All Chapters of รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป: Chapter 1 - Chapter 9

แม่กวาดสายตามองผมหัวจรดเท้า พอเห็นผ้ากันเปื้อนที่เลอะคราบสกปรกกับสองมือที่แตกแห้งเป็นแผล ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ“ตอนนั้นไม่น่าปล่อยให้พ่อแกพาแกไปเลย”“ช่างลำบากแกจริงๆ ในเมื่อเขาไม่มีปัญญาเลี้ยงดูแก ก็ควรจะปล่อยมือเสีย”ผมสวนกลับด้วยสายตาเย็นชา“ไม่ต้องลำบากคุณเสิ่นมาเป็นห่วงหรอกครับ ตอนนี้เราเป็นแค่คนแปลกหน้า คุณพูดแบบนี้จะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเอาได้”สีหน้าเธอสลดวูบ ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายกลับเงียบกริบนานทีเดียวกว่าเธอจะหันหลังเดินจากไปคล้อยหลังเธอ ผมประคองถาดยืนนิ่งอยู่ที่เดิม นิ้วมือสั่นเกร็งจนแทบไร้ความรู้สึกเพื่อนร่วมงานขยับเข้ามาใกล้ พลางกระซิบถามผม“นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”ผมส่ายหน้าเพื่อนร่วมงานอีกคนกดเสียงต่ำลง“ผู้หญิงคนเมื่อครู่ ใช่ประธานเสิ่นแห่งเสิ่นซื่อหรือเปล่าน่ะ?”“ได้ยินมาว่าเธอรักสามีเก่ามาก ตอนนั้นถึงขั้นแตกหักกับที่บ้านเพราะเขาเลยนะ”“ฉันยังเคยดูบทสัมภาษณ์ด้วย เธอบอกว่าคนที่รู้สึกติดค้างที่สุดก็คือสามีเก่ากับลูกชาย”ผมแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา“ถ้ารู้สึกติดค้างจริง แล้วจะทอดทิ้งสามีกับลูกไปได้ยังไงกัน?”พอเห็นผมไม่เชื่อ เพื่อนร่วมงานก็ร

พอเห็นผมเงียบกริบ แววตาของแม่ก็ทวีความหงุดหงิด“พ่อแกสั่งสอนแกจนเสียคน ไม่มีสัมมาคารวะเลยสักนิด”“อายุอานามเขาก็ควรจะได้เป็นปู่คนแล้ว ยังจะงี่เง่าไร้เหตุผลเหมือนเดิมอีก”ผมจ้องมองเธอตาค้าง รู้สึกแค่ว่ามันบ้าบอจนน่าขำ“งี่เง่าไร้เหตุผลเหรอ?”“สามปีมานี้ผมกับพ่อไม่เคยไปหาคุณเลย พวกเราใช้ชีวิตของตัวเอง แล้วมันไปขวางหูขวางตาพวกคุณตรงไหนกัน?”คิ้วของเธอขมวดแน่นขึ้นมาทันที“เรื่องของผู้ใหญ่ แกเป็นเด็กจะไปรู้อะไร?”ผมจ้องหน้าเธอ“ผมไม่รู้เหรอ?”“งั้นคุณรู้ดีนักหรือไง? หรือกู้เฉิงอันรู้ดีกันล่ะ?”น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกระด้างขึ้น“ตอนพ่อแกขอหย่า เคยคิดแทนแกบ้างไหม?”“เขาสนใจแค่ทิฐิของตัวเอง ไม่เคยคิดวางแผนเผื่อแกเลย”“ถ้าเขาไม่ดื้อด้านขนาดนั้น แกจะต้องตกต่ำจนมีสภาพแบบนี้เหรอ?”ผมจ้องหน้าเธอ รู้สึกว่าทุกคำพูดมันช่างบาดหูเหลือเกิน“คุณยังมีหน้ามาพูดคำนี้อีกเหรอ?”“คนที่ไล่ผมกับพ่อออกไป มันไม่ใช่คุณหรือไง?”เธอทำเป็นหูหนวกตาบอด แล้วพูดต่อ“เฉิงอันสุขภาพไม่แข็งแรง ทนเรื่องสะเทือนใจไม่ไหว”“ที่ตอนนั้นให้พวกแกย้ายออกไป มันก็เพื่อผลดีของทุกคนทั้งนั้น”“อีกอย่างเขาสงสารที่เมื่อก่

พอได้ยินประโยคนี้ แม่ก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด“แกบ้าไปแล้วหรือไง?”“แกใช้คำพูดแบบนี้มาแช่งพ่อตัวเองงั้นเหรอ?”“คนอย่างเขาน่ะเสแสร้งแกล้งทำเป็นน่าสงสารเก่งที่สุด จะไปตายง่ายๆ ได้ยังไง?”“หรือว่าเขาหลบหน้าไปอีกแล้ว? หรือว่าเขาเป็นคนสั่งให้แกมาพูดแบบนี้?”ผมได้แต่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา“ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไปหาเขาสิ แน่จริงก็ไปขุดเอาตัวพ่อผมขึ้นมาจากใต้ดินเลย”เธอจ้องมองผมตาไม่กระพริบ ราวกับพยายามมองหาร่องรอยการโกหกแม้เพียงนิดบนใบหน้าของผมทว่าผมกลับไม่หลบสายตาเลยแม้แต่น้อยในที่สุดเธอก็ทอดถอนใจ ท่าทีอ่อนลงทีละนิด พร้อมทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า “แกอย่ามานึกเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปคล้อยหลังเธอไป ผู้จัดการร้านถึงค่อยๆ เดินเข้ามาหา“เอ่อคือ…วันนี้นายกลับไปก่อนเถอะนะ”“เรื่องทางร้าน…”เขายังพูดยังไม่ทันจบ ผมก็กระจ่างแจ้งแล้วผมเก็บข้าวของเงียบๆ แล้วเดินกลับห้องเช่าไปเพียงลำพังพอกลับถึงห้องเช่า ผมก็ผลักประตูเดินเข้าไปรูปหน้าศพบนโต๊ะบูชาวางอยู่อย่างสงบเงียบด้านข้างมีดอกเบญจมาศขาวกับกระถางธูปตั้งคู่กันผมเดินเข้าไปหา พลางยื่นมือไปสัมผัสใบ

ผมนอนอยู่ในห้องผ่าตัดถึงสองวันเต็ม เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ตรงหน้าก็มีเพียงสีขาวโพลนไปหมดข้างเตียงผู้ป่วยมีแม่นั่งอยู่ขอบตาของเธอคล้ำเสียจนดำสนิท สภาพดูทรุดโทรมอิดโรยไปหมด ราวกับไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันหลายคืน“อย่าเพิ่งขยับนะ”“หมอบอกว่าแกเสียเลือดไปมาก อย่าเพิ่งขยับตัวตามใจชอบสิ เดี๋ยวแผลก็ปริออกมาหรอก”ผมชักมือกลับมา โดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ“ออกไปซะ”ภายในห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบสงัดอยู่นานแสนนานในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาประโยคหนึ่ง“ขอโทษนะ”ผมกลับรู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี“เพิ่งจะมาพูดเอาตอนนี้ ไม่คิดว่ามันสายเกินไปหน่อยหรือไง?”ลำคอของเธอเกร็งขยับ น้ำเสียงแหบพร่ารุนแรง“ฉันติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหูที่ต่างประเทศเอาไว้แล้ว”“เรื่องหูของแก ฉันจะหาทาง…”“คุณจะหาทางงั้นเหรอ?”ผมขัดจังหวะเธอทันที“คนที่ทำหูผมหนวกเมื่อตอนนั้น ก็คือคุณไม่ใช่รึไง?”“ตอนนี้มาเสแสร้งทำเป็นชดเชยอะไรกัน?”สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีแต่ผมไม่ได้อยากฟังเธอพูดเลยสักนิด“สรุปว่ายังต้องการอะไรจากตัวผมอีกกันแน่?”“พ่อผมก็ตายไปแล้ว งานก็ไม่มีแล้ว แม้แต่ชีวิตนี้ก็เก

ต่อมา ลูกสาวของกู้เฉิงอันเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันกับตา ก็ตกใจร้องไห้โฮ แล้วพูดว่า“พ่อน่ากลัวจัง...แม่ก็น่ากลัว...”“หนูไม่เอาพ่อแม่แบบนี้...”แม่ถึงกับตะลึงไปตลอดหลายปีมานี้ เธอประคบประหงมเด็กคนนั้นราวกับไข่ในหิน อยากได้อะไรก็ประเคนให้ทุกอย่างทว่าต่อให้ชีวิตความเป็นอยู่จะสุขสบายเพียงใด ก็ไม่อาจลบล้างภาพที่เด็กคนนั้นต้องมาเห็นความโสโครกของพ่อแม่ตัวเองกับตาได้หลังจากนั้นไม่นาน เด็กคนนั้นก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตที่หน้าทางเข้าวิลลาตอนที่ทีวีออกข่าวเรื่องนี้ ผมกำลังนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยผู้ประกาศข่าวรายงานว่า ลูกสาวของประธานเสิ่นซื่อกับสามีคนปัจจุบัน ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ บริเวณหน้าทางเข้าเขตวิลลาผมมองหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉยจะยังไงเสีย นั่นก็เป็นเด็กคนหนึ่งทว่ายามที่พ่อผมจากไป กลับไม่มีใครรู้สึกว่าพ่อบริสุทธิ์เลยยิ่งไม่มีใครแยแสว่า ในตอนนั้นตัวผมเองก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งเหมือนกันและในวันนั้นเอง กู้เฉิงอันก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องผู้ป่วยราวกับคนคลุ้มคลั่ง ในมือถือมีดพุ่งตรงเข้ามาโถมใส่ผม“เพราะแกคนเดียว!”“ถ้าไม่ใช่เพราะแกป่าวประกาศเร