Semua Bab ฮ่องเต้กับไทเฮาแอบลอบรัก ข้าจึงปิดสุสานด้วยปรอท: Bab 11 - Bab 13

จากที่แห่งนั้น จะไม่มีเสียงใดดังออกมาอีกตลอดกาลข้ายกมือขึ้น รับเกล็ดหิมะที่โปรยลงมาจากฟากฟ้าข้าก้มหน้าลงแล้วสั่งเหล่านางกำนัลด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“กลับวังกันเถิด”ข้าหันหลังจากไป โดยไม่หันกลับมามองอีก พร้อมกับศักดิ์ศรีที่ยังคงเชิดหน้าสง่างามก้าวสู่สนามรบแห่งใหม่ ที่เป็นของข้าเพียงผู้เดียวเวลาผ่านไปครึ่งปี สำหรับหน้าประวัติศาสตร์แล้ว เป็นเพียงไม่กี่บรรทัดเท่านั้นแต่สำหรับข้า มันคือเกมการเมืองอันยาวนาน เพื่อชำระคราบเลือดและฟื้นฟูแผ่นดินขึ้นใหม่เช้าวันนั้น น้ำค้างแข็งอันหนาทึบยังไม่ทันจางหายระฆังไว้อาลัยในพระราชวังที่เงียบงันมานาน ก็ดังขึ้นโดยไม่มีลางบอกเหตุเสียงระฆังมังกรดังก้องยี่สิบเจ็ดครั้ง ทุกๆ เสียงกังวานดั่งค้อนทุบลงกลางใจของเหล่าราษฎรในเมืองหลวงข่าวการสูญเสียแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในพริบตาฮ่องเต้องค์ใหม่เซียวจิ่ง สวรรคตแล้วประกาศอย่างเป็นทางการเขียนไว้ด้วยถ้อยคำอันสวยหรูว่า“นับแต่การจากไปของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่ทรงโศกเศร้าจนซูบผอม ทรงคร่ำเคร่งเสียพระทัยทุกวัน จนประชวรหนัก และท้ายที่สุดก็เสด็จตามอดีตฮ่องเต้ไป”ถัดมาไม่ถึงสามวัน ตำหนักฉือหนิงก็ปร

จากนั้นท่านพ่อก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความเคารพ เตรียมจะคุกเข่าลงข้าส่ายหน้า ก้าวเข้าไปประคองแขนของท่านพ่อ เหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก“ท่านพ่อ ตระกูลเสิ่นของพวกเรารักษาไว้ได้แล้ว”ท่านพ่อนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะมองข้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“ตอนนี้เซียวเหิงมีอำนาจล้นฟ้า เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ?”ข้าพาท่านพ่อนั่งลง แล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นจนไม่มีใครโต้แย้งได้“ท่านพ่อ พรุ่งนี้ในราชสำนัก ขอให้ท่านยื่นอำนาจทหารของตระกูลเสิ่นครึ่งหนึ่งให้ผู้สำเร็จราชการด้วยตัวเองด้วยเถิด”สีหน้าของท่านพ่อเปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้นยืนทันที“เพราะเหตุใดกัน? นั่นคือหลักประกันคุ้มครองชีวิตของตระกูลเสิ่นเราเชียวนะ!”ข้าเอื้อมมือไปกดมือของเขาไว้“ท่านพ่อ ฟังข้าพูดก่อนเถิด”“มีเพียงการยกอำนาจออกไปครึ่งหนึ่ง ตระกูลเสิ่นจึงจะปลอดภัย”“ตอนนี้เซียวเหิงให้เกียรติข้า เพราะเขายังต้องพึ่งพาข้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็หวาดระแวงข้าเช่นกัน”“หากกุมอำนาจไว้ทั้งหมด นั่นคือการเร่งวันตายของตัวเอง แต่หากยอมปล่อยออกไปครึ่งหนึ่ง นั่นคือการแสดงความจริงใจ”“กำลังทหารและยอดมือสังหารอีกครึ่งหนึ่