บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก

เพียงแสงไฟสลัวภายในห้องก็สว่างพอให้เห็นสายตาคมกริบที่กำลังจ้องเธอราวสัตว์ป่าที่จ้องตะครุบเหยื่อ ร่างบางสั่นระริกอยู่บนตักกว้าง แววตาหวั่นวิตกแต่ไม่วายเเฝงความทะนงตัว ทำเอาเขาอยากหยอกเย้าเหยื่อตรงหน้ายิ่งขึ้น มือซนลอบล้วงเข้าไปในเสื้อสัมผัสผิวเนียน

“อ๊ะ! คุณ” 

เธอเผลออุทานกับสัมผัสของฝ่ามือหนา ร่างกายเธอตอบสนองด้วยความร้อนวูบบริเวณเนื้อเนียนที่มือหนาสัมผัส ยังไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากของเธอก็ถูกครอบครอง เธอพยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของเขาได้ 

ยิ่งขัดขืนยิ่งทำให้คนตรงหน้าได้ใจ แทรกลิ้นรุกล้ำเข้ามาชิมสัมผัสหวานจากเธอ มือหนายังคงนวดคลึงเอวบาง มือเรียวเล็กทั้งเย่อทั้งยันเเผงอกกว้างแต่ไม่เป็นผล สัมผัสจากจูบที่รุนแรงทำเธอเผลอลืมหายใจ เนิ่นนานจนเธอสำลักหอบ ชายหนุ่มจึงยอมคืนอิสระแก่ริมฝีปากบาง เธอรีบตักตวงอากาศให้เต็มปอด ริมฝีปากเผยอ หายใจหอบรัว

เขาจ้องใบหน้าแดงระเรื่อของเธอก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“จำไว้ ต่อจากนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน”

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า

[เยี่ยเซ่อ ไนต์คลับ แอนด์ เลานจ์]

ด้านนอกไนต์คลับ เซี่ยอวี่ถิงยืนแหงนหน้ามองป้ายไฟร้าน เธอแทบไม่อยากเชื่อตอนที่เพื่อนของพี่ชายบอกกับเธอว่าพี่ชายของเธออยู่ที่นี่ ในเมื่อเธอไม่สามารถติดต่อพี่ชายได้ เธอจึงต้องพาตัวเองมาที่นี่ตามเบาะเเสเดียวที่เธอได้รับ ไม่มีเวลาให้ลังเลสงสัยธุระสำคัญรอเธอสะสาง เธอสูดหายใจพร้อมก้าวเท้าเข้าไปภายใน

แสงไฟสลัวตรงโถงทางเดินทำให้เธอหรี่ตาเพื่อมองหาคนพร้อมกันกับเบี่ยงตัวหลบผู้คนที่เดินสวนผ่านไป ในสถานที่ไม่คุ้นเคยเธอไม่รู้จะตั้งหลักยังไง 

“จะไปตามหาที่ไหนล่ะเนี่ย” เซี่ยอวี่ถิงพึมพำกับตัวเอง สายตาเธอเห็นชายคนนึงเดินออกมาจากห้องที่อยู่ห่างเธอไม่กี่เมตร เซียอวี่ถิงรีบเดินไปหาหวังจะถามข้อมูล

“รีบหน่อย มาสายแล้วอย่าโอ้เอ้” 

“ห้ะ” ชายคนนั้นผลักเธอเข้ามาด้านในห้อง ก่อนที่เธอจะทันเข้าใจเรื่องราว

“ขอโทษครับ คุณชายซ่ง นี่ครับ คนที่จะมาดูแลคุณ”

เงาร่างที่นั่งตรงกลางห้องเงยหน้าจากแก้วเหล้าในมือ แสงไฟกระทบใบหน้านั้น วินาทีที่สายตาของเซี่ยอวี่ถิงได้เห็น ทำให้เธอเผลอชื่นชมความหล่อเหลาราวกับสวรรค์บรรจงสร้างนั้นในใจ โครงหน้าที่ได้รูป คิ้วดำเข้มรับกับดวงตาสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง ใบหน้าที่แสนเย็นชาไร้ความรู้สึกแต่ก็เป็นเสน่ห์ดึงดูดเฉพาะตัว  

