รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป

แม่กวาดสายตามองผมหัวจรดเท้า พอเห็นผ้ากันเปื้อนที่เลอะคราบสกปรกกับสองมือที่แตกแห้งเป็นแผล ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ตอนนั้นไม่น่าปล่อยให้พ่อแกพาแกไปเลย”

“ช่างลำบากแกจริงๆ ในเมื่อเขาไม่มีปัญญาเลี้ยงดูแก ก็ควรจะปล่อยมือเสีย”

ผมสวนกลับด้วยสายตาเย็นชา

“ไม่ต้องลำบากคุณเสิ่นมาเป็นห่วงหรอกครับ ตอนนี้เราเป็นแค่คนแปลกหน้า คุณพูดแบบนี้จะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเอาได้”

สีหน้าเธอสลดวูบ ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายกลับเงียบกริบ

นานทีเดียวกว่าเธอจะหันหลังเดินจากไป

คล้อยหลังเธอ ผมประคองถาดยืนนิ่งอยู่ที่เดิม นิ้วมือสั่นเกร็งจนแทบไร้ความรู้สึก

เพื่อนร่วมงานขยับเข้ามาใกล้ พลางกระซิบถามผม

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ผมส่ายหน้า

เพื่อนร่วมงานอีกคนกดเสียงต่ำลง

“ผู้หญิงคนเมื่อครู่ ใช่ประธานเสิ่นแห่งเสิ่นซื่อหรือเปล่าน่ะ?”

“ได้ยินมาว่าเธอรักสามีเก่ามาก ตอนนั้นถึงขั้นแตกหักกับที่บ้านเพราะเขาเลยนะ”

“ฉันยังเคยดูบทสัมภาษณ์ด้วย เธอบอกว่าคนที่รู้สึกติดค้างที่สุดก็คือสามีเก่ากับลูกชาย”

ผมแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา

“ถ้ารู้สึกติดค้างจริง แล้วจะทอดทิ้งสามีกับลูกไปได้ยังไงกัน?”

พอเห็นผมไม่เชื่อ เพื่อนร่วมงานก็รีบอธิบายยกใหญ่

“เธอยอมเดินออกมาตัวเปล่าเพื่อสามีเก่า ยอมสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตร แล้วเต็มใจสร้างเนื้อสร้างตัวจากมือเปล่าเลยนะ”

“ได้ยินว่าเธอยังสร้างโรงเรียนประถมในท้องถิ่นทุรกันดาร แล้วเอาชื่อลูกชายไปตั้งเป็นชื่อโรงเรียนด้วย”

“ฉันว่าประธานเสิ่นก็ทำดีที่สุดแล้วนะ”

ผมเงยหน้ามองพวกเธอ น้ำเสียงเรียบเฉยจนเกือบเป็นเย็นชา

“เธอเสแสร้งทำเป็นยากจนต่อหน้าสามีเก่า ตอนออกจากบ้านตัวเปล่าก็ทิ้งหนี้สินทั้งหมดไว้ให้สามีรับกรรม จนเขาต้องบริจาคตับขายเลือดไปชดใช้หนี้”

“ตอนพ่อฉันติดเชื้อหลังผ่าตัดจนไม่มีเงินรักษา เธอกลับไปงานประมูลเพื่อซื้อนาฬิกาเรือนละหลายล้านให้ชู้รัก แม้แต่ค่ารักษาของพ่อฉัน เธอก็ยังไม่ยอมจ่ายสักบาท”

“กระทั่งเพื่อปกป้องชู้รัก เธอถึงกับลงมือตบหูของลูกชายแท้ๆ จนหูดับ ทำให้ฉันไม่อาจเล่นเปียโนได้อีกเลย”

ทุกคนพลันตกอยู่ในความเงียบกริบ

เพื่อนร่วมงานตาค้าง “นาย...”

สีหน้าผมเรียบเฉย “ถูกต้อง ฉันนี่แหละลูกชายของเธอ”

พวกเธอหุบปากฉับในทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอีกครั้ง

“แต่เมื่อครู่นายบอกว่า พ่อของนาย...”

ผมไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ก้มหน้าทำงานต่อ กั้นเอาทุกคำนินทาไว้ข้างนอก

หลังจากเลิกงาน ผมไปร้านดอกไม้ซื้อเบญจมาศขาวหนึ่งช่อ และซื้อเค้กวันเกิดมาอีกหนึ่งก้อน

เมื่อถึงสุสาน ผมวางช่อดอกไม้ลง แล้วจัดวางเค้กไว้หน้าหลุมศพ

พ่อในรูปถ่ายยังคงแย้มยิ้ม

ผมนั่งย่อตัวลงตรงแผ่นหินหน้าหลุมศพ พลางจุดเทียน แล้วเริ่มร้องเพลงอวยพรวันเกิดเบาๆ

“พ่อครับ สุขสันต์วันเกิดนะ”

ผมเอ่ยเสียงแผ่ว “วันนี้ผมเจอคนคนนั้นแล้วนะ”

“ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ว่า พ่อไม่อยู่แล้ว”