All Chapters of อ้อนรักแฟนเก่า: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากวันสารภาพรักที่ริมแม่น้ำ ดารินและธีรภพตกลงเป็นแฟนกันความสัมพันธ์ของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวานชื่น ธีรภพใส่ใจเธอในทุกๆ เรื่องเขามักไปรับไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย แวะซื้อของกินที่เธอชอบ และไม่ลืมส่งข้อความทักทายเธอทุกเช้า"กินข้าวหรือยัง?" "อย่าลืมใส่เสื้อกันหนาวนะ เดี๋ยวไม่สบาย" "วันนี้เจอกันตอนเย็นนะครับ เดี๋ยวพาไปกินขนมร้านใหม่"ดารินรู้สึกเหมือนเธอคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา และเธอก็พร้อมจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อความรักครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายที่มักจะพยายามทำให้ทุกวันของพวกเขาพิเศษ ตั้งแต่เขียนการ์ดเล็กๆใส่กระเป๋าเขา หรือแวะไปหาข้าวกลางวันให้เขาในวันที่เขายุ่งแต่วันเวลาผ่านไป เมื่อธีรภพเริ่มเรียนปีสุดท้าย งานของเขามากขึ้น และเขาก็เริ่มใช้เวลากับเพื่อนมากกว่าเดิมบางครั้งเขาต้องไปทำโปรเจ็กต์จนดึก บางครั้งเขาเลือกที่จะไปนั่งดื่มกับเพื่อนหลังเลิกเรียนแทนที่จะกลับมาส่งเธอ“พี่ภพ วันนี้เย็นนี้เราไปดูหนังกันไหม?” ดารินชวนด้วยรอยยิ้ม แต่คำตอบของเขาทำให้หัวใจเธอวูบ“วันนี้คงไม่ได้แล้วนะ เพื่อนชวนไปนั่งเล่นที่ห้อง พอดีต้องคุยงานด้วย” เขาตอบโดยไม่มองหน้าเธอ ขณะก้มลงดูโทรศัพท์“อ๋อ...ได้ค่ะ”

สิบปีผ่านไป โลกหมุนไปไกลจากวันที่ดารินนั่งร้องไห้เสียใจในวันนั้น เธอเติบโตขึ้นทั้งในหน้าที่การงานและจิตใจปัจจุบันดารินคือสถาปนิกสาวผู้มุ่งมั่นในงาน เธอสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้อย่างโดดเด่นในวงการออกแบบและวางแผนการก่อสร้างโดยไม่เคยคาดฝันว่าการเจอกับเขาอีกครั้งจะพลิกชีวิตเธออีกครั้งธีรภพ กลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง มีชื่อเสียงในฐานะเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่กำลังต้องการทีมออกแบบใหม่ในการประมูลงานโปรเจกต์ใหญ่ของบริษัท ธีรภพได้พบกับดารินอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาทันที ทั้งความสุข ความเศร้า และคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบแม้เวลาจะผ่านไปสิบปี แต่สายตาของธีรภพที่มองดารินยังเหมือนเดิม ราวกับไม่เคยลืมเธอธีรภพเดินเข้ามาในห้องประชุม เขาแต่งตัวเรียบหรู ใบหน้าของเขาดูสุขุมขึ้นแต่ยังคงเค้าโครงเดิมที่เธอจำได้ทันทีดารินชะงัก เธอไม่เคยคิดว่าเธอจะรู้สึกสั่นไหวอีกครั้งเพียงแค่เห็นเขาสายตาของธีรภพกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดที่เธอ ทั้งคู่สบตากันเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีเขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ดูเธอตอนนี้สิ ทั้งสวย สง่างาม และเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอเปลี่ยนไปมากแต่ในสาย

