อ้อนรักแฟนเก่า

ในวันหนึ่งเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ดารินยังจำได้ดีถึงวันที่เธอและธีรภพพบกันครั้งแรก

ตอนนั้นเธอเป็นนักศึกษาสาวปีหนึ่งที่เพิ่งย้ายเข้าหอพักใหม่ในมหาวิทยาลัย

ช่วงเวลาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและการเริ่มต้นชีวิตในรั้วมหาลัย

ธีรภพ เป็นรุ่นพี่ปีสาม เขาไม่ได้เป็นหนุ่มหล่อโดดเด่นสะดุดตา แต่มีเสน่ห์ในแบบที่ใครหลายคนหลงรัก

ดวงตาคมแต่ดูอบอุ่น รอยยิ้มจริงใจ และความนิ่งขรึมของเขาทำให้ใครๆ มองว่าเขาเป็นคนเข้าถึงยาก

ครั้งแรกที่พวกเขาเจอกันคือวันที่ธีรภพอาสาช่วยดารินยกกระเป๋าหนักๆ ขึ้นห้องพัก

"ให้ผมช่วยนะครับ" เสียงทุ้มของเขาทำให้ดารินที่กำลังหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางหันมามอง

เธอเห็นเขาในชุดเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ แต่กลับดูดี

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยกไหว" ดารินรีบปฏิเสธ แม้ในใจจะอยากให้เขาช่วยก็ตาม

"ไม่ไหวหรอก ดูจากขนาดกระเป๋านั่น ผมว่าคุณอาจจะลากมันจนล้อหลุดแน่"

เขาหัวเราะเบาๆ และยื่นมือมาคว้าหูจับกระเป๋าไปโดยไม่รอฟังคำตอบ

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเบาๆ พลางเดินตามเขาขึ้นไป

หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มต้นจากการเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่คอยช่วยเหลือกันในเรื่องเล็กๆ

น้อยๆ วันเวลาผ่านไป ดารินเริ่มรู้สึกว่าเขาไม่ได้แค่สุภาพและช่วยเหลือเธอเพราะมารยาท

แต่มีอะไรบางอย่างในสายตาของเขาที่ดูอ่อนโยนและห่วงใยเธอเป็นพิเศษ

อากาศเย็นสบาย พระจันทร์เต็มดวงสะท้อนบนผืนน้ำ

“ริน” เขาเอ่ยชื่อเธอเบาๆ ขณะที่เธอหยุดเดินและหันมามองเขา

“คะ?”

“พี่ไม่ค่อยเก่งเรื่องพูด แต่พี่อยากให้คุณรู้ว่าพี่ชอบรินนะ"

คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้ดารินชะงัก ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว ใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก

“รินไม่ต้องรีบตอบพี่ก็ได้ พี่แค่อยากให้รินรู้ว่าพี่ชอบริน"

ในตอนนั้น ดารินไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงยิ้มบางๆ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่ในความฝัน

จากคืนนั้นเป็นต้นมา ธีรภพทำทุกอย่างเพื่อให้เธอรู้ว่าเขาจริงจังกับความรู้สึกของเขา

เขาคอยไปรับเธอที่ห้องพักในทุกเช้า พาเธอไปกินข้าว ดูหนัง และนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดด้วยกัน

ความเรียบง่ายเหล่านั้นคือความสุขที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“ริน รู้ไหมว่าพี่ดีใจแค่ไหนที่ได้เจอริน” เขาเคยพูดในวันหนึ่งขณะที่พวกเขานั่งชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน

ในเวลานั้น ดารินเชื่อว่าเขาคือโลกทั้งใบของเธอ และเธอก็คือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก