บทที่ 2

ฉันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เธอโกรธจนสั่นไปทั้งตัว ยื่นเท้าเหยียบลงบนข้อมือของฉันอย่างแรง

"ซ่งซูเหยา แกล้งตายต่อหน้าคนเยอะแยะเพื่อประจานให้ฉันอับอาย ในใจแกคงสะใจมากเลยสินะ

แกคิดว่าตัวเองเป็นลูกสาวฉัน แล้วจะทำตัวมีอภิสิทธิ์ต่อหน้าทุกคนได้หรือไง

เรื่องที่ฉันเสียใจที่สุดในชีวิต ก็คือดันทุรังคลอดแกออกมานี่แหละ!"

ด้านหลังมีเสียงสูดหายใจเฮือกเพราะตกใจดังขึ้นหลายสาย

สวี่ซวงซวงเอามืออุดปากไว้ แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความเหยียดหยามสะใจ

ฉันรู้สึกบีบหัวใจ ราวกับมีคนมาบิดมันอย่างแรง

แม่ทำเด็กหลอดแก้วถึงสามครั้งกว่าจะตั้งท้องฉัน ฉันเคยเห็นรอยเข็มยิบย่อยเต็มหน้าท้องแม่ไปหมด รู้ดีว่าเธอต้องทรมานขนาดไหนกว่าจะให้กำเนิดฉันได้

ต่อมาฉันคลอดก่อนกำหนด ทำให้มีโรคโลหิตจางติดตัวมาตั้งแต่เกิด

แม่พยายามเรียนนวดแผนโบราณและโภชนบำบัดเพื่อดูแลฉัน สมุดบันทึกของเธอจดไว้ตั้งหนาเป็นตั้ง ๆ

ทุกครั้งที่ฉันป่วย เธอจะกลัวจนไม่กล้านอนตลอดทั้งคืน

แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เธอเป็นผู้อำนวยการของมหาวิทยาลัยแห่งนี้

วันแรกของการเปิดเทอม แม่ก็มาคุยกับฉันว่า ต่อไปอยู่ในมหาวิทยาลัยต้องหลีกเลี่ยงการตกเป็นที่ต้องสงสัย ต้องทำทุกอย่างด้วยความยุติธรรมและเปิดเผย

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เป็นที่ต้องสงสัย เธอยกทุนการศึกษาของประเทศที่สมควรเป็นของฉันไปให้คนที่ได้ที่สอง

"แกเป็นลูกของแม่ ถ้าได้ทุนนี้ไป คนอื่นจะหาว่าแม่ลำเอียงใช้สิทธิ์ส่วนตัว แกต้องเข้าใจแม่นะ" แม่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เพื่อหลีกเลี่ยงการตกเป็นที่ต้องสงสัย เธอหันไปยกสิทธิ์การแข่งขันระดับมณฑลที่ฉันพยายามคว้ามาได้ ให้กับเด็กนักศึกษายากจน

แม่โน้มน้าวฉัน "เหยาเหยา แกอย่าโทษแม่เลยเลย แม่ยืนอยู่ในตำแหน่งนี้ มีสายตาตั้งกี่คู่คอยจ้องจับผิดอยู่"

ฉันพยายามเข้าใจแม่ครั้งแล้วครั้งเล่า กล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมทั้งหมดลงไป

แต่ครั้งนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา แม่ถึงกับบังคับให้ฉันที่มีภาวะโลหิตจางร้ายแรงเข้าร่วมการบริจาคโลหิตแบบกลุ่ม

"ก็เพราะแกเป็นลูกสาวแม่ไง แกถึงยิ่งต้องทำตัวเป็นแบบอย่าง คนอื่นเขาบริจาคกันหมด ถ้ามีแค่แกไม่บริจาค คนอื่นเขาจะมองแม่ยังไง"

แต่ในตอนนี้ เธอกลับบอกว่าเสียใจที่คลอดฉันออกมา

วิญญาณฉันลอยละล่องอยู่กลางอากาศ ก้มลงมองร่างของตัวเองที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น

บนแขนเต็มไปด้วยรอยเข็มแทง เขียวช้ำไปหมด

ฉันไม่ได้แกล้งตาย ฉันตายแล้วจริง ๆ

สวี่ซวงซวงถือถุงเลือด แกล้งทำเป็นฉุดกระชากตัวฉันสองสามที

"นักศึกษาซ่ง ลุกขึ้นมาก่อนเถอะ อีกแค่ 200 มิลลิลิตรก็เจาะเสร็จแล้ว"

