้ายกระดุมชุดเดรสของเธอจนหลุด เธอใช้มือดันตัวของเขาออก ซ่งจื่อเซวียนก้มกระซิบข้างหูของเธอ“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ก่อนพรมจูบลงบนใบหูของเธอ เซี่ยอวี่ถิงสะดุ้งกับสัมผัสอันนุ่มนวลของเขา

เซี่ยอวี่ถิงผล็อยหลับไปจนเวลาล่วงถึงมื้อเย็น ป้าหวังเดินมาเคาะประตูห้องนอน เธอตื่นพร้อมร่างกายที่ปวดร้าวทั้งตัว ก่อนยันตัวลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง ป้าหวังถือชุดเดรสที่เธอฝากไปให้ซ่อมแซม “คุณเซี่ย จะให้ป้าเตรียมสำรับข้าวมาให้บนห้อง หรือจะลงไปรับประทานข้างล่างคะ”“เดี๋ยวฉันลงไปข้างล่างค่ะ”“คุณแพ้อาหารอะไรไหมคะ ป้าจะแจ้งในครัวโดยเฉพาะ”“ไม่มีค่ะ ฉันทานง่ายไม่ต้องเตรียมอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ”ป้าหวังยื่นชุดเดรสมาให้เธอแล้วหันหลังกลับลงไป เธอรับชุดมาเปลี่ยน ดูเหมือนนอกจากจะซ่อมกระดุมให้เธอแล้ว ยังนำชุดของเธอไปซักให้ด้วยเซี่ยอวี่ถิงเปลี่ยนชุดเเล้วเดินลงมาข้างล่าง เธอได้ยินเสียงในครัวดังออกมา ข้างในกำลังง่วนกับการเตรียมอาหารเย็นให้เธอ ระหว่างรออาหารเย็น เธอเดินออกมาสำรวจสวนหย่อมภายในบ้าน สไตล์การตกแต่งสวนแบบเรียบง่าย เน้นความโปร่งโล่ง เป็นระเบียบ สะอาดตา เข้ากับเจ้าของบ้านเซี่ยอวี่ถิงแปลกใจ ทำไมตัวเธอถึงต้องคิดอะไรเชื่อมโยงไปหาซ่งจื่อเซวียนด้วย คงเพราะมาอยู่ในบ้านของเขาทำให้เธอได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศโดยรอบ เธอหาเหตุผลมาอธิบายกับตัวเองเมื่อสำรวจได้สักพัก เธอเดินมานั่งในศาลาข้างน้ำตกเทียม เ

ซ่งจื่อเซวียนจับแขนที่ถูกมัดของเซี่ยอวี่ถิงคล้องคอของเขา ใบหน้าทั้งสองใกล้กันจนลมหายใจอุ่นสัมผัสถูกปลายจมูกของกันและกัน เขาก้มลงดูดดุนซอกคอของร่างบางจนผิวเนียนขาวเกิดรอยแดง ซ่งจื่อเซวียนใช้แขนยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นคล้องเข้าที่เอวของเขา นิ้วเรียวทำหน้าที่ลูบวนที่จุดอ่อนไหวของเธอ ร่างบางกระตุกเกร็ง นิ้วเรียวสอดลึกเข้าไปภายในช่องคับแน่น แล้วขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ เสียงครางแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากที่เผยอออกของเธอ“อ๊าาา…” ร่างสูงโปรงช่วงชิงจังหวะประกบจูบที่ริมฝีปากของเธอ ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาภายใน นิ้วเรียวตวัดรัวในโพรงอ่อนนุ่ม ร่างกายเธอตอบสนองต่อการรุกเร้าของเรา ช่องสงวนตอดกระตุกจนนิ้วเรียวสัมผัสได้ ไม่นานน้ำรักเหนียวเยิ้มไหลเปื้อนนิ้วเรียวจนชุ่ม ซ่งจื่อเซวียนรับรู้ได้ว่าร่างกายเธอตอบสนองได้ดียิ่งกว่าตอนกลางวัน เขาก้มลงดูดดึงเนินเนื้อคู่งาม สัมผัสเนียนนุ่มกระตุ้นอารมณ์ความเป็นชายของเขาจนขีดสุด เขาระบายความต้องการสู่ร่างบาง ดูดและขบเม้มยอดอก ดึงเข้าออกเหมือนเด็กเล็กที่หิวโหย มือหนาขยำเนินเนื้ออีกข้างอย่างเมามัน จนเผยลืมยั้งแรง เนินเนื้อปวดระบมจนร่างบางร้องเสียงหลง

