LOGINShare
บทที่ 2
Latest chapter
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 9
ต่อมา ลูกสาวของกู้เฉิงอันเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันกับตา ก็ตกใจร้องไห้โฮ แล้วพูดว่า“พ่อน่ากลัวจัง...แม่ก็น่ากลัว...”“หนูไม่เอาพ่อแม่แบบนี้...”แม่ถึงกับตะลึงไปตลอดหลายปีมานี้ เธอประคบประหงมเด็กคนนั้นราวกับไข่ในหิน อยากได้อะไรก็ประเคนให้ทุกอย่างทว่าต่อให้ชีวิตความเป็นอยู่จะสุขสบายเพียงใด ก็ไม่อาจลบล้างภาพที่เด็กคนนั้นต้องมาเห็นความโสโครกของพ่อแม่ตัวเองกับตาได้หลังจากนั้นไม่นาน เด็กคนนั้นก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตที่หน้าทางเข้าวิลลาตอนที่ทีวีออกข่าวเรื่องนี้ ผมกำลังนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยผู้ประกาศข่าวรายงานว่า ลูกสาวของประธานเสิ่นซื่อกับสามีคนปัจจุบัน ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ บริเวณหน้าทางเข้าเขตวิลลาผมมองหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉยจะยังไงเสีย นั่นก็เป็นเด็กคนหนึ่งทว่ายามที่พ่อผมจากไป กลับไม่มีใครรู้สึกว่าพ่อบริสุทธิ์เลยยิ่งไม่มีใครแยแสว่า ในตอนนั้นตัวผมเองก็เป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งเหมือนกันและในวันนั้นเอง กู้เฉิงอันก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องผู้ป่วยราวกับคนคลุ้มคลั่ง ในมือถือมีดพุ่งตรงเข้ามาโถมใส่ผม“เพราะแกคนเดียว!”“ถ้าไม่ใช่เพราะแกป่าวประกาศเร
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 8
ปลายสายมีน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยของกู้เฉิงอันดังมาจากทางนั้นอย่างรวดเร็ว“ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”“คนระดับพวกมัน มีสิทธิ์อะไรมาใช้เงินของพี่เล่า?”“ผมก็แค่สั่งสอนให้พวกมันรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวก็เท่านั้น”“ผู้ชายไส้แห้งที่แกล้งทำเป็นน่าสงสาร กับไอ้ตัวภาระคู่หนึ่ง สมควรได้รับเงินของพี่งั้นเหรอ?”สีหน้าของแม่ยิ่งบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ“นายแตะต้องบัตรใบนั้นใช่ไหม?”กู้เฉิงอันหัวเราะเบาๆ ออกมาทีหนึ่ง“ก็ใช่น่ะสิ ผมสั่งคนให้โอนเงินออกไปแล้ว”“ทำไมกัน?”“มันชอบเรียกร้องความสงสารนักไม่ใช่เหรอ? ผมก็แค่อยากจะรู้ว่าถ้าไม่มีสองล้านห้าแสนนั่น มันจะยังเสแสร้งต่อไปได้อีกไหม”“อีกอย่างนะ ก็แค่ให้เงินน้อยลงไปหน่อยไม่ใช่หรือไง? ตัวมันเองสุขภาพไม่ดี ทนไม่ไหวจนตายไปเอง เป็นความผิดผมเหรอ?”ลมหายใจของแม่พลันหนักหน่วงขึ้นมาทันที“นายรู้ไหมว่าเขาตายแล้ว?”“รู้หรือเปล่าว่าคนที่นายทำร้ายจนตายคือหนึ่งชีวิต!”ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นน้ำเสียงก็เย็นชาลง“จือเหยียน พี่มาขึ้นเสียงใส่ผมทำไม?”“มันตายก็เพราะมันดวงกุดเองต่างหาก”“อีกอย่าง เพิ่งจะมาคิดบัญชีเอาป่านนี้ พี่ไม่คิดว่ามันสายไปหน