ดารินนั่งเหม่อมองโทรศัพท์ในมือ พลางคิดว่าเธอจะปฏิเสธงานออกแบบรีสอร์ตที่เขาใหญ่ของธีรภพดีไหมเธอไม่ได้แน่ใจเลยว่าการเจอธีรภพอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอควรทำหรือไม่ แต่ลึกๆ ในใจก็ยังมีบางอย่างที่เธอต้องการคำตอบ“ยัยริน!” เสียงเรียกของเพื่อนสาวดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้เธอสะดุ้งจากภวังค์“อะ…อะไรเหรอพลอย” ดารินเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนที่ยืนเท้าเอวอยู่ข้างโต๊ะ“เหม่ออีกแล้วนะแกคิดอะไรอยู่ล่ะ"พลอยดาราถามพลางเลิกคิ้วสงสัยดารินพยายามยิ้มกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดเรื่องงาน”พลอยดารามองเพื่อนสนิทของเธออย่างจับผิด“งานหรือเรื่องใครกันแน่หน้าตาดูมีพิรุธมากเลยนะหรือว่ากำลังแอบรักใครอยู่หรือเปล่ายะ"ดารินถอนหายใจเบาๆ พลางก้มลงมองแฟ้มงานบนโต๊ะ พยายามเก็บความคิดของตัวเองที่ว้าวุ่นใจกลับมาพลอยดารามักรู้ทันเธอเสมอ และตอนนี้คำพูดของเพื่อนก็ทำเอาใจเธอกระตุก"ไม่มีอะไรจริงๆ แค่คิดว่าจะไปเขาใหญ่นานแค่ไหน งานนี้รายละเอียดเยอะเลยนะแก"ดารินตอบพลางเปิดแฟ้มงานไปมาเป็นเชิงหลบสายตาพลอยดาราเลิกคิ้วสูงกว่าเดิม"อืม...เขาใหญ่เหรอแล้วทำไมสีหน้าแกดูไม่ค่อยสบายใจเลยล่ะรินหรือว่า"เธอหยุดพูดก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นจับผิดเต็มที่

ดารินไม่พูดอะไรต่อไป หลังจากนั้นเพียงไม่นาน เธอเริ่มดื่มไวน์ตามธีรภพไปเรื่อยๆหัวใจของเธอยังคงรู้สึกว้าวุ่นกับคำพูดเมื่อครู่ แม้จะพยายามหันเหความคิดไปจากเขาแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าหัวใจยังสะท้อนเสียงเรียกหาความรู้สึกเก่าๆ ที่เคยมีให้กันเธอดื่มไวน์ไปเรื่อยๆ จนแทบไม่รู้สึกตัว สถานการณ์ภายในห้องเริ่มกลายเป็นความเงียบงันที่แฝงด้วยความไม่สะดวกใจแต่ฤทธิ์ของไวน์ที่ดื่มเข้าไปทำให้เธอเริ่มรู้สึกหมุนติ้วไปบ้างธีรภพมองเธออย่างตั้งใจ แล้วจึงพูดเบาๆ ด้วยเสียงที่กลายเป็นทุ้มขึ้น"ริน…พี่ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้รินรู้สึกไม่ดี"แต่ในตอนนี้ ดารินรู้สึกเหมือนทุกสิ่งเริ่มจะมัวซั้วไปหมด ทุกคำพูด ฟังดูเหมือนจะไกลจากความจริงขณะที่เธอเอนตัวพิงโซฟา อารมณ์เริ่มคลุมเครือ"ไม่ต้องขอโทษ ฉันแค่เหนื่อย" เสียงของดารินเริ่มเบาและสั่นธีรภพยังคงมองเธอด้วยแววตาที่ไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่เขาพยายามข่มความรู้สึกข้างใน แต่ก็ไม่อาจละสายตาจากเธอได้ดารินนั่งเอนตัวไปด้านหลังพิงโซฟา มือยังถือแก้วไวน์อยู่ แต่ตอนนี้มันดูเหมือนจะล้นไปหมดแล้วดวงตาของเธอเริ่มเยิ้มและขยับไปรอบห้องไม่ค่อยมั่นคง เธอพูดอะไรบางอย่าง

ยามเช้าที่แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านบางๆ ดารินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่องมาแตะบนใบหน้าเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ หัวหนักอึ้งคล้ายยังเมาไวน์จากเมื่อคืนร่างกายนอนอยู่บนเตียงนุ่มในห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นและกว้างขวาง เธอมองรอบๆอย่างงัวเงียเพื่อพยายามจับต้นชนปลายว่าเกิดอะไรขึ้น สภาพนอนใต้ผ้าห่มร่างกายของเธอเปลือยเปล่ารอยช้ำเป็นรอยจ้ำๆเต็มหน้าอกแล้วที่สำคัญจุดสำคัญยังเจ็บระบม หญิงสาวค่อยๆเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย" เธอพึมพำกับตัวเองพลางยกมือกุมขมับ ความทรงจำเมื่อคืนดูเหมือนจะเบลอและขาดช่วงไปบ้างเสียงเปิดน้ำจากในห้องน้ำดังอยู่ เธอถอนหายใจลึก ยกมือขึ้นแตะหน้าผากเพื่อเรียกสติทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืน แม้ภาพความโหยหาในจูบของเขาจะยังวนเวียนอยู่ในใจเธอแต่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอไปกว่านี้ ดารินคอยๆลุกขึ้นจากเตียงและมองหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตามพื้นหญิงสาวเร่งรีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยและจัดผ้าห่มให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มาดูเมื่อธีรภพเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดเรียบๆ กับกางเกงวอร์ม ใบหน้าเขาแฝงด้วยความกังวลเล็