로그인
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป
4
공유:
보고서
สามปีหลังจากพ่อกับแม่หย่ากัน ผมเจอแม่ที่ร้านชาบูหม่าล่า เธอมากินข้าวกับลูกสาว พอเห็นผมเข้า สายตาก็กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ก่อนจะเดินออกไป เธอเปิดคิวอาร์โค้ดเพิ่มเพื่อนยื่นมาตรงหน้าผม “แอดเพื่อนไว้สิ เดี๋ยวฉันโอนเงินให้แกสักหน่อย แกกับพ่อแกจะได้ไปหาของดีๆ กิน” ผมดันโทรศัพท์กลับไป “ไม่เป็นไรครับ คุณเสิ่น” “เมื่อก่อนไม่เห็นคุณจะดีกับผมและพ่อขนาดนี้เลย” แม่พลันหน้าถอดสีไปชั่วครู่ คิ้วขมวดแน่นเข้าหากัน “ทำไมแกถึงหัวแข็งเหมือนพ่อแกไม่มีผิด? ถ้าอยู่กับฉัน จะถึงขั้นต้องมาเป็นเด็กเสิร์ฟแบบนี้ไหม?” “ไปบอกพ่อแกซะ ถ้าเขายอมรับผิด ฉันจะรับแกกลับมาเสวยสุข” ผมมองเธอด้วยสายตาเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอไม่รู้หรือไงว่า พ่อผมตายไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว?
더 보기1화
บทที่ 1
최신 챕터
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 9
ต่อมา ลูกสาวของกู้เฉิงอันเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันกับตา ก็ตกใจร้องไห้โฮ แล้วพูดว่า“พ่อน่ากลัวจัง...แม่ก็น่ากลัว...”“หนูไม่เอาพ่อแม่แบบนี้...”แม่ถึงกับตะลึงไปตลอดหลายปีมานี้ เธอประคบประหงมเด็กคนนั้นราวกับไข่ในหิน อยากได้อะไรก็ประเคนให้ทุกอย่างทว่าต่อให้ชีวิตความเป็นอยู่จะสุขสบายเพียงใด ก็ไม่อาจลบล้างภาพที่เด็กคนนั้นต้องมาเห็นความโสโครกของพ่อแม่ตัวเองกับตาได้หลังจากนั้นไม่นาน เด็กคนนั้นก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตที่หน้าทางเข้าวิลลาตอนที่ทีวีออกข่าวเรื่องนี้ ผมกำลังนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยผู้ประกาศข่าวรายงานว่า ลูกสาวของประธานเสิ่นซื่อกับสามีคนปัจจุบัน ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ บริเวณหน้าทางเข้าเขตวิลลาผมมองหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉยจะยังไงเสีย นั่นก็เป็นเด็กคนหนึ่งทว่ายามที่พ่อผมจากไป กลับไม่มีใครรู้สึกว่าพ่อบริสุทธิ์เลยยิ่งไม่มีใครแยแสว่า ในตอนนั้นตัวผมเองก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งเหมือนกันและในวันนั้นเอง กู้เฉิงอันก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องผู้ป่วยราวกับคนคลุ้มคลั่ง ในมือถือมีดพุ่งตรงเข้ามาโถมใส่ผม“เพราะแกคนเดียว!”“ถ้าไม่ใช่เพราะแกป่าวประกาศเร
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 8
ปลายสายมีน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยของกู้เฉิงอันดังมาจากทางนั้นอย่างรวดเร็ว“ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”“คนระดับพวกมัน มีสิทธิ์อะไรมาใช้เงินของพี่เล่า?”“ผมก็แค่สั่งสอนให้พวกมันรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวก็เท่านั้น”“ผู้ชายไส้แห้งที่แกล้งทำเป็นน่าสงสาร กับไอ้ตัวภาระคู่หนึ่ง สมควรได้รับเงินของพี่งั้นเหรอ?”สีหน้าของแม่ยิ่งบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ“นายแตะต้องบัตรใบนั้นใช่ไหม?”กู้เฉิงอันหัวเราะเบาๆ ออกมาทีหนึ่ง“ก็ใช่น่ะสิ ผมสั่งคนให้โอนเงินออกไปแล้ว”“ทำไมกัน?”“มันชอบเรียกร้องความสงสารนักไม่ใช่เหรอ? ผมก็แค่อยากจะรู้ว่าถ้าไม่มีสองล้านห้าแสนนั่น มันจะยังเสแสร้งต่อไปได้อีกไหม”“อีกอย่างนะ ก็แค่ให้เงินน้อยลงไปหน่อยไม่ใช่หรือไง? ตัวมันเองสุขภาพไม่ดี ทนไม่ไหวจนตายไปเอง เป็นความผิดผมเหรอ?”ลมหายใจของแม่พลันหนักหน่วงขึ้นมาทันที“นายรู้ไหมว่าเขาตายแล้ว?”“รู้หรือเปล่าว่าคนที่นายทำร้ายจนตายคือหนึ่งชีวิต!”ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นน้ำเสียงก็เย็นชาลง“จือเหยียน พี่มาขึ้นเสียงใส่ผมทำไม?”“มันตายก็เพราะมันดวงกุดเองต่างหาก”“อีกอย่าง เพิ่งจะมาคิดบัญชีเอาป่านนี้ พี่ไม่คิดว่ามันสายไปหน