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 7
ผมนอนอยู่ในห้องผ่าตัดถึงสองวันเต็ม เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ตรงหน้าก็มีเพียงสีขาวโพลนไปหมดข้างเตียงผู้ป่วยมีแม่นั่งอยู่ขอบตาของเธอคล้ำเสียจนดำสนิท สภาพดูทรุดโทรมอิดโรยไปหมด ราวกับไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันหลายคืน“อย่าเพิ่งขยับนะ”“หมอบอกว่าแกเสียเลือดไปมาก อย่าเพิ่งขยับตัวตามใจชอบสิ เดี๋ยวแผลก็ปริออกมาหรอก”ผมชักมือกลับมา โดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ“ออกไปซะ”ภายในห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบสงัดอยู่นานแสนนานในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาประโยคหนึ่ง“ขอโทษนะ”ผมกลับรู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี“เพิ่งจะมาพูดเอาตอนนี้ ไม่คิดว่ามันสายเกินไปหน่อยหรือไง?”ลำคอของเธอเกร็งขยับ น้ำเสียงแหบพร่ารุนแรง“ฉันติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหูที่ต่างประเทศเอาไว้แล้ว”“เรื่องหูของแก ฉันจะหาทาง…”“คุณจะหาทางงั้นเหรอ?”ผมขัดจังหวะเธอทันที“คนที่ทำหูผมหนวกเมื่อตอนนั้น ก็คือคุณไม่ใช่รึไง?”“ตอนนี้มาเสแสร้งทำเป็นชดเชยอะไรกัน?”สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีแต่ผมไม่ได้อยากฟังเธอพูดเลยสักนิด“สรุปว่ายังต้องการอะไรจากตัวผมอีกกันแน่?”“พ่อผมก็ตายไปแล้ว งานก็ไม่มีแล้ว แม้แต่ชีวิตนี้ก็เก
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 6
สัญชาตญาณแรกของผมคือรีบพุ่งไปปิดประตูทว่าก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งแม่ยื่นมือออกไปดันบานประตูไว้ แล้วแทรกตัวเข้ามาทันทีเธอยืนนิ่งอยู่ในห้อง มองดูโต๊ะบูชาและรูปถ่ายบนผนัง ขอบตาค่อยๆ แดงก่ำขึ้นทีละน้อย“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”น้ำเสียงของเธอแหบพร่าผมไม่ได้ตอบคำถามเธอพุ่งเข้ามาหาผม แล้วคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของผมอย่างแรง“แกพูดมาสิ! นี่มันอะไรกัน?”“พวกนี้เรื่องโกหกทั้งนั้นใช่ไหม?”“พ่อแกสั่งให้ตั้งไว้ใช่ไหม? เขาตั้งใจแสดงให้ฉันดูใช่ไหม?”ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งสติหลุด แรงที่บีบไหล่ผมก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆผมถูกเธอเขย่าจนมึนหัวไปหมด ในที่สุดก็หลุดตะคอกออกมาอย่างคุมตัวเองไม่ได้“ปล่อยผม!”แต่เธอกลับยิ่งบีบแน่นขึ้นไปอีก“เขาอยู่ที่ไหน?”“บอกฉันมานะว่า ตกลงเขาอยู่ที่ไหนกันแน่!”“เขาไม่มีทางตายหรอก!”“เขาเสแสร้งเก่งขนาดนั้น จะตายได้ยังไง!”ผมกอดรูปหน้าศพไว้ในอก พอถูกเธอเขย่าแบบนั้นมือก็คลายออก กรอบรูปตกลงพื้นเสียงดัง “เพล้ง” เศษกระจกแตกเกลื่อนเต็มพื้นชั่วขณะนั้น สมองผมอื้ออึงไปหมด“อย่ามาแตะต้องเขานะ!”ผมเงื้อมือขึ้น ตบหน้าเธอเข้าอย่างจังการตบครั้งนี้ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ผมมีเธอโ
