อ้อนรักแฟนเก่า のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

หลังจากธีรภพเดินไปที่โต๊ะอื่น บรรยากาศบนโต๊ะของทีมสถาปนิกกลับกลายเป็นเสียงซุบซิบเบาๆวีระขยับเข้าไปกระซิบกับดาริน "คุณธีรภพนี่ดูสนใจเธอเป็นพิเศษนะ รู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า"ดารินรีบปฏิเสธ "ไม่ค่ะ เขาเป็นเจ้านายเราเท่านั้นเองค่ะ อย่าคิดมากเลย"แต่คำตอบของเธอกลับไม่ได้ทำให้คนอื่นหยุดสงสัย รัชนี เพื่อนร่วมทีมอีกคน แอบยิ้มมองก่อนพูดขึ้น"โอ้ยย ดาริน อย่าทำเฉยไปหน่อยเลย ดูสายตาที่คุณธีรภพมองเธอสิ ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อน จะมีใครมองแบบนั้นได้ยังไง""จริง ฉันก็ว่าอย่างนั้น" คนอื่นพยักหน้าอย่างเห็นด้วยดารินถอนหายใจเบาๆ แต่ยังคงสีหน้าเฉยชาดั่งเดิม "พวกนายอย่าคิดไปเองเลยค่ะ เจ้านายก็คือเจ้านาย ฉันขอตัวไปห้องน้ำแป๊บนึงนะ"ทันทีที่เธอลุกจากโต๊ะ วีระก็มองตามไปก่อนจะหันมาทำหน้าจริงจัง"พวกเธอว่าไหม คุณธีรภพไม่ปกติเลยนะ เขาแทบไม่คุยกับใครนอกจากมองดาริน ฉันว่านี่มันเกินไปหน่อยแล้ว""หรือทั้งสองคนจะมีอดีต" รัชนีเอ่ยพลางขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ทีมที่เหลือ"หรือเขาแอบชอบดารินอยู่" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ทางฝั่งดารินเอง เธอไปสงบจิตใจในห้องน้ำ เธอมองตัวเองในกระจก ก่อนพึมพำ

ธีรภพมองตามหลังดารินที่เดินหนีเข้าห้องน้ำไปด้วยแววตาหวานซึ้งพร้อมกับรอยยิ้มบางๆเขาไม่คิดจะปล่อยให้เธอหลุดมือไปอีกแล้ว หลังจากที่เคยเสียเธอในอดีต ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอตอนนี้เขารักเธอมากกว่าในอดีต"ริน...ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต พี่ก็จะทำให้รินกลับมารักพี่อีกครั้ง"เขาพึมพำกับตัวเองพลางถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงไปเตรียมตัวเหมือนกันดารินในห้องน้ำยืนพิงประตู สองมือของเธอกุมหน้าอก หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เพราะคำพูดของธีรภพที่ดังวนเวียนในหัว"พี่คิดถึงริน...อีกอย่างรินเป็นเมียพี่แล้วนะ"เธอกำมือแน่น พยายามตั้งสติ แต่ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกบางอย่างในใจได้เลยธีรภพที่เธอเจอวันนี้ช่างแตกต่างจากคนที่เธอเคยรู้จักเมื่อสิบปีก่อน เขาเปลี่ยนไปเป็นคนที่ทุ่มเทและมีเสน่ห์ลึกซึ้งกว่าที่เธอคิด"ยัยริน…อย่าปล่อยให้เขาทำลายกำแพงที่เธอสร้างมาตลอดสิ..." เธอกระซิบปลอบตัวเองในกระจกเมื่อเธอออกจากห้องน้ำด้วยท่าทีสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นธีรภพกลับเป็นคนเปิดประตูให้เธอพร้อมกับกระเป๋าเอกสารในมือของเขาและคำพูดแกล้งเย้าให้หญิงสาวหน้าแดง"เราลงไปกินมื้อเช้ากันดีไหมครับ คุณภรรยา"เขาแสร้งพูดติดตลก แ

