บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก

เพียงแสงไฟสลัวภายในห้องก็สว่างพอให้เห็นสายตาคมกริบที่กำลังจ้องเธอราวสัตว์ป่าที่จ้องตะครุบเหยื่อ ร่างบางสั่นระริกอยู่บนตักกว้าง แววตาหวั่นวิตกแต่ไม่วายเเฝงความทะนงตัว ทำเอาเขาอยากหยอกเย้าเหยื่อตรงหน้ายิ่งขึ้น มือซนลอบล้วงเข้าไปในเสื้อสัมผัสผิวเนียน“อ๊ะ! คุณ” เธอเผลออุทานกับสัมผัสของฝ่ามือหนา ร่างกายเธอตอบสนองด้วยความร้อนวูบบริเวณเนื้อเนียนที่มือหนาสัมผัส ยังไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากของเธอก็ถูกครอบครอง เธอพยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของเขาได้ ยิ่งขัดขืนยิ่งทำให้คนตรงหน้าได้ใจ แทรกลิ้นรุกล้ำเข้ามาชิมสัมผัสหวานจากเธอ มือหนายังคงนวดคลึงเอวบาง มือเรียวเล็กทั้งเย่อทั้งยันเเผงอกกว้างแต่ไม่เป็นผล สัมผัสจากจูบที่รุนแรงทำเธอเผลอลืมหายใจ เนิ่นนานจนเธอสำลักหอบ ชายหนุ่มจึงยอมคืนอิสระแก่ริมฝีปากบาง เธอรีบตักตวงอากาศให้เต็มปอด ริมฝีปากเผยอ หายใจหอบรัวเขาจ้องใบหน้าแดงระเรื่อของเธอก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“จำไว้ ต่อจากนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน”ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า[เยี่ยเซ่อ ไนต์คลับ แอนด์ เลานจ์] ด้านนอกไนต์คลับ เซี่ยอวี่ถิงยืนแหงนหน้ามองป้ายไฟร้าน เธอแทบไม่อยากเชื่อตอนที่เพื่อนของพี่ชายบอกกับเธอว่

เซี่ยอวี่ถิงถูกพาตัวมายังห้องหนึ่งในโซนวีไอพี เธอถูกวางลง โดยที่ชายร่างยักษ์ยังคงล็อคแขนเธอไว้ พี่ชายของเธอถูกลากตามมา เสียงอื้ออึงจากทางด้านนอกดังลอดเข้ามาในห้องที่เธออยู่ ตอนนี้เธอถูกมัดมือมัดเท้า ปิดปาก หมดหนทางดิ้นรน ร่างบอบบางของเธอถูกลูกน้องร่างยักษ์คนนั้นลากมาตรงช่องกระจกให้เห็นด้านนอก เสี่ยตงเดินเข้ามาจับคางของเธอ ราวกับสั่งให้เธอดูเหตุการณ์ทางด้านนอกให้เต็มตาในฐานะผู้ชมพิเศษเซี่ยอวี่ถิงมองผ่านช่องหน้าต่างห้องควบคุมเห็นด้านล่างมีเวที ผู้ชมบุรุษและสตรีทั้งหลายนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ ราวกับรอดูละครเวทีในโรงละคร บนเวทีมีชายคนหนึ่งทำหน้าที่เป็นพิธีกร ผู้ชมทุกคนแต่งตัวด้วยชุดสุดหรู ประโคมของแบรนด์เนม เครื่องประดับ อย่างกับมีรางวัลพิเศษสำหรับการแต่งกายยอดเยี่ยม บางคนเธอเคยเห็นผ่านตาตามรายการข่าว สื่อโซเซียลต่าง ๆ “ของประมูลชิ้นต่อไปครับ” เซี่ยอวี่ถิงตะลึงกับ ‘ของประมูล’ ที่พิธีกรประกาศ หญิงสาวคนหนึ่งโดนลากออกมา ผู้ชายคนนั้นถือสายจูงคอที่พันธนาการเธอไว้ เธอถูกนำมามัดไว้กับแท่นตรงกลางเวที เสียงโห่ร้องของผู้ชมราวกับเจอสิ่งของถูกใจ น่าสมเพชที่บรรดาสตรีที่นั่งชมอยู่ด้วยไม่มีทีท่าเห็นใจสต

สิ้นเสียงประกาศทั้งสองต่างเงียบไปชั่วครู่ ซ่งจื่อเซวียนปล่อยให้เธออยู่กับความคิดของตัวเอง เขานั่งทอดกายพิงเบาะโซฟาหนัง สายตามองใบหน้าของเธอที่สับสนปนเปกับเสียงในหัว ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ให้เวลาเธอมากนัก เพราะตัวเขาเเทบอดใจไม่ไหวที่จะหยอกเย้าเหยื่อที่เพิ่งล่าได้มา“เอาล่ะทีนี้มาพูดเรื่องของเธอกัน”เซี่ยอวี่ถิงหลุดออกจากภวังค์ เธอสะบัดหน้าเบา ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว หันมาเผชิญกับผู้ชายตรงหน้าเส้นทางชีวิตต่อจากนี้คงต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “นายต้องการอะไรจากฉัน”“หึ หึ” ซ่งจื่อเซวียนหัวเราะในลำคอ “ถามเพราะไม่รู้หรือแกล้งเฉไฉกันแน่” “ต่อจากนี้เธอมาเป็นของเล่นของฉันใช้หนี้ให้พี่ชายเธอ”“นายมันไม่ต่างจากเศรษฐีพวกนั้น”ซ่งจื่อเซวียนโน้มตัวมาใกล้เธอ “เธอคาดหวังให้ฉันใช้หนี้ให้พี่ชายเธอ แล้วพาเธอไปเลี้ยงให้สุขสบาย โดยที่ฉันไม่ได้อะไรเลยงั้นเหรอ” พูดจบเขาก็เอนตัวกลับไปพิงพนักพิงเช่นเดิม “คิดว่าฉันเป็นองค์กรการกุศลหรือไง” ก็จริงอย่างที่ซ่งจื่อเซวียนพูด เซี่ยอวี่ถิงรู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนจ่ายเงินซื้อตัวผู้หญิงไป โดยไม่หวังเสพสุขจากร่างกายของเธอ ถึงแม้อย่างนั้

