บทที่ 1

ความรู้สึกจะขาดใจก่อนตายพลันเกาะกุมฉันไว้ ตาฉันพร่ามืด ร่างกายล้มฟุบลงบนโต๊ะบริจาคเลือด

เข็มเจาะเลือดเอียงหลุดตำแหน่ง เลือดเริ่มไหลย้อนกลับ

สวี่ซวงซวง พยาบาลสาวที่เจาะเลือดให้ฉันออกแรงผลักฉัน แล้วดึงเข็มออกด้วยความหงุดหงิด

"กำลังเจาะเลือดอยู่นะ อย่าขยับได้ไหม ทำฉันต้องมานั่งแทงเข็มใหม่อีกเนี่ย!"

พอเห็นฉันไม่มีการตอบสนอง ดวงตาเธอก็ฉายแววรังเกียจวูบหนึ่ง ก่อนจะจับเข็มแล้วแทงลงไปที่แขนฉันอย่างแรง

"อุ๊ย แทงเบี้ยวซะได้ คงไม่ถือสาใช่ไหม"

สวี่ซวงซวงตั้งใจแทงเข็มซ้ำอีกหลายครั้ง จนกระทั่งแขนของฉันเขียวช้ำไปหมดถึงยอมหยุด

แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว

"เอาเถอะ ถือว่าเธออึดก็แล้วกัน! ไม่มีจิตสำนึกเพื่อส่วนรวมเลยสักนิด แค่บริจาคเลือดแกล้งทำเป็นป่วย แกล้งทำเป็นสลบ

ก็แค่เจาะไป 400 มิลลิลิตรเองไม่ใช่เหรอ คนอื่นเขาก็บริจาคกันหมด มีแต่เธอนั่นแหละที่ทำเป็นสำออยอยู่คนเดียว"

สวี่ซวงซวงก้มหน้าก้มตาเปลี่ยนถุงเก็บเลือดโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามอง ปากก็บ่นพึมพำไปเรื่อย

"ผอ.เฉิง เก่งขนาดนั้น ทำไมถึงมีลูกสาวที่เห็นแก่ตัว ไร้ความรับผิดชอบแบบเธอได้นะ"

เพื่อนนักศึกษาที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังฉันเริ่มกระซิบกระซาบกัน

"ได้ยินมาว่าเธอเป็นโรคโลหิตจางร้ายแรง แต่ยังดันทุรังมาบริจาคเลือด คงไม่ได้ตายจริง ๆ หรอกนะ"

"จะเป็นไปได้ยังไง พยาบาลเขาก็บอกอยู่ว่าแกล้งป่วยเพื่อหลบเลี่ยง อีกอย่างปกติอาจารย์เฉิงเอ็นดูเธอที่สุด ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ท่านยังจะยืนใจเย็นอยู่ตรงนั้นได้เหรอ"

ในระหว่างที่พวกเขากำลังพูดคุยสนทนากัน สายตาที่มองมาทางฉันก็เพิ่มความเหยียดหยามขึ้นหลายส่วน

วิญญาณฉันลอยละล่องอยู่กลางอากาศ มองไปที่แม่อย่างตกใจ

แม่กำลังขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและรังเกียจ

"ซ่งซูเหยา! แกเลิกแสดงละครแล้ว เพื่อนนักศึกษามองกันอยู่ตั้งเยอะแยะ รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

ฉันยังคงนิ่งเฉย

มือของสวี่ซวงซวงที่กดแขนฉันอยู่ชะงักไป ถอนหายใจออกมาต่อหน้าแม่

"อาจารย์เฉิงคะ เธอไม่ยอมให้ความร่วมมือแบบนี้ จะยังเจาะเลือดต่ออีกไหมคะ เพิ่งจะเจาะไปได้แค่ 100 มิลลิลิตรเอง นักศึกษาคนอื่นเขาบริจาคกัน 400 มิลลิลิตรก็ไม่มีใครแสดงอาการขนาดนี้นะ

เมื่อกี้เธอยังขู่ฉันอีกว่าเธอเป็นลูกสาวผู้อำนวยการ สั่งให้ฉันนำเลือดที่เพื่อนคนอื่นบริจาคไปลงบันทึกเป็นชื่อของเธอ ไม่งั้นจะไปร้องเรียนฉันกับทางโรงพยาบาล หรือว่าครั้งนี้ยกเลิกการเจาะเลือดไปก่อนดีคะ"

ฉันอยากจะเอ่ยปากอธิบายตามสัญชาตญาณ แต่กลับส่งเสียงอะไรออกมาไม่ได้เลย

แม่ฉันหน้าดำคร่ำเครียดทันที ถีบเข้าที่บั้นเอวท่อนหลังของฉันอย่างจัง

ร่างกายฉันอ่อนระทวยปวกเปียกอยู่แล้ว พอโดนแรงกระแทกก็ล้มพับกองลงไปกับพื้นอย่างแรง

"แกทำฉันผิดหวังมากจริง ๆ ไปริอ่านใช้อำนาจรังแกคนตั้งแต่เมื่อไร ฉันสั่งสอนเลี้ยงดูจนได้ลูกสาวแบบแกมาได้ยังไงกัน!"