Se connecterPartager
บทที่ 5
Dernier chapitre
เพื่อเลี่ยงคำครหา แม่จึงสังเวยชีวิตลูกอย่างฉัน บทที่ 8
พูดจบ พ่อก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปโดยไม่หันกลับมาอีกสวี่ซวงซวงชะงักไปสองวินาที แล้วจู่ ๆ ก็กลิ้งตัวลงจากเตียง ร้องไห้พร้อมคลานไปข้างหน้า"ฉันผิดไปแล้ว! ฉันสำนึกแล้วจริง ๆ! ปล่อยฉันไปเถอะ!"เธอนอนหมอบอยู่บนพื้น ร้องไห้โฮจนแทบขาดใจแม่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เดินโซเซออกจากโรงพยาบาลไปเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินมาถึงมหาวิทยาลัยได้ยังไงจู่ ๆ เธอเหมือนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พุ่งตัวเข้าไปในอาคารเรียนเหมือนคนคลั่ง แล้วผลักเปิดประตูห้องเสียงตามสายออกอย่างแรงนักศึกษาที่กำลังเข้าเวรอยู่สองคนตกใจหมด"อาจารย์เฉิงครับ อาจารย์เป็นอะไรไปครับ"เธอไม่ได้ตอบ ไล่ทั้งสองคนออกไปแล้วก็ล็อกประตูจากข้างในเธอเปิดไมโครโฟนของระบบเสียงตามสาย เสียงของเธอดังสะท้อนไปทั่วทุกมุมของเขตมหาวิทยาลัย"เหยาเหยา แม่ขอโทษแกนะ แม่ไม่ควรบังคับให้แกสละทุนการศึกษาให้คนอื่น ไม่ควรให้แกสละสิทธิ์แข่งขัน แกไม่ได้ขโมยข้อสอบ ที่หนึ่งพวกนั้นแกพยายามสอบมาได้ด้วยตัวเอง มันควรจะเป็นของแกทั้งหมดเลย... วันนี้ก็อีก แม่ไม่ควรบังคับให้แกบริจาคเลือดเลย เหยาเหยา แกกลับมาได้ไหม แม่รู้ตัวแล้วว่าทำผิดไปจริง ๆ"ประตูห้องเสียงต
เพื่อเลี่ยงคำครหา แม่จึงสังเวยชีวิตลูกอย่างฉัน บทที่ 7
ทั้งสามคนยืนขึ้นพร้อมกันประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกสวี่ซวงซวงขดตัวอยู่บนเตียงผู้ป่วย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคาง เผยให้เห็นแค่ดวงตาทั้งสองข้างเมื่อเห็นตำรวจสองคนกับแม่เดินเข้ามา เธอรีบกุมหัวแสร้งทำเป็นเจ็บปวดทันที"ฉันปวดหัวจังเลย ฉันจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง พวกคุณออกไปให้หมดนะ!"แม่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วกระชากผ้าห่มของเธอลงมา"แกเจาะเลือดเหยาเหยาไปเท่าไร!"สวี่ซวงซวงหลับตาลง พลางส่ายหน้าลนลาน"ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น อย่ามาถามฉัน""คุณสวี่ พวกเราต้องการให้คุณให้ความร่วมมือในการสอบสวนด้วยครับ" ตำรวจก็ถามด้วย"ฉันนึกอะไรไม่ออกเลย! พวกคุณอย่ามากดดันฉันเลย ฉันปวดหัวจริง ๆ นะ!"สวี่ซวงซวงพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงสะอื้นคล้ายจะร้องไห้พ่อค่อย ๆ เดินไปที่ขอบเตียง จากนั้นก็ยกแจกันบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา ท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของสวี่ซวงซวงแจกันถูกทุ่มลงกับพื้น เศษกระเบื้องแตกกระจายไปทั่วมีเศษกระเบื้องชิ้นหนึ่งบาดมือพ่อ เลือดหยดเปรอะซึมออกมาทันที และไหลหยดลงมาตามนิ้วมือแต่พ่อไม่ได้หันไปมองเลยสักนิด ได้แต่จ้องมองสวี่ซวงซวงบนเตียงด้วยสายตาเย็นชาสวี่ซวงซวงกลืนน้ำลาย ใบหน้าแสด
