All Chapters of เสวียนเหยา: Chapter 21 - Chapter 30

ขุนนางซึ่งสนับสนุนอัครมหาเสนาบดีและฮ่องเฮาถูกตัดสินความผิด บ้างถูกประหารข้อหากบฏ บ้างถูกเนรเทศ บ้างถูกลดสถานะลงเป็นทาส กระทั่งบางคนที่ไม่รู้เห็นทว่าตระกูลของตนเกี่ยวพันก็ยังพลอยถูกลงโทษไปโดยไม่อาจปฏิเสธฮองเฮาและองค์รัชทายาทถูกส่งไปยังสุสานหลวง ชั่วชีวิตนี้ห้ามก้าวออกมาจนกว่าจะสิ้นลมฉีฮูหยินและบุตรสาวเองแม้ถูกหลอกใช้ ทว่าทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ ตระกูลฉีมีทั้งคนที่ทำความชอบและทำความผิด ถึงอย่างนั้นฉีฮูหยินก็มีโทษร่วมมือกับกบฏ ดังนั้นราชโองการที่ประกาศออกมาว่าให้นางกับบุตรสาวไปบวชชีที่อารามบนเขา ชั่วชีวิตนี้ห้ามลงจากเขาแม้ครึ่งก้าว จึงทำให้สองแม่ลูกหน้าขาวซีดแทบเป็นลมหมดสติขันทีสองคนเข้ามาลากสองแม่ลูกขึ้นและจะพาไปส่งยังอาราม ฉีหย่งชางเป็นผู้ที่ออกหน้าขอร้องว่าเขาจะไปส่งมารดาและน้องสาวด้วยตัวเอง ดังนั้นขันทีจึงเห็นแก่หน้าเขารับปากอย่างเสียไม่ได้ฉีฮูหยินฟูมฟายปริ่มใจจะขาดร่ำลาสามีและบุตรชายตอนที่ฉีเฟิงเยี่ยนและเสวียนเหยาก้าวเข้าไปในจวนตระกูลฉี ฉีหย่งชางเห็นน้องชายเข้ามาก็รีบพยุงมารดาลุกขึ้น ไม่อยากให้นางกับฉีเฟิงเยี่ยนปะทะคารมกัน ทว่าเขาไม่นึกเลยว่ามารดาจะซ่อนมีดสั้นเอาไว้ในแขนเสื้อถึงอย่

นับตั้งแต่ฉีฮูหยินกับบุตรสาวถูกส่งตัวขึ้นเขา ฉีเฟิงเยี่ยนย้ายกลับเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพฉีดังเดิม ทว่าเสวียนเหยากลับพำนักยังตำหนักหนิงหวง พระชายาองค์ชายเก้าส่งคนมารับนางโดยเฉพาะ บอกนางว่าพักที่ใดก็ไม่เหมาะสมเท่ากับไปพักที่ตำหนักหนิงหวงอีกแล้วก็จริง...เพราะเช้าตรู่วันถัดมาเสวียนเหยากลับถูกจับแต่งตัวแต่งหน้าทาชาดส่งตัวขึ้นรถม้าไปยังวังหลวง ทั้งนี้ก็เพื่อเข้าร่วมพิธีการปูนบำเหน็จขุนนางที่มีความชอบฝ่ายหน้าขุนนางเข้าไปในท้องพระโรง ฝ่ายหลังเหล่าพระสนมและพระชายาองค์ชายเองก็ร่วมดื่มชาสนทนาผูกไมตรี หลี่หมิงเยวี่ยซึ่งคอยดูแลเสวียนเหยาไม่ห่าง ทำให้งานนี้ไม่น่าเบื่อจนเกินไปสำหรับหญิงสาว ทว่าผ่านไปเพียงชั่วยามขันทีตำหนักหลงคุนก็มารับนางออกไปท่ามกลางความสงสัยของสตรีชั้นสูงหลายคน หลี่หมิงเยวี่ยได้แต่เบนความสนใจให้ทุกคนหันมาสนใจงานเลี้ยง นางให้คนออกไปแอบฟังว่ามีจวนใดบ้างได้รับปูนบำเหน็จ แม้ไม่เต็มใจแต่สตรีเหล่านั้นล้วนอยากฟังว่าบิดาหรือสามีของตนได้รับการเลื่อนชั้นหรือไม่ ดังนั้นพวกนางจึงลืมเรื่องของเสวียนเหยาไปในทันทีหน้าทางเข้าห้องลับตำหนักหลงคุน ฮ่องเต้ หลงเส้าเทียน ฉีเหยียน รวมไปถึงฉีเฟิงเทียนรอ