เซี่ยอวี่ถิง ใช้มือลูบที่รอยแดง ‘ประทับตรา’ งั้นเหรอ เธอถูที่รอยนั้นซ้ำ ๆ แรงขึ้นเรื่อย ๆ ถ้ามันจะช่วยลบรอยนี้ออกไปได้ น้ำตาเธอไหลโดยไม่รู้ตัว เสียงสะอื้นของเธอถูกสองฝ่ามือปิดไม่ให้ส่งเสียงออกมาเพราะเกรงว่าคนข้างนอกจะได้ยิน เธอทรุดตัวนั่งลงพิงกำแพงห้องน้ำ เนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะที่เธอไม่ได้ร้องไห้แบบนี้ ทุกความเข้มแข็ง ทุกท่าทีมาดมั่น เด็ดเดี่ยว ในยามที่เธอเผชิญหน้ากับซ่งจื่อเซวียน เธอต้องพยายามอย่างหนักที่จะเหยียบความเปราะบาง ความหวาดกลัวเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าจริง ๆ แล้วเธอไม่ได้เป็นเหมือนที่ใคร ๆ เห็น เธอก็กลัวและอ่อนแอเป็นเหมือนเช่นคนอื่นๆถ้าเลือกได้เธออยากร้องไห้อ้อนวอนขอให้ซ่งจื่อเซวียนเมตตาปล่อยพี่ชายและเธอไป แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์วันสุดท้ายของพิธีเธอนำพ่อไปบรรจุที่สุสาน ซึ่งเป็นวันแรกที่เธอต้องเริ่มสัญญา ตอนนี้เธอยืนอยู่ในห้องทำงานของซ่งจื่อเซวียน“สัญญานี่เธอเซ็นซะ” ซ่งจื่อเซวียน ยื่นสัญญาให้ เธอกวาดตาอ่านข้อตกลงในสัญญาให้แน่ใจว่าไม่มีข้อไหนที่นอกเหนือจากการตกลง ทันทีที่เธอลงลายมือชื่อเสร็จ เขารีบดึงกระดาษออกจากมือของเธอแล้วโยนมันทิ้งลงพื้น ก่อนจะจับเธอกดลงกับโต๊ะทำงา

หลังจากซ่งจื่อเซวียนกลับไป วันพิธีวันอื่นๆ เขาไม่ได้มาอีก เซี่ยอวี่ถิงสังเกตเห็นว่าจินเฉินผู้ช่วยของซ่งจื่อเซวียนคอยจับตาดูเธอและมักหลบออกไปโทรรายงานเป็นระยะ“ครับ สถานการณ์ปกติครับ”จินเฉินวางสายหลังจากโทรรายงานตามคำสั่งที่ได้รับให้มาคุ้มครองความปลอดภัยของเซี่ยอวี่ถิง เขาเดินกลับเข้ามาร่วมวงรับประทานอาหารที่ทางครอบครัวเจ้าภาพจัดเตรียมเอาไว้ให้ วันนี้เป็นคืนสุดท้าย ก่อนจะนำร่างไปบรรจุที่สุสาน เขาต้องคอยดูแลไม่ให้เกิดเหตุร้ายจนกว่าจะสิ้นสุดภารกิจ“พี่เฉิน เชิญ” เซี่ยอี้ชวนรินเหล้าส่งให้ วันนี้เป็นคืนสุดท้ายเจ้าภาพนำเหล้ามาเลี้ยงคนที่มาช่วยเตรียมงานสำหรับการเคลื่อนย้ายศพในวันพรุ่งนี้จินเฉินรับเหล้ามาแล้วดื่มจนหมด เซี่ยอี้ชวนยิ้มก่อนจะรีบรินให้อีกแก้ววันนี้เป็นวันสุดท้ายของพิธี เซี่ยอวี่ถิงและครอบครัวนำร่างของพ่อไปบรรจุที่สุสานรวมของตระกูลที่บริเวณท้ายหมู่บ้าน ตลอดเส้นทางมีบรรดาญาติ ๆ และชาวบ้านที่สนิทสนมคุ้นเคยกันร่วมขบวนเคลื่อนย้ายไปด้วย เมื่อบรรจุร่างของพ่อเธอลงในหลุมที่ชาวบ้านช่วยกันขุดเตรียมไว้ให้ในระหว่างวันพิธี เธอกราบไหว้ทำความเคารพพ่อเป็นครั้งสุดท้าย“อาฮ่าว ไม่ต้องเป็นห่วงนะ