Semua Bab เพื่อเลี่ยงคำครหา แม่จึงสังเวยชีวิตลูกอย่างฉัน: Bab 1 - Bab 8

ความรู้สึกจะขาดใจก่อนตายพลันเกาะกุมฉันไว้ ตาฉันพร่ามืด ร่างกายล้มฟุบลงบนโต๊ะบริจาคเลือดเข็มเจาะเลือดเอียงหลุดตำแหน่ง เลือดเริ่มไหลย้อนกลับสวี่ซวงซวง พยาบาลสาวที่เจาะเลือดให้ฉันออกแรงผลักฉัน แล้วดึงเข็มออกด้วยความหงุดหงิด"กำลังเจาะเลือดอยู่นะ อย่าขยับได้ไหม ทำฉันต้องมานั่งแทงเข็มใหม่อีกเนี่ย!"พอเห็นฉันไม่มีการตอบสนอง ดวงตาเธอก็ฉายแววรังเกียจวูบหนึ่ง ก่อนจะจับเข็มแล้วแทงลงไปที่แขนฉันอย่างแรง"อุ๊ย แทงเบี้ยวซะได้ คงไม่ถือสาใช่ไหม"สวี่ซวงซวงตั้งใจแทงเข็มซ้ำอีกหลายครั้ง จนกระทั่งแขนของฉันเขียวช้ำไปหมดถึงยอมหยุดแต่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว"เอาเถอะ ถือว่าเธออึดก็แล้วกัน! ไม่มีจิตสำนึกเพื่อส่วนรวมเลยสักนิด แค่บริจาคเลือดแกล้งทำเป็นป่วย แกล้งทำเป็นสลบ ก็แค่เจาะไป 400 มิลลิลิตรเองไม่ใช่เหรอ คนอื่นเขาก็บริจาคกันหมด มีแต่เธอนั่นแหละที่ทำเป็นสำออยอยู่คนเดียว"สวี่ซวงซวงก้มหน้าก้มตาเปลี่ยนถุงเก็บเลือดโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามอง ปากก็บ่นพึมพำไปเรื่อย"ผอ.เฉิง เก่งขนาดนั้น ทำไมถึงมีลูกสาวที่เห็นแก่ตัว ไร้ความรับผิดชอบแบบเธอได้นะ"เพื่อนนักศึกษาที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังฉันเริ่มกระซิบก

พออธิการบดีได้ยิน ก็ช่วยพูดหว่านล้อมแม่"ผอ.เฉิง การบริจาคเลือดขึ้นอยู่กับความสมัครใจของนักศึกษา ถ้าเธอไม่อยากทำจริง ๆ ก็ปล่อยไปเถอะครับ"พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปแม่ก้มลงมองฉันแวบหนึ่ง ในใจยิ่งเดือดกว่าเดิม"ยังไม่ยอมลุกขึ้นใช่ไหม ได้ งั้นแกก็นอนฟุบเจาะเลือดอยู่บนพื้นนี่แหละ หนูสวี่ เจาะเลือดให้มันตรงนี้เลย เจาะเสร็จก็ไม่ต้องไปสนใจเธอ มันอยากนอนหมอบอยู่ตรงนี้ก็ปล่อยให้นอนไป อย่าปล่อยให้มันคนเดียวมาทำให้เพื่อน ๆ ข้างหลังเสียเวลา"แม่พูดจบก็ไม่ยอมหันมามองฉันแม้อีกแม้แต่ครั้งเดียว เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมาด้วยสวี่ซวงซวงหยิบหลอดเข็มและถุงเก็บเลือดขึ้นมา แล้วเจาะเข้าไปในเส้นเลือดของฉันอย่างแรง เจาะจนครบ 400 มิลลิลิตรถึงได้หยุดพอเจาะเสร็จ เธอก็เตะฉัน"ลุกขึ้นมาได้แล้ว เจาะเสร็จหมดแล้ว เล่นละครต่อก็ไม่มีประโยชน์ แถมผอ.เฉิงก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะเล่นละครต่อก็ไม่มีใครดูหรอกนะ"พอเห็นฉันไม่ขยับ สวี่ซวงซวงก็หัวเราะเยาะเหยียดหยามฉันเบา ๆ แล้วตะโกนเรียกไปทางแถวรอบริจาคเลือดด้านหลัง"ขอเพื่อนนักศึกษาชายแรงเยอะ ๆ สองคนหน่อย ช่วยห้ามยัยโรคเจ้าหญิงนี่ออกไปข้างนอกที อย่าปล่อยให