ชั่วครู่เซี่ยอวี่ถิงละสายตากวาดมองโดยรอบ พบว่าในห้องมีชายและหญิงอีกสองสามคน ก่อนสายตาจะกลับมาที่ใบหน้าคม

“แต่งตัวอะไรของเธอเนี่ย เสื้อยืด กางเกงยีนส์เนี่ยนะ” 

ฝานเทียนเฉิงพูดขึ้น พร้อมเดินเข้ามาหา นังผู้หญิงนี่ทำบ้าอะไร กว่าที่ซ่งจื่อเซวียนจะยอมให้เขาพบแสนยากเย็น อุตส่าห์เรียกสาวสวยมาบริการ ถ้าซ่งจื่อเซวียนโมโหขึ้นมาความพยายามทั้งหมดของเขาไม่สูญเปล่าหรอกเหรอ

เซี่ยอวี่ถิงเริ่มประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดได้

“พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันมาหาพี่ชาย” พร้อมเดินหันหลังกลับ แต่ถูกรั้งแขนไว้

“อะไรของเธอ” ฝานเทียนเฉิงถามขึ้นมา เซี่ยอวี่ถิงพยายามแกะมือที่จับเเขนเธอไว้

“ฉันมาหาพี่ชายจริงๆ ไม่ใช่คนที่พวกคุณเรียกมาอะไรนั่นหรอก”

“เธอโทรบอกว่ากำลังจะถึงให้เปิดประตูไปรับ จะไม่ใช่ได้ยังไง” ชายที่ดึงเธอเข้ามาในห้องแย้งขึ้น

“นี่คือวิธีเรียกค่าตัวเพิ่มงั้นเหรอ” ซ่งจื่อเซวียนวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นขยับเสื้อเชิ้ต เดินตรงมาหา ฝานเทียนเฉิงปล่อยมือเดินถอยหลังออกไป 

ซ่งจื่อเซวียนเชยคางของเธอขึ้น ด้วยเเรงเพียงไม่ถึงครึ่งที่เขาใช้ ตัวเธอก็เซแทบล้มชนตัวของเขา ซ่งจื่อเซวียนมองเธอระยะประชิด คิ้วเรียวบาง ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม แววตาเธอสดใสและเด็ดเดี่ยวในคราวเดียว ริมฝีปากบางแต่อวบอิ่ม ลงตัวกับใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลาไร้การเเต่งเติม ต่างจากพวกผู้หญิงที่เขาเคยเจอ เขาสังเกตเห็นคราบน้ำตาที่หางตาของคนตรงหน้า

“อยากได้เท่าไหร่ว่ามา”

เธอผลักอกเขาออก สีหน้าบ่งบอกว่าโมโหแบบไม่ปกปิด

“เธอกล้าดียังไง นี่คุณชายซ่ง ซ่งจื่อเซวียน หนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งเมืองเฮยหลง”

ฝานเทียนเฉิงตวาดขึ้น

“ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง ขอโทษครับคุณชาย” ชายคนที่พาเธอเข้ามาในห้องโค้งขอขมาซ่งจื่อเซวียน 

แม้จะรู้แล้วว่าคนตรงหน้าเป็นใคร เซี่ยอวี่ถิงรู้สึกหวาดหวั่นที่ตัวเองดันมีเรื่องกับคนมีอิทธิพลขนาดนี้ แต่เธอเองก็ไม่ใช่คนที่จะให้ใครหยามเกียรติได้เหมือนกัน

ก่อนเรื่องราวชุลมุนจะบานปลายไปมากกว่าที่เป็นอยู่ จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก พร้อมสาวสวยหน้าตาจัดจ้าน ทรวงทรงสะบึ้มดูเย้ายวนก้าวเข้ามาในห้อง

