All Chapters of เสวียนเหยา: Chapter 31 - Chapter 40

คำถามก็คือ...นางจะปล่อยให้ฉีเฟิงเยี่ยนอยู่ที่นี่ต่อจริงๆ หรือ หากนางจากไปโดยทิ้งเขาเอาไว้ที่นี่ นางจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคนเหล่านี้จะปกป้องชายหนุ่มได้ครั้งหนึ่งอาจได้ ครั้งต่อไปเล่า??ฉีเฟิงเยี่ยนเป็นคนฉลาดนางตระหนักดี แต่เขามีจุดอ่อนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะไม่คิดและมองให้ละเอียด จุดอ่อนนั้นก็คือนาง... เห็นชัดมาในวันนี้เขาถูกหลอกไปยังประตูทางเหนือของวังหลัง เพราะเข้าใจว่านางเป็นคนนัดหมาย ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับนางฉีเฟิงเยี่ยนมักตกหลุมพรางโดยง่ายเฮ้อ...เสวียนเหยาถอนหายใจ ในใจอ่อนยวบเมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ยังคงนอนนิ่ง ไม่ใช่นางไม่รู้ว่าเขาหวังสิ่งใด นับตั้งแต่แรกสบตานางตระหนักดีว่ามันมีบางอย่างซ่อนอยู่ในดวงตาคมของเขาเพียงแต่นาง...เลือกที่จะมองข้ามไปเสมอกับผู้อื่นเขาคือบุรุษผู้สุขุมเยือกเย็นเฉลียวฉลาดกับนางฉีเฟิงเยี่ยนก็เป็นเพียงบุรุษธรรมดา ไม่พยายามปิดบัง ไม่พยายามซ่อนความรู้สึก“ทำไมท่านจึงมาอยู่ที่นี่” เขารู้สึกตัวแล้ว... ดวงตาคมกลอกไปมาคล้ายลำดับเหตุการณ์ ไม่นานเขาก็เอื้อมมือมากุมมือนาง “เกิดอะไรขึ้น!”เสวียนเหยายิ้มไม่ได้ดึงมือออก ตรงกันข้ามนางกลับกุมมือเขาเอาไว้ “ไม่มีอะไรแ

เสวียนเหยาเลิกคิ้ว สวินฟงได้แต่เจ็บใจเพราะเขาเป็นมือสังหารมาก่อน การประลองโดยมีเงื่อนไขเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย ที่เขาปรารถนาคือจู่โจมแล้วต้องได้สังหารต่างหาก!!องค์หญิงเยว่ฉีเดินขึ้นมาบนลานประลองด้วยใบหน้าบึ้งตึง ในมือของนางมีกระบี่ยาวแน่นอนว่าการประลองรอบสุดท้ายก็คือกระบี่ ครั้งนี้รัชทายาททรงพระราชทานกระบี่ของแคว้นซย่าเทียนมาให้นางใช้ในการประลองเสวียนเหยาลองกวัดแกว่งกระบี่ในมือ รับรู้ว่านี่เป็นหนึ่งในยอดกระบี่อย่างแน่นอน“สิบกระบวนท่า ข้าต้องเอาชนะท่านภายในสิบกระบวนท่า หากไม่...ท่านก็คือผู้ชนะ ข้ามิใช่สตรีเห็นแก่ตัว หากท่านเป็นฝ่ายชนะข้าขอมอบกระบี่คู่หงส์มังกรให้พร้อมเคล็ดวิชาหงส์มังกร จะฝึกวิชานี้จำเป็นต้องเป็นบุรุษและสตรีที่รู้ใจอย่างถึงแก่น ข้ายังไม่พบบุรุษที่รู้ใจถึงขั้นสามารถฝึกสำเร็จ ดังนั้นมอบให้ท่านเป็นของกำนัลหากท่านชนะ”“ได้” เสวียนเหยาตกลงการประลองเริ่มขึ้น คมกระบี่ฉวัดเฉวียนรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน ร่างกายที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ปลายเท้าที่ขยับรับกับแขนที่หลบหลีกจากนั้นจู่โจม หญิงสาวต้องยอมรับว่าองค์หญิงเยว่ฉีผู้นี้เป็นหนึ่งในยอดกระบี่อย่างแท้จริง นา

พิธีแต่งตั้งรัชทายาทในท้องพระโรงเป็นไปอย่างยิ่งใหญ่ แคว้นต่างๆ ส่งขุนนางมาร่วมแสดงความยินดี ทว่าเสียงซุบซิบเกี่ยวกับองค์หญิงเยว่ฉีแห่งต้าเหลียงก็ยังคงมีให้ได้ยินเสวียนเหยานั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามส่งยิ้มให้องค์หญิงเยว่ฉี ก่อนหน้านี้เคยเตือนแล้วว่าอย่าได้ใส่ใจกับสิ่งอื่น เพราะอย่างไรเสียท่าทีของฮ่องเต้และรัชทายาทพระองค์ใหม่ก็ชัดเจน นั่นก็คือทั้งสองพระองค์เชื่อว่าองค์หญิงเยว่ฉีไม่ได้มีเจตนาสังหารฉีเฟิงเยี่ยนความขัดแย้งของต้าเหลียงมีผู้ใดบ้างไม่รู้ เหล่าองค์หญิงองค์ชายต่างชิงดีชิงเด่นเพื่อให้มีความดีความชอบ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงลำเอียงรักเพียงโอรสและองค์หญิงที่เกิดจากฮองเฮา องค์หญิงเยว่ฉีเสด็จซย่าเทียน หากสร้างความวุ่นวายและก่อชนวนสงคราม นั่นย่อมทำให้ฮ่องเต้ต้าเหลียงทรงกริ้ว ถึงเวลานั้นหากตัดขาดและปล่อยองค์หญิงถูกซย่าเทียนลงโทษ นั่นย่อมเป็นผลดีกับฝ่ายตรงข้ามหลี่หมิงเยวี่ยเดินกอดแขนเสวียนเหยาเงียบๆ ในอุทยานมีสตรีชั้นสูงเข้ามาพักผ่อนหลายคน หลังพิธีแต่งตั้งคืนนี้จะมีงานเลี้ยง หลี่หมิงเยวี่ยที่นับจากนี้จะใกล้ชิดผู้ใดก็ต้องระมัดระวังได้แต่หนักใจ“อีกเดี๋ยวท่านก็จะไม่อยู่แล้ว ข้าต้องเหงามากแน่

เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาพร้อมประตูเปิด “ข้าพาหมอมา...” รัชทายาทชะงักเมื่อเห็นฉีเฟิงเยี่ยนกอดหญิงสาวบนเตียง ท่านหมอเองก็ไม่กล้าก้าวเข้ามา“ออกไป” เสวียนเหยากล่าวเสียงเรียบ “ไม่ต้องให้ใครเข้ามาทั้งสิ้น เขาไม่เป็นไรแล้ว”ทุกคนที่อยู่ด้านนอกงุนงงเมื่อได้ยิน“ไม่ได้ยินหรือ ออกไปให้หมด” เสวียนเหยาลงน้ำเสียงหนักๆ ในประโยคนั้น แม้รัชทายาทนางเองก็ไม่มีทางทีเกรงใจหลงเส้าเทียนแม้งุนงงแต่ก็โบกมือไล่ท่านหมอ ฉีเหยียนกับฉีหย่งชางพยายามชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้อง ทว่าหลงเส้าเทียนปิดประตูเสียก่อนภายในห้องมีเพียงความเงียบ ฉีเฟิงเยี่ยนปล่อยมือเงียบๆ เสวียนเหยาดันเขาให้นอนหงายลงบนหมอน นางก้มลงจูบหนักๆ ที่หว่างคิ้วชายหนุ่ม ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นเขาจ้องมองนางนิ่ง มือใหญ่กุมมือนางแน่นขึ้นหญิงสาวยิ้ม “มิใช่ต้องสละตัวเองปล่อยข้าไปหรอกหรือ ตลอดมาเจ้าเป็นคนเช่นนั้น เป็นคนดีที่เสแสร้งเย็นชากับผู้อื่น ล้มป่วยเช่นนี้สมควรหาเรื่องทำให้ข้าโกรธ จากนั้นข้าก็จะจากไปเงียบๆ ปล่อยเจ้าเอาไว้ที่นี่เพียงลำพัง”เขาหัวเราะ “ข้าอยากเห็นแก่ตัวสักครั้ง อยากรั้งท่านเอาไว้ข้างกายให้ถึงที่สุด แม้ข้าจะต้องตายก็จะตายอยู่เคียงข้างท่า

ท่ามกลางไอร้อนของน้ำพุ สองกายเปลือยเปล่ากอดก่ายเร่าร้อน เสียงอวยพรของอดีตผู้ครอบครองของวิเศษทำให้ฉีเฟิงเยี่ยนรู้สึกเป็นสุข ไม่ว่าสิ่งใดที่เขาคาดหวัง วันนี้เขาสมปรารถนาแล้วเขาเองก็ไม่ขออะไรไปมากกว่าได้อยู่กับนาง...เสวียนเหยา สตรีที่แม้เขายังไม่พานพบตัวจริง ทว่าหัวใจของเขากลับพันผูกและเป็นของนางเสมอมารถม้าวิ่งออกมาจากหุบเขาสูงสวนทางกับชาวบ้านที่มาหาของป่า ชาวบ้านถามหญิงสาวและชายหนุ่มได้ความว่าหลงทางกำลังจะกลับลงเขา...ก็สมควรเพราะนี่คือเทียนซานหุบเขาที่เป็นทางตัน ไม่มีทางเข้า มีเพียงเส้นทางรกร้างเต็มไปด้วยเถาวัลย์รกทึบเสวียนเหยาบังคับม้าให้วิ่งเหยาะๆ ลงเขา ข้างกายมีฉีเฟิงเยี่ยนนั่งซบศีรษะกับหัวไหล่ นางยกมือขึ้นลูบแก้มเขา ใบหน้าชายหนุ่มยังขาวซีดทว่าถึงตอนนี้อาการก็นับว่าดีขึ้นกว่าขามา“เรามีเวลาเพียงสิบปีเท่านั้น ไปที่ใดกันดี” นางถาม“สิบปีก็เพียงพอแล้ว ลงใต้เป็นอย่างไร ข้าอยากไปดูทะเล”“ได้ ลงใต้”“เหยาเอ๋อร์”“หืม”“เสียใจหรือไม่ที่แบ่งปันอายุขัยคืนกลับให้ข้า”“แล้วเจ้าเล่า เสียใจหรือไม่ที่เคยแลกอายุขัยให้ข้า”“จะเสียใจได้อย่างไร ตอนนี้ข้ามิใช่กำลังมีความสุขมากหรอกหรือ ข้าวางแผนมาดี