Todos los capítulos de บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

วันนี้มันวันดวงตกหรือยังไงเสี่ยตงได้แต่คิดในใจ ปั้นหน้าบอกปัดอย่างสุภาพ “โซนวีไอพี ต้องผ่านการตรวจประวัติและทำบัตรผ่านก่อนถึงจะเข้าไปได้ครับ วันนี้ผมไม่สามารถให้คุณชายหลี่เข้าไปได้จริง ๆ”เสี่ยตง เดินเข้ามาใกล้คุณชายหลี่ แล้วยื่นข้อเสนอเพิ่มเติมให้เขาสงบลงก่อนแล้วค่อยหาทางจัดการทีหลัง“เชิญคุณชายหลี่ไปพักดื่มเครื่องดื่มก่อนครับ เดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง” “พนันได้เลยว่าคนอย่างนาย เข้าไปในนั้นไม่ได้หรอก”“คุณชายซ่ง ให้เกียรติกันด้วย” “ทำไมไม่ลองใช้การพนันที่นายชอบมาเสี่ยงดูล่ะ ว่าอย่างนายจะได้เขาไปข้างในนั้นหรือเปล่า” ซ่งจื่อเซวียนท้าทาย“เสี่ยตงมาเดิมพันกับฉัน ถ้าฉันชนะนายต้องให้ฉันเข้าไป ถ้าฉันแพ้ฉันจะเลิกสนใจโซนบ้านั่น” เสี่ยตงยังคงลังเลมีโอกาสที่จะออกหัวหรือก้อยได้เท่า ๆ กัน “ฉันยกนาฬิกานี้ให้ด้วยเลย” เสี่ยตงมองมายังนาฬิกาข้อมือที่คุณชายหลี่สวมใส่อยู่ นี่มันรุ่นลิมิเต็ดที่วางจำหน่ายเพียงไม่กี่สิบเรือนในโลกมูลค่าของมันทำตาของเสี่ยตงลุกวาว “เดิมพันอะไรดีครับ” เขาพลั้งปากพูดออกไปทั้ง ๆ ที่สายตายังคงจ้องนาฬิกาข้อมือนั้นตาเป็นมัน “หมุนรูเล็ตต์แค่แดง กับ ดำ ออกสีที่ใครเลือก

ซ่งจื่อเซวียนออกมานั่งดื่มที่ไนต์คลับ ผู้จัดการไนต์คลับพยามยามเข้ามาทักทาย“คุณชายซ่ง ไม่ได้มาซะนาน วันนี้ต้องการสาวสวยมาดูแลเหมือนเคยไหมครับ”จางฮุ่ยหมิงมองหน้าเจ้านายที่ยังคงยกแก้วดื่มโดยไม่ตอบอะไร ผู้จัดการหันไปมองหน้าจางฮุ่ยหมิงเพื่อหาข้อสรุป“คุณชายครับ…” ยังไม่ทันที่จางฮุ่ยหมิงจะถามจบ ซ่งจื่อเซวียนก็วางแก้วเหล้าลง และพยักหน้าตอบรับจางฮุ่ยหมิงส่งสัญญาณให้พนักงาน “รอสักครู่ครับ”ผู้จัดการยิ้มตอบแล้วรีบออกจากห้องไปไม่นานนักสาวสวยคนนึงเดินยิ้มยั่วยวนเข้ามาในห้อง เธอนั่งลงข้าง ๆ ซ่งจื่อเซวียน หญิงสาวคนนั้นหยิบแก้วที่เพิ่งว่างเปล่าขึ้นมารินเหล้าลงไป แล้วยื่นส่งให้เขา เธอเขยิบตัวมาใกล้จนหน้าอกเบียดแขนของเขาอย่างจงใจซ่งจื่อเซวียนรับแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม โดยไม่มีทีท่าจะสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย กลิ่นน้ำหอมที่ตั้งใจฉีดประโคมตัวทำเอาเขาแสบจมูก เมื่อเห็นว่าซ่งจื่อเซวียนยังคงนิ่งเฉย หญิงสาวพยายามโปรยเสน่ห์เพิ่มมากขึ้น เธอนั่งไขว้ขาจนกระโปรงเลิกขึ้นเผยให้เห็นขาอ่อนขาวเนียนนอกชายกระโปรง เธอรินเหล้าใส่แก้วของเธอแล้วยกขึ้นเพื่อขอชนแก้วกับเขา“คุณชายซ่ง” น้ำเสียงยั่วยวนพร้อมยื่นแก้วเข้ามาใกล้ แต่ซ่ง