ในห้องทำงานเงียบลงไปในชั่วพริบตาสวี่ซวงซวงพูดเสียงเบาอยู่ข้าง ๆ "ผอ.เฉิงอย่าไปเชื่อนะคะ นักศึกษาซ่งไปจ้างคนมาเล่นละครแน่ ๆ เธอแค่อยากบีบให้คุณก้มหัวให้"พอแม่ได้ยินคำพูดนี้ ก็เหมือนได้เจอแรงสนับสนุน กลับหัวเราะเยาะออกมาทันที"ซ่งซูเหยา แกนี่นับวันยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ นะ ถึงขั้นจ้างคนมาปลอมเป็นตำรวจเพื่อหลอกฉัน!"สวี่ซวงซวงสนับสนุนตาม"ผอ.เฉิงคะ ครั้งนี้นักศึกษาซ่งทำเกินไปจริง ๆ ค่ะ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะส่งผลเสียขนาดไหนกัน"เธอปรายตามองตำรวจสองนายนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสริม "แต่สองคนนี้ก็แสดงได้แนบเนียนดีนะคะ ไม่รู้ว่านักศึกษาซ่งหมดเงินไปเท่าไร"พอแม่ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็ยิ่งแย่ลงเธอกวาดตามองสำรวจตำรวจที่หน้าประตูตั้งแต่หัวจดเท้า น้ำเสียงเริ่มเย็นชาลง"ซ่งซูเหยา ตอนนี้เธอซ่อนตัวอยู่ที่ไหนคะ เธอสั่งให้พวกคุณมาหลอกฉันเหรอ การแอบอ้างเป็นตำรวจมันผิดกฎหมายนะ รู้หรือเปล่า"ตำรวจทั้งสองนายสบตากัน สีหน้าดูจนปัญญา"คุณผู้หญิงครับ พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจริง ๆ ไม่ใช่ตัวปลอมครับ""เมื่อช่วงบ่ายของวันนี้ พวกเราได้รับแจ้งเหตุจากนักศึกษาในมหาวิทยาลัย ว่ามีคนนอนจมกองเลือดอยู่บนท

ทั้งสามคนยืนขึ้นพร้อมกันประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกสวี่ซวงซวงขดตัวอยู่บนเตียงผู้ป่วย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคาง เผยให้เห็นแค่ดวงตาทั้งสองข้างเมื่อเห็นตำรวจสองคนกับแม่เดินเข้ามา เธอรีบกุมหัวแสร้งทำเป็นเจ็บปวดทันที"ฉันปวดหัวจังเลย ฉันจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง พวกคุณออกไปให้หมดนะ!"แม่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วกระชากผ้าห่มของเธอลงมา"แกเจาะเลือดเหยาเหยาไปเท่าไร!"สวี่ซวงซวงหลับตาลง พลางส่ายหน้าลนลาน"ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น อย่ามาถามฉัน""คุณสวี่ พวกเราต้องการให้คุณให้ความร่วมมือในการสอบสวนด้วยครับ" ตำรวจก็ถามด้วย"ฉันนึกอะไรไม่ออกเลย! พวกคุณอย่ามากดดันฉันเลย ฉันปวดหัวจริง ๆ นะ!"สวี่ซวงซวงพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงสะอื้นคล้ายจะร้องไห้พ่อค่อย ๆ เดินไปที่ขอบเตียง จากนั้นก็ยกแจกันบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา ท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของสวี่ซวงซวงแจกันถูกทุ่มลงกับพื้น เศษกระเบื้องแตกกระจายไปทั่วมีเศษกระเบื้องชิ้นหนึ่งบาดมือพ่อ เลือดหยดเปรอะซึมออกมาทันที และไหลหยดลงมาตามนิ้วมือแต่พ่อไม่ได้หันไปมองเลยสักนิด ได้แต่จ้องมองสวี่ซวงซวงบนเตียงด้วยสายตาเย็นชาสวี่ซวงซวงกลืนน้ำลาย ใบหน้าแสด