บทที่ 3

พออธิการบดีได้ยิน ก็ช่วยพูดหว่านล้อมแม่

"ผอ.เฉิง การบริจาคเลือดขึ้นอยู่กับความสมัครใจของนักศึกษา ถ้าเธอไม่อยากทำจริง ๆ ก็ปล่อยไปเถอะครับ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป

แม่ก้มลงมองฉันแวบหนึ่ง ในใจยิ่งเดือดกว่าเดิม

"ยังไม่ยอมลุกขึ้นใช่ไหม ได้ งั้นแกก็นอนฟุบเจาะเลือดอยู่บนพื้นนี่แหละ

หนูสวี่ เจาะเลือดให้มันตรงนี้เลย เจาะเสร็จก็ไม่ต้องไปสนใจเธอ มันอยากนอนหมอบอยู่ตรงนี้ก็ปล่อยให้นอนไป อย่าปล่อยให้มันคนเดียวมาทำให้เพื่อน ๆ ข้างหลังเสียเวลา"

แม่พูดจบก็ไม่ยอมหันมามองฉันแม้อีกแม้แต่ครั้งเดียว เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมาด้วย

สวี่ซวงซวงหยิบหลอดเข็มและถุงเก็บเลือดขึ้นมา แล้วเจาะเข้าไปในเส้นเลือดของฉันอย่างแรง เจาะจนครบ 400 มิลลิลิตรถึงได้หยุด

พอเจาะเสร็จ เธอก็เตะฉัน

"ลุกขึ้นมาได้แล้ว เจาะเสร็จหมดแล้ว เล่นละครต่อก็ไม่มีประโยชน์ แถมผอ.เฉิงก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะเล่นละครต่อก็ไม่มีใครดูหรอกนะ"

พอเห็นฉันไม่ขยับ สวี่ซวงซวงก็หัวเราะเยาะเหยียดหยามฉันเบา ๆ แล้วตะโกนเรียกไปทางแถวรอบริจาคเลือดด้านหลัง

"ขอเพื่อนนักศึกษาชายแรงเยอะ ๆ สองคนหน่อย ช่วยห้ามยัยโรคเจ้าหญิงนี่ออกไปข้างนอกที อย่าปล่อยให้เธอเกะกะการบริจาคเลือดของคนอื่น"

วิญญาณฉันลอยละล่องอยู่ในอากาศ มองดูร่างของตัวเองถูกโยนทิ้งไว้บนทางเท้า ในใจรู้สึกขมขื่นที่สุด

สองชั่วโมงหลังจากนั้น นักศึกษาทุกคนก็บริจาคเลือดเสร็จ

มีนักศึกษาบางคนนวดถูแขนพลางมองมาทางฉัน แววตาดูสงสารเห็นใจอยู่บ้าง

"ซ่งซูเหยาร่างกายอ่อนแอ ตากแดดแบบนั้นจะไม่เป็นอะไรแน่เหรอ"

สวี่ซวงซวงที่ถือใบบันทึกการบริจาคเลือดเดินผ่านมาพอดี กลอกตามองอย่างเหยียดหยาม

"นักศึกษา ฉันรู้ว่าเธอหวังดีนะ แต่ยัยนั่นแสดงละครชัด ๆ

เธอถอยห่างจากยั่ยนั่นไว้หน่อยดีกว่า ระวังโดนหลอกแล้วเรียกร้องให้ชดใช้ค่ารักษานะ เรื่องแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว"

นักศึกษาคนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่ก็เอ่ยปากสนับสนุนเหมือนกัน

"ซ่งซูเหยาก็แค่ถือดีว่าแม่ตัวเองเป็นผอ. ปกติก็เป็นโรคเจ้าหญิงอยากให้ทุกคนคอยเอาใจ ตอนนี้ยังมาแกล้งตายทำลายเกียรติมหาวิทยาลัยพวกเราอีก"

"นั่นสิ ฉันว่ายัยนั่นมันหน้าด้านหน้าทน แค่อยากทำตัวน่าสงสารให้คนอื่นโอ๋มากกว่า"

นักศึกษาที่เดิมทีรู้สึกเป็นห่วงฉัน พอคิดตามคำพูดพวกนี้ก็พากันเดินหนีอย่างรังเกียจ เพราะกลัวว่าตัวเองจะเดือดร้อน

พอสวี่ซวงซวงได้ยินคำพูดพวกนี้ ในใจก็รู้สึกสะใจไม่น้อยเลย

จากนั้นก็หันหลังถือใบบันทึกการบริจาคเลือด เดินเข้าไปในห้องทำงานของแม่

"ผอ.เฉิงคะ นี่คือบันทึกการบริจาคเลือดของวันนี้ค่ะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร คุณเซ็นชื่อตรงนี้ได้เลยค่ะ"

แม่กวาดสายตาไปเห็นบันทึกที่ฉันบริจาคเลือดไป 400 มิลลิลิตร คิ้วที่ขมวดแน่นค่อย ๆ คลายออก

"ซ่งซูเหยา ทำไมยังไม่มาอีก น้ามอบหมายให้เธอมาช่วยงานหนูไม่ใช่เหรอ"

สวี่ซวงซวงก้มหน้าลง ทำท่าอ้ำอึ้งเหมือนอยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้

"เธอเหรอคะ เมื่อกี้ฉันหวังดีให้คนไปดึงเธอขึ้นมา แต่นักศึกษาซ่งบอกว่า นอกจากคุณจะไปง้อเธอ ไม่

งั้นเธอจะไม่ยอมลุกขึ้นมาเด็ดขาดค่ะ"

สีหน้าของแม่ดำมืดลงในชั่วพริบตา

"ผอ.เฉิงคะ นักศึกษาซ่งนอนหมอบมานานมากแล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ใช่ทางออกที่ดี คุณลองยอมเธอหน่อยดีไหมคะ ปลอบให้เธอลุกขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน"

แม่ตบใบบันทึกการบริจาคเลือดลงบนโต๊ะอย่างแรง น้ำเสียงฟังดูโกรธสุดขีด

"น้าตามใจเธอมากเกินไป เธอถึงได้เอาแต่ใจขนาดนี้

ถ้าเธอไม่ยอม เก่งนักก็นอนอยู่ตรงนั้นให้ตลอดแล้วกัน!"