“จากตรงนี้เราต้องเดินเข้าไป ข้าไปส่งท่านที่หน้าตำหนักเฟิ่งหวง”“ตำหนักเฟิ่งหวง?” นางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม“จะอย่างไรกุ้ยเฟยก็เป็นถึงพระมารดาของรัชทายาท ให้อย่างไรฐานะของนางก็จะชัดเจนสักวัน ฝ่าบาททรงให้กุ้ยเฟยประทับที่ตำหนักเฟิ่งหวงก็เพื่อให้ผู้คนเข้าใจตรงกัน”หญิงสาวพยักหน้าเดินลากชุดเก้าชั้นเกะกะเดินตรงไปตามทางเดิน ข้างกายของนางมีฉีเฟิงเยี่ยนที่เดินให้ช้าลงกว่าปกติ ทั้งสองสนทนากันเสียงเบา เดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินยาวๆ บางครั้งก็มีนางกำนัลและขันทีเดินสวนไปมา ระหว่างทางคนเหล่านั้นล้วนแอบมองหญิงสาวกับชายหนุ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เหมาะสมกันเหลือเกิน...”เสียงหนึ่งแว่วมาและฉีเฟิงเยี่ยนเองก็แอบยิ้ม เขาเหลือบมองชายชุดของหญิงสาวที่ลากระไปกับชายชุดของตน รอยยิ้มกดลึกลงจนลักยิ้มเห็นชัดเจนขึ้น“ร่างกายของเจ้าหายดีแล้วหรือ”ชายหนุ่มยกมือขึ้นให้นางดู ผ้าพันแผลยังอยู่แต่แผลดีขึ้นมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องพันหนาเช่นสองสามวันก่อน “ตรงนี้ก็กำลังจะสมานกันดี อาบน้ำได้แล้วท่านหมอไม่ได้ห้าม แต่แช่น้ำร้อนนานไม่ได้” เขาวางมือเหนือไหล่ขวาเสวียนเหยาพยักหน้า “อาเยี่ยน...”“ช้าก่อน” เขาหยุดนางเอาไว้จากนั้นประค

“งดงามที่สุด” หลี่หมิงเยวี่ยเองก็กล่าวออกมาเสียงเบาเสวียนเหยามองด้วยสายตาว่างเปล่า นางมองกำแพงสูงที่มองเห็นไกลๆ ฝั่งตรงข้ามกำแพงเป็นท้องถนน บ้านเรือน จวนหรูหราและ...ผู้คนที่ใช่ชีวิตอิสระนางหันกลับมามองสตรีที่ยืนชื่นชมความงดงามของวังหลวง แต่งกายงดงาม ท่วงท่ากิริยาล้วนอยู่ในกรอบอันดีงามที่เคยร่ำเรียน ทว่ามีกี่คนที่ได้ใช้ชีวิตตามใจปรารถนากำแพงสูงของวังหลวงก็เป็นเหมือนกรงขังที่มีฉากหน้าเป็นความหรูหราสูงส่ง ทว่าเบื้องหลังเล่ามีกี่คนที่สุขสมหวังอย่างแท้จริงก้มลงมองถนนตรงหน้ากำแพงวังหลัง เสวียนเหยาเลิกคิ้ว ฉีเฟิงเยี่ยนยื่นเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นเบื้องล่างทางเข้าวังหลัง เขาในตอนนี้...คิ้วขมวดมุ่นราวกำลังใช้ความคิด สายตาคมมองเหม่อใจลอยไม่เหมือนเขาในเวลาปกติสักนิด“นั่น...คุณชายสิบสองใช่หรือไม่”เสียงซุบซิบของสตรีเบื้องหลังทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ สายตามองปราดเดียวก็หานางพบ ใบหน้าเคร่งขรึมดวงตาเหม่อลอยจับจ้องมายังนาง รอยยิ้มค่อยๆ เผยออกมาจากใบหน้าหล่อเหลาเสวียนเหยามองรอยยิ้มนั้นอยู่ๆ หัวใจของนางก็เต้นรัวขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ นึกถึงวันแรกที่นางพบเขา เขาเองก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองนางเช่นนี้พร้อ

สตรีชุดแดงหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที ท่าทางเสแสร้งหายวับไปหลงเหลือเพียงความโกรธกรุ่นที่กำลังปะทุ“องค์หญิงเยว่ฉี ในเมื่อเสด็จมาถึงแล้วเหตุใดไม่เข้าวังหลวงเพื่อแสดงเทียบเชิญเล่า ในเมืองหลวงแม้มีเรื่องน่าสนุกน่าสนใจมากมาย ทว่าการมาของพระองค์ก็เพื่อร่วมงานพิธีสำคัญ ต้าเหลียงเป็นแคว้นใหญ่ ซย่าเทียนเองก็หวังว่าจะได้รับเกียรติในการต้อนรับ ข้าจะให้คนส่งองค์หญิงไปยังวังหลวง”“ไม่ต้อง! ข้ารู้ทาง”เสวียนเหยาพยักหน้า “อ้อ เช่นนั้น...เชิญเพคะ” นางผายมือไปยังประตูวังหลวงที่อยู่สุดอีกด้านของถนนองค์หญิงเยว่ฉีไหนเลยจะรู้ว่าการกลั่นแกล้งของนางจะทำให้ตัวนางต้องถูกนำตัวเข้าวังหลวงซย่าเทียนก่อนกำหนด นางเพิ่งมาถึงได้ยังไม่ถึงวัน หมายใจอยากมาหยั่งเชิงสตรีแซ่เสวียนก่อน จากนั้นยังหวังเดินเที่ยวนอกวังหลวงสักหลายๆ วันก่อนวันงาน ที่ไหนได้กลับเป็นการพาตัวมาตกหลุมพรางเสียนี่!!!เสวียนเหยามองส่งขบวนขององค์หญิงเยว่ฉีขึ้นม้าตรงไปยังวังหลวง ข้างกายองค์หญิงพระองค์นี้มียอดฝีมือติดตามมาถึงสามคน ทั้งสตรีและบุรุษล้วนสายตามั่นคงเย็นชา รังสีอำมหิตที่วนเวียนรอบกายคนพวกนี้ ทำให้รู้ว่าทั้งสามอาจเคยเป็นมือสังหารมาก่อนองค์หญิงแห่ง