“ขอโทษค่ะที่มาสาย”

ดูเหมือนทุกคนในห้องนั้น จะเข้าใจสถานการณ์ได้ตรงกับที่เซี่ยอวี่ถิงต้องการอธิบายไปก่อนหน้านี้

“ทีนี้เชื่อฉันได้หรือยัง ฉันขอตัว”

“มาดูแลฉันคืนนี้ต้องการค่าตัวเท่าไหร่” ซ่งจื่อเซวียนโน้มตัวเข้ามาจนหน้าเกือบจะชิดใบหน้าของเธอ

เธอหมดความอดทน ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เข้าใจอะไรยากเย็นนักนะ เข้าใจผิดก็แล้ว พอรู้ความจริงยังคิดจะใช้เงินซื้อเธออีก  

“คนชั่ว” เธอตอบแทนความงี่เง่าน่ารำคาญ ด้วยคำด่าและหนึ่งฝ่ามือบนแก้มของเขา

เธอรีบเดินออกจากห้อง ก่อนที่ทุกคนในนั้นจะหลุดออกจากอาการตกตะลึง 

“ซวยจริง ๆ” เซี่ยอวี่ถิงสบถกับตัวเอง เดินสาวเท้าจนเกือบจะวิ่งเพื่อที่จะได้ออกไปให้ไกลจากไอ้คนโรคจิตนี่

ภายในห้องซ่งจื่อเสวียนนั่งนิ่งมือจับแก้มที่โดนสาวใจกล้าตบ ชีวิตนี้ของเขา มีแต่ผู้หญิงเสนอหน้าเข้ามาห้อมล้อม เธอคนนั้นต้องเป็นคนแบบไหนกันนะถึงกล้าปฏิเสธเขาแบบนี้

“คุณชายซ่งคะ นี้ผ้าเย็นเอาประคบหน้าไว้จะได้หายปวดค่ะ” 

เสียงหวานปนจริตหว่านเสน่ห์แบบนี้เขาเจอมานับไม่ถ้วน พวกผู้หญิงนี่อ่านง่ายกันซะจริง บางคนคิดว่าแสร้งทำออดอ้อนอ่อนหวานแล้วจะตบตาคนอย่างซ่งจื่อเซวียนได้ เขาจะเทียบกับพวกผู้ชายดาษๆ พวกนั้นได้ยังไงกัน

“ให้ หลิงอันช่วยประคบให้นะคะ” เธอเขยิบเข้ามาใกล้ยื่นผ้าเย็นหวังจะประคบให้เขาเพื่อทำคะแนน มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่อยากเข้าใกล้ซ่งจื่อเซวียน ไม่หวังจะเป็นผู้หญิงเขาให้ความสนใจ

“ไม่ต้อง” ความรู้สึกเจ็บที่ใบหน้านี่ มันทำให้เขารู้สึกดีอย่างประหลาด จนอยากจะซึมซับจนกว่ามันจะค่อยๆ จางหายไป

หญิงสาวยังคงพยายามออดอ้อนเสนอตัว 

“นะคะคุณชาย”

“ฉันบอกว่าไม่ต้อง”

“อ่าๆ หลิงอันจ๋า เธอมาอยู่คุยเป็นเพื่อนพี่เทียนเฉิงคนนี้ดีกว่านะ วันนี้คุณชายของเราอยากอยู่คนเดียว” ฝานเทียนเฉิงเข้ามาโอบเอวพาตัวเธอออกไป ก่อนที่ซ่งจื่อเซวียนจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้

ขณะเดียวกันนั้น จางฮุ่ยหมิงผู้ช่วยของซ่งจื่อเซวียนปิดประตูเข้ามารายงานข้อมูลที่ทำให้แววตาของเขาฉายประกายความเจ้าเล่ห์ของนักล่าที่กำลังจะได้เหยื่อที่หมายตา