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 7
ผมนอนอยู่ในห้องผ่าตัดถึงสองวันเต็ม เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ตรงหน้าก็มีเพียงสีขาวโพลนไปหมดข้างเตียงผู้ป่วยมีแม่นั่งอยู่ขอบตาของเธอคล้ำเสียจนดำสนิท สภาพดูทรุดโทรมอิดโรยไปหมด ราวกับไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันหลายคืน“อย่าเพิ่งขยับนะ”“หมอบอกว่าแกเสียเลือดไปมาก อย่าเพิ่งขยับตัวตามใจชอบสิ เดี๋ยวแผลก็ปริออกมาหรอก”ผมชักมือกลับมา โดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ“ออกไปซะ”ภายในห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบสงัดอยู่นานแสนนานในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาประโยคหนึ่ง“ขอโทษนะ”ผมกลับรู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี“เพิ่งจะมาพูดเอาตอนนี้ ไม่คิดว่ามันสายเกินไปหน่อยหรือไง?”ลำคอของเธอเกร็งขยับ น้ำเสียงแหบพร่ารุนแรง“ฉันติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหูที่ต่างประเทศเอาไว้แล้ว”“เรื่องหูของแก ฉันจะหาทาง…”“คุณจะหาทางงั้นเหรอ?”ผมขัดจังหวะเธอทันที“คนที่ทำหูผมหนวกเมื่อตอนนั้น ก็คือคุณไม่ใช่รึไง?”“ตอนนี้มาเสแสร้งทำเป็นชดเชยอะไรกัน?”สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีแต่ผมไม่ได้อยากฟังเธอพูดเลยสักนิด“สรุปว่ายังต้องการอะไรจากตัวผมอีกกันแน่?”“พ่อผมก็ตายไปแล้ว งานก็ไม่มีแล้ว แม้แต่ชีวิตนี้ก็เก
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 6
สัญชาตญาณแรกของผมคือรีบพุ่งไปปิดประตูทว่าก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งแม่ยื่นมือออกไปดันบานประตูไว้ แล้วแทรกตัวเข้ามาทันทีเธอยืนนิ่งอยู่ในห้อง มองดูโต๊ะบูชาและรูปถ่ายบนผนัง ขอบตาค่อยๆ แดงก่ำขึ้นทีละน้อย“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”น้ำเสียงของเธอแหบพร่าผมไม่ได้ตอบคำถามเธอพุ่งเข้ามาหาผม แล้วคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของผมอย่างแรง“แกพูดมาสิ! นี่มันอะไรกัน?”“พวกนี้เรื่องโกหกทั้งนั้นใช่ไหม?”“พ่อแกสั่งให้ตั้งไว้ใช่ไหม? เขาตั้งใจแสดงให้ฉันดูใช่ไหม?”ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งสติหลุด แรงที่บีบไหล่ผมก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆผมถูกเธอเขย่าจนมึนหัวไปหมด ในที่สุดก็หลุดตะคอกออกมาอย่างคุมตัวเองไม่ได้“ปล่อยผม!”แต่เธอกลับยิ่งบีบแน่นขึ้นไปอีก“เขาอยู่ที่ไหน?”“บอกฉันมานะว่า ตกลงเขาอยู่ที่ไหนกันแน่!”“เขาไม่มีทางตายหรอก!”“เขาเสแสร้งเก่งขนาดนั้น จะตายได้ยังไง!”ผมกอดรูปหน้าศพไว้ในอก พอถูกเธอเขย่าแบบนั้นมือก็คลายออก กรอบรูปตกลงพื้นเสียงดัง “เพล้ง” เศษกระจกแตกเกลื่อนเต็มพื้นชั่วขณะนั้น สมองผมอื้ออึงไปหมด“อย่ามาแตะต้องเขานะ!”ผมเงื้อมือขึ้น ตบหน้าเธอเข้าอย่างจังการตบครั้งนี้ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ผมมีเธอโ
다른 추천
ความยุติธรรมที่สายเกินไป ฉันไม่ต้องการ
ตั้งชื่อให้เสร็จแล้วนี่5.0K 조회수พอไล่ทายาทตัวปลอมไป ตระกูลมหาเศรษฐีก็ถึงจุดจบ
เอเดรียน1.4K 조회수เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า
ซุ่ยซุ่ย2.9K 조회수พี่สาว ชาติหน้าไม่ขอเป็นน้องชายของพี่อีก
เจียอี๋5.7K 조회수หมอกจางลง รักหายไป
เฟิ่งเสี่ยวอัน15.6K 조회수การกลับมาเกิดใหม่ของนักประพันธ์
เป้ยรุ่ยลี่3.4K 조회수
리뷰