เพื่อเลี่ยงคำครหา แม่จึงสังเวยชีวิตลูกอย่างฉัน บทที่ 6
เธอมุดข้ามเส้นกั้นตำรวจเข้ามาโดยไม่สนใจอะไร ในที่สุดก็มองเห็นสภาพที่น่าเวทนาของฉันได้ชัดเจนคราบเลือดแห้งกรังเป็นสีแดงเข้ม นองเป็นวงใหญ่อยู่ใต้ร่างของฉันบนแขนเต็มไปด้วยรอยเข็มถี่ ๆ รอยเขียวช้ำลามไปทั่วร่างกายใบหน้าของฉันซีดขาว ร่างกายเย็นชืด ไม่เหลือสัญญาณชีพอะไรอีกแล้วแม่เหม่อไปเลย เธอคว้าแขนของฉันไว้ พยายามจะฉุดฉันให้ลุกขึ้น"ซ่งซูเหยา อย่ามางอแงนะ ตำรวจมากันหมดแล้ว รีบลุกขึ้นมาเร็ว!"แต่ไม่ว่าแม่จะพยายามดึงฉันขึ้นมายังไง ร่างของฉันก็ล้มพับลงไปอย่างอ่อนแรงทุกครั้งเสียงของแม่ดังขึ้นอีกเล็กน้อย แฝงไปด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง"ซ่งซูเหยา แม่บอกให้แกลุกขึ้นมา ได้ยินไหม?!"จากด้านหลัง มีคนยื่นมือมาดึงตัวเธอไว้"คุณผู้หญิงครับ โปรดสงบสติอารมณ์หน่อยครับ สาเหตุการตายของผู้เสียชีวิตยังไม่แน่ชัด พวกเราจำเป็นต้องคุ้มกันพื้นที่เกิดเหตุ""ผู้เสียชีวิตอะไรกัน?!" แม่หันขวับทันที กล่าวพร้อมดวงตาแดงก่ำ "เธอเป็นลูกสาวฉัน! เธอยังไม่ตาย! เธอแค่งอแงใส่ฉันเฉย ๆ!"เธอสะบัดมือนั้นออก แล้วโผเข้ากอดร่างบนพื้น รั้งตัวฉันขึ้นมาไว้ในอ้อมอก"ซ่งซูเหยา แกลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ! แกอยากให้แม่มาไม่ใช่เหรอ
เพื่อเลี่ยงคำครหา แม่จึงสังเวยชีวิตลูกอย่างฉัน บทที่ 5
ในห้องทำงานเงียบลงไปในชั่วพริบตาสวี่ซวงซวงพูดเสียงเบาอยู่ข้าง ๆ "ผอ.เฉิงอย่าไปเชื่อนะคะ นักศึกษาซ่งไปจ้างคนมาเล่นละครแน่ ๆ เธอแค่อยากบีบให้คุณก้มหัวให้"พอแม่ได้ยินคำพูดนี้ ก็เหมือนได้เจอแรงสนับสนุน กลับหัวเราะเยาะออกมาทันที"ซ่งซูเหยา แกนี่นับวันยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ นะ ถึงขั้นจ้างคนมาปลอมเป็นตำรวจเพื่อหลอกฉัน!"สวี่ซวงซวงสนับสนุนตาม"ผอ.เฉิงคะ ครั้งนี้นักศึกษาซ่งทำเกินไปจริง ๆ ค่ะ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะส่งผลเสียขนาดไหนกัน"เธอปรายตามองตำรวจสองนายนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสริม "แต่สองคนนี้ก็แสดงได้แนบเนียนดีนะคะ ไม่รู้ว่านักศึกษาซ่งหมดเงินไปเท่าไร"พอแม่ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็ยิ่งแย่ลงเธอกวาดตามองสำรวจตำรวจที่หน้าประตูตั้งแต่หัวจดเท้า น้ำเสียงเริ่มเย็นชาลง"ซ่งซูเหยา ตอนนี้เธอซ่อนตัวอยู่ที่ไหนคะ เธอสั่งให้พวกคุณมาหลอกฉันเหรอ การแอบอ้างเป็นตำรวจมันผิดกฎหมายนะ รู้หรือเปล่า"ตำรวจทั้งสองนายสบตากัน สีหน้าดูจนปัญญา"คุณผู้หญิงครับ พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจริง ๆ ไม่ใช่ตัวปลอมครับ""เมื่อช่วงบ่ายของวันนี้ พวกเราได้รับแจ้งเหตุจากนักศึกษาในมหาวิทยาลัย ว่ามีคนนอนจมกองเลือดอยู่บนท
เพื่อเลี่ยงคำครหา แม่จึงสังเวยชีวิตลูกอย่างฉัน บทที่ 4