“ถิงถิง” เสียงตะโกนเรียกเธอดังขึ้นจากด้านหลัง เธอหันกลับไป เมื่อเห็นต้นเสียงใบหน้าเธอฉายรอยยิ้ม เซี่ยอวี่ถิง หันกลับมาเจอร่างสูงที่คุ้นเคย จ้าวมู่เจ๋อเพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ซึ่งตอนนี้สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอ จ้าวมู่เจ๋อใส่ชุดพนักงานส่งอาหารยืนส่งยิ้มโบกมือทักทายอยู่ไม่ไกล เธอส่งยิ้มตอบ จังหวะที่กำลังจะก้าวเท้าออกไปทักทาย ก็นึกขึ้นมาได้“ผู้ช่วยจิน ฉันขอไปทักทายเพื่อนหน่อยนะคะ”จินเฉินก้มดูนาฬิกาข้อมือ ยังพอมีเวลาและจางฮุ่ยหมิงรายงานว่ากำลังพาเจ้านายเดินทางมาที่นี่ จึงอนุญาตให้เซี่ยอวี่ถิงเข้าไปทักทายเพื่อนได้เซี่ยอวี่ถิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาจ้าวมู่เจ๋อ พร้อมทั้งโบกมือทักทายอย่างยิ้มแย้ม เธอเองก็ไม่นึกว่าจะได้มาเจอเพื่อนในสถานที่แบบนี้“เป็นเธอจริงด้วย” “อาเจ๋อ นายมาทำอะไรที่นี่”“ฉันมาส่งอาหารน่ะ กำลังจะกลับ แล้วเธอล่ะ”“มาทำธุระนิดหน่อย”“คนนั้นใครเหรอ” จ้าวมู่เจ๋อถามและชะโมกมองไปยังจินเฉินที่ยืนรออยู่ด้านหลัง“ไม่มีอะไร ว่าแต่นายทำงานเสริมเพิ่มเหรอ งานที่เท่าไหร่เเล้วเนี่ย”เซี่ยอวี่ถิงรีบบอกปัดแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากอธิบายความเป็นมาเป็นไปทั้งหมด แล

เซี่ยอวี่ถิงออกมาข้างนอกห้องลองเสื้อเห็นจางฮุ่ยหมิงจัดการชำระเสื้อผ้าทั้งหมดที่ซ่งจื่อเซวียนคัดเลือกให้เธอ เธอสังเกตได้ว่าพนักงานหญิงในร้านมองเธอด้วยสายตาแฝงนัยยะ พนักงานคนหนึ่งกระทุ้งไหล่เพื่อนที่อยู่ด้านข้างแล้วหันไปหัวเราะคิกคักใส่กัน เซี่ยอวี่ถิงทำเป็นไม่สนใจสายตาของพนักงานพวกนั้น เธอเดินออกมาพยายามไม่แสดงพิรุธอะไร “ทางเราจะจัดการส่งไปที่บ้านคุณชายซ่งให้เรียบร้อยภายในสองชั่วโมงค่ะ” จางฮุ่ยหมิงพยักหน้า ซ่งจื่อเซวียนลุกขึ้นหลังจางฮุ่ยหมิงเดินไปรายงานว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว จางฮุ่ยหมิงหันมาผายมือเชิญเซี่ยอวี่ถิงเดินออกไป“คุณเชี่ยเชิญครับ” ซ่งจื่อเซวียนหันมองมาทางเธอ สายตาเลื่อนจากหน้าลงมองที่เนินอกของเธอ “ชุดชั้นในก็ต้องเปลี่ยนด้วย” เซี่ยอวี่ถิงอายแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาสามารถพูดเรื่องนี้เสียงเรียบ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ราวไม่มีอะไรน่าขายหน้า จางฮุ่ยหมิงเดินนำไปยังร้านชุดชั้นในสตรี เซี่ยอวี่ถิงจำยอมเดินตามเข้าร้านไป พนักงานหญิงทั้งสองคนออกมาต้อนรับอย่างแข็งขัน เซี่ยอวี่ถิงกำลังจะเดินตามพนักงานทั้งสองคนไป ระหว่างนั้นจินเฉินเดินรีบร้อนเข้ามารายงานเรื่องบางอย่างให้ซ่งจื่อเซวียนทรา