เธอไม่ได้ดึงฉันขึ้นมา แต่กลับทำเป็นเซถอยหลังสองสามก้าวแล้วล้มลงกับพื้นซะเอง

ถุงเลือดในมือหลุดกระเด็นออกไป เลือดสีแดงเข้มสาดกระจายเต็มพื้น

ร่างกายของฉันที่เพิ่งถูกดึงขึ้นมา กระแทกสาดลงไปในกองเลือดนั้นอย่างแรง

เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกเลือดย้อมจนชุ่มเปียกในพริบตา ยิ่งส่งให้ฉันดูเหมือนคนตายเข้าไปใหญ่

สวี่ซวงซวงกัดริมฝีปาก ขอบตาแดงรื้นขึ้นมาทันที

"นักศึกษาซ่ง เธอมาทำให้พยาบาลเล็ก ๆ อย่างฉันลำบากใจทำไม! ฉัน หวังดีช่วยดึงเธอขึ้นมา เธอจะมาผลักฉันทำไมเนี่ย!

เป็นไงล่ะทีนี้ เลือดที่เพิ่งเจาะมาหกหมดแล้ว เสียแรงจริง ๆ ที่ผอ.เฉิงดีกับเธอ!"

เธอสะอื้นจนไหล่สั่น ราวกับได้รับความไม่ยุติธรรมอย่างหนัก

"เธอไม่รู้หรอกว่าฉันอิจฉาเธอแค่ไหนที่มีแม่ดี ๆ แบบนี้ ทั้งที่เราสองคนอายุพอ ๆ กัน เธอได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยโดยแบบไร้กังวล แต่ฉันกลับต้องทำงานงก ๆ เป็นแค่พยาบาลเล็ก ๆ แถมยังต้องมาโดนเธอรังแกอีก"

ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกแค่ว่ามันไร้สาระสิ้นดี

คนตายจะไปผลักเธอได้ยังไงกัน!

แต่แม่กลับเชื่อ ดันไปโอบกอดสวี่ซวงซวงไว้เบา ๆ ตบหลังโอบปลอบใจเธอ

"อย่าร้องไห้เลยนะ น้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน ไม่ปล่อยให้เธอมาทำร้ายหนูได้อีก"

ฉันตะลึงทันที จ้องมองแม่อย่างเหม่อลอย

แต่มองดูฉันที่นอนอยู่บนพื้น สายตาดูเหยียดหยามรังเกียจ

"ในเมื่อแกยังดันทุรังแกล้งตายเพื่อไม่เจาะเลือด แม่ก็จะไม่ปกป้องแกเหมือนกัน

เลือดที่สาดหกไปก็ต้องเจาะชดเชยกลับมา หนูเจาะเลือดเธอใหม่เลย น้าจะดูสิว่ามันจะเสแสร้งไปได้ถึงไหน!"

เพื่อนนักศึกษาที่ต่อแถวด้านหลังพากันต่อว่าตักเตือนฉัน

"ที่แท้ก็แกล้งทำนี่เอง ผอ.เฉิง ออกจะเป็นคนอ่อนโยนขนาดนั้น ยังโมโหรุนแรงได้ขนาดนี้เลย"

"ถือดีว่าแม่ตัวเองเป็นผอ. ก็อยากจะทำตัวมีอภิสิทธิ์ โชคดีที่ผอ.เฉิงไม่ให้ท้ายนิสัยเสีย ๆ ของเธอ"

"นั่นสิ แค่เจาะเลือดเอง ถึงกลับแกล้งตายเลยเหรอ ข้างหลังยังต่อแถวรออยู่อีกตั้งหลายคน เสียเวลาจริง ๆ!"

ตอนนี่เอง อธิการบดีได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ก็เลยเดินมาปรากฏตัวที่นอกรถบริจาคเลือด

พอเห็นฉันนอนอยู่บนพื้น แล้วรอบ ๆ มีแค่คราบเลือดน่ากลัว เจ้าตัวก็สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน

"ผอ.เฉิง นักศึกษาคนนี้เป็นอะไรไป ต้องโทรเรียกรถพยาบาลไหม"

แม่หันหลังกลับมา ถอนหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่ง

"ท่านอธิการบดีคะ นี่ลูกสาวฉันเองค่ะ เธอแกล้งตายเพื่อหลีกเลี่ยงการบริจาคเลือด ส่วนเลือดบนพื้นนี่ เธอเจตนาทำถุงเลือดตกแตกเพื่อประชดฉันค่ะ

ไม่ต้องสนใจเธอหรอกค่ะ ยิ่งเธอเอาแต่ใจแบบนี้ ฉันยิ่งต้องดัดนิสัยเสีย ๆ ของเธอให้หนัก!"