หลังจากที่ ดาริน ไปทำงานที่เขาใหญ่เกือบครึ่งเดือน ด้วยการที่เธอต้องอยู่ในพื้นที่ก่อสร้างและดูแลงานเป็นหลักการทำงานในพื้นที่ห่างไกลตัวเมืองทำให้เธอเริ่มรู้สึกเหงาและห่างจากเพื่อนร่วมงานในกรุงเทพฯ อย่างไรก็ตามบางวันที่งานหนักและเหน็ดเหนื่อยก็ทำให้เธอคิดถึงสิ่งต่างๆ ในชีวิตเมืองใหญ่ที่เธอทิ้งไปในขณะที่ดารินกำลังทบทวนสถานการณ์ของตัวเองและงานที่ทำอยู่พลอยดาราก็ได้ตัดสินใจทำเรื่องขอไปทำงานที่ไซต์งานตามดารินเพราะเธอเริ่มรู้สึกกังวลและไม่อยากให้ดารินอยู่ทำงานคนเดียวในที่ห่าง ไกลแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นพลอยดาราก็ทราบถึงความยุ่งยากของการอยู่ในที่ทำงานที่ต้องรับมือกับปัญหามากมายภายในไซต์งานที่ไซต์งานอากาศร้อนอบอ้าวพัดผ่านตัวดาริน แต่เธอกลับรู้สึกสบายใจกว่าที่คาดไว้ เสียงเครื่องจักรทำงานดังสะท้อนเข้ากับโครงเหล็ก เสียงคนงานพูดคุยช่วยเติมเต็มบรรยากาศให้ดูมีชีวิตชีวา เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง“ยัยพลอย!” ดารินร้องขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทกำลังก้าวเข้ามาหา เธอยกมือปิดปากตัวเองนิด ๆ ขณะที่รอยยิ้มกว้างปรากฏโดยไม่ต้องบังคับพลอยดาราส่งยิ้มตอบกลับ รอยยิ้มที่เหมือนส

ในช่วงเย็นหลังจากที่งานไซต์เงียบลง ดารินกับพลอยดารานั่งอยู่ในมุมพักผ่อนเล็ก ๆที่โรงแรม ดารินจิบกาแฟร้อนในมือพลางมองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี พลอยดาราจ้องมองเพื่อนสนิทที่ดูสงบขึ้นในช่วงหลังมานี้"ริน... แกดูเปลี่ยนไปนะ" พลอยดาราพูดพร้อมยิ้มบาง ๆดารินหันมายิ้มจาง ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ "ฉันเองก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกัน... ว่าบางอย่างในใจฉันเริ่มเปลี่ยนไป"พลอยดาราชำเลืองมองหน้าเพื่อนรักก่อนจะยกถ้วยน้ำผลไม้ขึ้นจิบ“แกเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ฉันไม่อยากถามเยอะเดี๋ยวแกจะหาว่าฉันยุ่งเรื่องส่วนตัว"ดารินหัวเราะน้อย ๆ ก่อนตัดสินใจเล่าให้พลอยดาราฟัง"ฉันกับคุณธีรภพ... เราเคยคบกันมาก่อน" เธอเริ่มอย่างเรียบง่าย แต่ประโยคเดียวนี้ทำให้พลอยดาราเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ"จริงเหรอ? แล้วเลิกกันทำไม?ล่ะ"ดารินนิ่งไปชั่วครู่ สายตาของเธอสะท้อนความเศร้าบางอย่าง"ตอนนั้นเรายังเด็กกันมาก และฉันรู้สึกว่าเราไม่เข้าใจกันพอ... เขายุ่งอยู่กับงาน ส่วนฉันก็พยายามทำตามความฝันของตัวเอง สุดท้ายเลยต้องแยกกันไป"พลอยดาราพยักหน้าเล็กน้อย รอฟังต่อ"แต่การกลับมาเจอเขาครั้งนี้... ฉันเริ่มเห็นอีกมุมของเขา"ดารินพูดต่อพร้อมสายตาท

ธีรภพช้อนตัวของดารินขึ้นอย่างง่ายดาย ราวกับว่าเธอไร้น้ำหนักในอ้อมแขนของเขา ดารินกอดคอเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเธอเต้นแรงจนไม่อาจปิดบังได้“พี่ภพ...วางฉันลงเถอะ” เธอเอ่ยเสียงเบา ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ แต่ธีรภพกลับยิ้มเล็ก ๆ“ไม่เอา รินไม่รู้เหรอว่าพี่อยากดูแลรินให้เต็มที่” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน ขณะที่เขาก้าวเดินช้า ๆ ไปยังเตียงนอนเมื่อมาถึงเตียง ธีรภพค่อย ๆ วางดารินลงอย่างนุ่มนวล ราวกับเธอเป็นสิ่งที่เปราะบางที่สุดในโลก ดารินมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่สั่นไหว มือเล็กเผลอกำชายเสื้อของเขาไว้ธีรภพโน้มตัวลงเล็กน้อย มือใหญ่เกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกเบา ๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ“รินรู้ไหม...พี่รอวันนี้มานานแค่ไหน” คำพูดของเขาทำให้ดารินนิ่งไป“รอวันที่รินจะเปิดใจ รอวันที่พี่จะได้แสดงให้รินรู้ว่าพี่รักรินมากแค่ไหน”ดารินเม้มปากแน่น หัวใจของเธอสั่นไหวจนแทบตั้งรับไม่ทัน “แต่...พี่ภพ...ฉันยังกลัว...”“ไม่ต้องกลัว พี่จะอยู่ข้างริน...เสมอ” ธีรภพตอบกลับอย่างมั่นคงก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมา ริมฝีปากของเขาประทับลงบนหน้าผากของเธอเบา ๆ เป็นการปลอบโยน“คืนนี้ไม่ต้องรีบอะไรท