“คุณชายคะ คุณเซี่ยเธอแจ้งว่า เธอรู้สึกไม่สบายไม่สะดวกลงมาทานอาหารเช้าค่ะ”ป้าหวังรายงานซ่งจื่อเซวียนหลังจากที่ขึ้นไปสอบถามเซี่ยอวี่ถิงบนห้อง เพราะถึงเวลาอาหารเช้าแล้วเธอไม่ลงมาเหมือนปกติซ่งจื่อเซวียนยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มแล้ววางลง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองป้าหวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เพื่อรอว่าเขาจะว่าอย่างไร ใบหน้าหล่อเหลายังเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดใด“ยกข้าวขึ้นไปให้เธอ”“ได้ค่ะ คุณชาย” ป้าหวังรับคำสั่ง แล้วหันไปมองซือเหยาและมู่ซีที่ยืนอยู่ด้านหลัง สองสาวจัดแจงเตรียมสำรับอาหารขึ้นไปส่งให้เซี่ยอวี่ถิงบนห้องเซี่ยอวี่ถิงชันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักพิงเตียง ป้าหวังและสาวรับใช้ทั้งสองเตรียมสำรับอาหารเช้าขึ้นมาไว้ให้เธอ “คุณเซี่ยรู้สึกดีขึ้นหรือยังคะ” ป้าหวังถามไถ่อาการของเธอ “ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะ” “คุณเซี่ยหายไวไวนะคะ ไม่มีใครคุยด้วยเลยพวกเราเหงาค่ะ” ซือเหยาพูดขึ้น“ไม่ได้อยู่คุยเป็นเพื่อนคุณเซี่ย พวกเราก็ไม่มีเรื่องอู้งานเลย”มู่ซีพูดไปทำหน้ายิ้มแย้มหยอกล้อเซี่ยอวี่ถิง ป้าหวังกระแอมดุให้เธอสงบเสงี่ยมต่อหน้าแขกของเจ้านาย สาวน้อยยู่ปากลงเล็กน้อย แต่แววตายังทะเล้น เซี่ยอวี่ถิงยิ้มให้เธอเหมือนเด็ก ๆ ที่ล้อหลอ

เซี่ยอวี่ถิงตื่นขึ้นมาเตรียมตัวอาบน้ำเปลี่ยนชุด หยิบหนังสือใส่กระเป๋าเป้ที่นำมาจากหอพัก เธอลงมาจากห้อง ป้าหวังยืนรอเธออยู่ที่หน้าห้องรับประทานอาหาร “คุณชายซ่งล่ะคะ”เซี่ยอวี่ถิงถามขึ้นเพราะภาพคุ้นตาที่ซ่งจื่อเซวียนนั่งจิบกาแฟ อ่านข้อมูลข่าวสารในแท็บเล็ตอยู่ภายในห้องรับประทานอาหาร วันนี้ไม่เหมือนเดิม เธอเพิ่งสังเกตว่ามีเพียงสำรับอาหารของเธอวางไว้คนเดียว “คุณชายออกเดินทางไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ ก่อนไปกำชับว่าให้นำสิ่งนี้ให้คุณ” ป้าหวังพูดแล้วกล่าวหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาให้“คุณชายฝากบัตรใบนี้ให้คุณใช้จ่ายระหว่างที่ไม่อยู่ค่ะ” ป้าหวังยื่นบัตรเครดิตใบหนึ่งมาให้ เซี่ยอวี่ถิงรับบัตรมาเก็บไว้แล้วนั่งทานข้าวเช้า จินเฉินเข้ามายืนรอเพื่อไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย เซี่ยอวี่ถิงจึงไม่ได้เอ้อระเหยมากนัก รีบทานข้าวเช้าแล้วแบกกระเป๋าเป้เดินออกไประหว่างที่จินเจินขับรถใกล้ถึงที่มหาวิทยาลัย เซี่ยอวี่ถิงก็บอกให้เขาหยุดรถ เพราะเธอไม่อยากให้มีใครเห็นเธอลงจากรถหรู มันสุ่มเสี่ยงที่เรื่องชีวิตลูกหนี้ของเธอจะถูกเปิดเผย ซึ่งจะกระทบต่อชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่เหลือของเธอ“ผู้ช่วยจิน ส่งฉันตรงนี้ก็ได้ค่ะ” เซี่ยอวี่

หลังเหตุการณ์เมื่อครู่ทั้งสามคนเดินออกมาจากร้าน เสิ่นซวนเหอ หน้าตาบึ้งตึงบ่งบอกว่าไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้“ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกค้าวีไอพีของ ซีเค กรุ๊ป ฉันไม่ยอมจริงด้วย” เสิ่นซวนเหอยืนกอดอก หน้าบอกบุญไม่รับ“ทำไมเหรอ” จ้าวมู่เจ๋อถาม“ก็ห้างนี้อยู่ในเครือซีเค กรุ๊ป ของคุณชายซ่ง ซ่งจื่อเซวียนน่ะสิ”เมื่อได้ยินชื่อของเขาเซี่ยอวี่ถิงรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก“พ่อฉันพยายามดีลงานกับซีเค กรุ๊ป ตั้งหลายรอบแต่ก็ไม่สำเร็จ ได้ยินว่าเค้าน่ะมีอิทธิพลมาก ใครๆ ก็เกรงกลัว”“ขนาดนั้นเลยเหรอ คุณชายซ่งอะไรเนี่ย” จ้าวมู่เจ๋อถามเหมือนไม่อยากจะเชื่อเรื่งราวที่ได้ยิน“มากกว่าที่จะนึกได้เลยล่ะ แต่ใคร ๆ ก็ลือกันว่าเขาหล่อมากเลย ฉันอยากเจอเขาสักครั้ง”ภาพใบหน้าหล่อเหลาของซ่งจื่อเซวียนฉายขึ้นมา เซี่ยอวี่ถิงได้แต่ยิ้มเจื่อนที่ใบหน้าจ้าวมู่เจ๋อดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ใกล้ถึงเวลาที่ต้องไปทำงานพิเศษแล้ว เขาจึงขอตัวกลับก่อน“ถิงถิง กลับพร้อมกันไหมทางเดียวกันอยู่แล้ว” จ้าวมู่เจ๋อถามเซี่ยอวี่ถิงเพราะทางกลับหอพักของเธอกับจ้าวมู่เจ๋อทางเดียวกัน ปกติก็จะกลับพร้อมกันอยู่เสมอ“เอ่อ ฉันไม่ได้พักที่