แดดแรงส่องลงมา อุณหภูมิค่อย ๆ สูงขึ้น เพื่อนนักศึกษาในเขตรั้วมหาวิทยาลัยพากันหลีกเลี่ยงการอยู่นอกอาคาร ต่างรีบวิ่งกลับหอพักบนร่างกายของฉันเริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมาเรื่อย ๆ ดึงดูดแมวจรจัดในมหาวิทยาลัยเข้ามาสองสามตัวฉันนอนอยู่ตรงนั้น ไม่อาจวิ่งหนีและไม่มีทางเรียกให้ใครช่วยได้ทำได้เพียงแค่มองพวกมันกัดแทะเนื้อหนังของฉัน เจ็บจริง ๆ เลยดวงวิญญาณของฉันพยายามลอยไปห้องทำงานของแม่ แต่กลับเห็นเธอกำลังพูดคุยหัวเราะร่าเริงอยู่กับสวี่ซวงซวงสวี่ซวงซวงเปิดดูสมุดบันทึกของแม่ด้วยแววตาประหลาดใจ บนใบหน้ามีแต่ความอิจฉาริษยา"ว้าว ผอ.เฉิงคะ พวกนี้คือเมนูอาหารบำรุงที่คุณเคยทำให้นักศึกษาซ่งเหรอคะ อาหารทุกจานมีทั้งวิธีทำและสรรพคุณจดไว้หมดเลย เล่มนี้น่าจะจดมาหลายปีแล้วใช่ไหมคะ"ฉันมองดูสมุดบันทึกในมือของเธอ รู้สึกร้อนเบ้าตาอยากร้องไห้ทันทีแม่เริ่มจดบันทึกตั้งแต่ฉันลืมตาดูโลก เคยบอกว่าขอแค่ทำตามสมุดบันทึกเล่มนี้ ฉันก็จะเติบโตได้อย่างแข็งแรงแม่กำลังจ้องมองสมุดบันทึกหนา ๆ เล่มนั้น แววตาเหม่อลอยไปชั่วขณะเธอมองดูแผ่นกระดาษสีเหลืองซีดเหล่านั้น คล้ายกำลังหวนนึกถึงความหลังบางอย่างผ่านไปนานมา
เพื่อเลี่ยงคำครหา แม่จึงสังเวยชีวิตลูกอย่างฉัน บทที่ 3
พออธิการบดีได้ยิน ก็ช่วยพูดหว่านล้อมแม่"ผอ.เฉิง การบริจาคเลือดขึ้นอยู่กับความสมัครใจของนักศึกษา ถ้าเธอไม่อยากทำจริง ๆ ก็ปล่อยไปเถอะครับ"พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปแม่ก้มลงมองฉันแวบหนึ่ง ในใจยิ่งเดือดกว่าเดิม"ยังไม่ยอมลุกขึ้นใช่ไหม ได้ งั้นแกก็นอนฟุบเจาะเลือดอยู่บนพื้นนี่แหละ หนูสวี่ เจาะเลือดให้มันตรงนี้เลย เจาะเสร็จก็ไม่ต้องไปสนใจเธอ มันอยากนอนหมอบอยู่ตรงนี้ก็ปล่อยให้นอนไป อย่าปล่อยให้มันคนเดียวมาทำให้เพื่อน ๆ ข้างหลังเสียเวลา"แม่พูดจบก็ไม่ยอมหันมามองฉันแม้อีกแม้แต่ครั้งเดียว เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมาด้วยสวี่ซวงซวงหยิบหลอดเข็มและถุงเก็บเลือดขึ้นมา แล้วเจาะเข้าไปในเส้นเลือดของฉันอย่างแรง เจาะจนครบ 400 มิลลิลิตรถึงได้หยุดพอเจาะเสร็จ เธอก็เตะฉัน"ลุกขึ้นมาได้แล้ว เจาะเสร็จหมดแล้ว เล่นละครต่อก็ไม่มีประโยชน์ แถมผอ.เฉิงก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะเล่นละครต่อก็ไม่มีใครดูหรอกนะ"พอเห็นฉันไม่ขยับ สวี่ซวงซวงก็หัวเราะเยาะเหยียดหยามฉันเบา ๆ แล้วตะโกนเรียกไปทางแถวรอบริจาคเลือดด้านหลัง"ขอเพื่อนนักศึกษาชายแรงเยอะ ๆ สองคนหน่อย ช่วยห้ามยัยโรคเจ้าหญิงนี่ออกไปข้างนอกที อย่าปล่อยให
Vous vous intéresseriez aussi à
รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป
ชุนเหย่500 Vuesหลังตายไปอย่างอนาถ ในที่สุดพี่ชายก็เสียใจแล้ว
บานาน่า34.5K Vuesลูกรักจากไปไม่หวนกลับ
กว๋อกว่อ5.6K Vuesการกลับมาเกิดใหม่ของนักประพันธ์
เป้ยรุ่ยลี่3.3K Vuesรอยร้าวในสายเลือด
มู่หือ5.6K Vuesหลังคุณหนูปลอมจาม ฉันก็หนาวตาย
จือหนานอี9.5K Vuesพี่แท้ๆขวางฉันเข้าบ้าน เพื่อปกป้องคุณหนูตัวปลอม
กาเจี่ยวเซิน6.5K Vuesสังเวยรักด้วยความตาย
บุปผาร่วงโรย6.4K Vues