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 5
พอได้ยินประโยคนี้ แม่ก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด“แกบ้าไปแล้วหรือไง?”“แกใช้คำพูดแบบนี้มาแช่งพ่อตัวเองงั้นเหรอ?”“คนอย่างเขาน่ะเสแสร้งแกล้งทำเป็นน่าสงสารเก่งที่สุด จะไปตายง่ายๆ ได้ยังไง?”“หรือว่าเขาหลบหน้าไปอีกแล้ว? หรือว่าเขาเป็นคนสั่งให้แกมาพูดแบบนี้?”ผมได้แต่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา“ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไปหาเขาสิ แน่จริงก็ไปขุดเอาตัวพ่อผมขึ้นมาจากใต้ดินเลย”เธอจ้องมองผมตาไม่กระพริบ ราวกับพยายามมองหาร่องรอยการโกหกแม้เพียงนิดบนใบหน้าของผมทว่าผมกลับไม่หลบสายตาเลยแม้แต่น้อยในที่สุดเธอก็ทอดถอนใจ ท่าทีอ่อนลงทีละนิด พร้อมทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า “แกอย่ามานึกเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปคล้อยหลังเธอไป ผู้จัดการร้านถึงค่อยๆ เดินเข้ามาหา“เอ่อคือ…วันนี้นายกลับไปก่อนเถอะนะ”“เรื่องทางร้าน…”เขายังพูดยังไม่ทันจบ ผมก็กระจ่างแจ้งแล้วผมเก็บข้าวของเงียบๆ แล้วเดินกลับห้องเช่าไปเพียงลำพังพอกลับถึงห้องเช่า ผมก็ผลักประตูเดินเข้าไปรูปหน้าศพบนโต๊ะบูชาวางอยู่อย่างสงบเงียบด้านข้างมีดอกเบญจมาศขาวกับกระถางธูปตั้งคู่กันผมเดินเข้าไปหา พลางยื่นมือไปสัมผัสใบ
รักครั้งนั้น สูญเปล่าไป บทที่ 4
ช่วงเวลานั้น ผมโทรหาแม่ไปไม่รู้ตั้งกี่สายแต่กลับไม่มีใครรับเลยสักสายเดียวทว่าบนโลกออนไลน์กลับมีแต่ข่าวของเธอกับกู้เฉิงอันประมูลนาฬิการาคาแพงลิบลิ่ว เหมาเรือยอร์ชฉลองวันเกิด ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมต่อเนื่องไม่ขาดสายสุดท้าย ผมเลยถือหนังสือแจ้งภาวะวิกฤตไปหาเธอด้วยตัวเองแต่เธอกลับโมโหสุดขีด แล้วมองเหยียดผมพร้อมกับต่อว่า“เพิ่งอยู่กับพ่อแกได้ไม่กี่วัน แกก็รู้จักโกหกแล้วเหรอ?”“เขาก็แค่อยากกลับมาไม่ใช่รึไง? ทำไมต้องอาละวาดจนเป็นเรื่องขนาดนี้ด้วย?”เธอโยนบัตรใบหนึ่งใส่หน้าผม“ในนี้มีสองล้านห้าแสน เอาไปแล้วก็ไสหัวไปซะ อย่ามารบกวนเวลาที่เหลืออยู่ของฉันกับเฉิงอัน”บัตรบาดหน้าผมจนเป็นแผลแต่ตอนนั้นผมไม่สนใจความเจ็บเลยสักนิดผมคิดแค่ว่า ในที่สุดพ่อก็มีทางรอดเสียทีผ่านไปไม่นาน กู้เฉิงอันก็มาที่โรงพยาบาลเขาเข้ามาดักหน้าผมตรงทางเดิน แล้วพูดเปิดอกตรงๆพอเห็นหน้าผม เขาก็ส่งสายตาท้าทายทันที“ฉันรู้นานแล้วว่าพ่อแกกับพี่จือเหยียนเคยแต่งงานกัน แล้วก็รู้ด้วยว่าแกเป็นลูกชายของเธอ”“ฉันแค่ใช้อุบายเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้เธอหลงฉันจนหัวปักหัวปำ แถมยังไล่แกกับพ่อแกออกจากบ้านได้สบายๆ”“ถ้าแกเจีย
