Semua Bab หนูน้อยจอมตะกละถูกทิ้ง？ทั้งจวนโหวตามเลี้ยง: Bab 1 - Bab 10

เมี่ยวเมี่ยวได้พบท่านปู่เทียนเต้าอีกครั้งแล้วชายชราเคราขาวในชุดนักบวชตัวโคร่งกำลังยิ้มตาหยีจ้องมองนาง บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเมตตา เขาเรียกนาง "เมี่ยวเมี่ยว""ท่านปู่เทียนเต้า!"เมี่ยวเมี่ยวส่งเสียงร้องอย่างดีอกดีใจ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าท่านปู่เทียนเต้าทิ้งนางไว้ที่ 'ดินแดนหนาวเหน็บ' รอยยิ้มจึงหายวับทันที นางหันหน้าไปอีกทาง พร้อมส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ "ท่านปู่ขี้งก เมี่ยวเมี่ยวไม่อยู่กับท่านก็ได้"ชายชราถอนหายใจเสียงดังจนเกินจริง "ไอ้หยา เมี่ยวเมี่ยวไม่สนใจปู่ เช่นนั้นปู่จะไปแล้วน้า?""ไม่เอา ไม่เอา"เมี่ยวเมี่ยวพุ่งเข้าหาข้างกายชายชราราวกับจรวดลูกน้อย กอดขาท่อนล่างของท่านปู่เทียนเต้าไว้แน่น เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นเอ่ยอย่างน่าสงสาร "ท่านปู่ เมี่ยวเมี่ยวสำนึกผิดแล้ว คราวหน้าจะไม่กินปลาอ้วนของท่านอีกแล้ว อย่าทิ้งเมี่ยวเมี่ยวไว้ที่ดินแดนหนาวเหน็บเลยนะ เมี่ยวเมี่ยวหนาวมาก หิวมากด้วย"เทียนเต้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่วางฝ่ามือใหญ่หนานุ่มลงบนศีรษะของเจ้าตัวน้อยเบา ๆ ความเมตตาในดวงตาแทบจะเอ่อล้นออกมา กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทั้งอ่อนโยนทั้งจนใจ "เมี่ยวเมี่ยว ไม่ใช่ว่าปู่อยากจะทำเช่นนี้ แต่เพราะเจ้า

"ท่านโหวกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ อีกเดี๋ยวมีเรื่องจะคุยกับท่าน"เซียวรั่วหนิงป้อนโจ๊กขาวชามที่สองเสร็จ วางชามและช้อนลงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดมุมปากให้เมี่ยวเมี่ยวเล็กน้อยจากนั้นนางก็ลุกขึ้นยืน ลูบใบหน้าน้อย ๆ ที่แทบไม่มีเนื้อของเมี่ยวเมี่ยวเอ่ยเสียงเบา ๆ ว่า "อันอัน แม่มีเรื่องต้องคุยกับท่านพ่อหน่อย ลูกพาน้องกลับไปพักผ่อนบนเตียง ดีหรือไม่จ๊ะ"เสิ่นอันเยี่ยนเอียงคอ ราวกับกำลังทำความเข้าใจความหมายของประโยคนี้หลังจากคอยประเดี๋ยวเดียว เขาก็ลุกขึ้นยืน แล้วพยักหน้าตอบ "ดีขอรับ""น้องสาว" เสิ่นอันเยี่ยนยื่นมือไปทางเมี่ยวเมี่ยว "พวกเรากลับไปเล่นบนเตียงกัน"พอสิ้นเสียงนั้น รูม่านตาของท่านโหวติ้งหย่วนเสิ่นอี้หนานก็หดเกร็งลงฉับพลันเขาร้อนใจจนอยากจะเอ่ยปากถาม แขนเสื้อก็ถูกดึงเบาๆ เซียวรั่วหนิงส่ายหน้าให้เขาเงียบ ๆ สื่อว่าอย่าเพิ่งร้อนใจ อีกประเดี๋ยวค่อยอธิบายให้ฟังส่วนเมี่ยวเมี่ยวก็มองชามที่ว่างเปล่า เลียริมฝีปาก "ท่านน้าคนสวย ไม่มีแล้วหรือเจ้าคะ เมี่ยวเมี่ยวอยากกินอีก"อร่อยเกินไปแล้ว นางกินได้จนฟ้าถล่มแผ่นดินทลายเลย!ในดวงตาของเซียวรั่วหนิงมีแต่ความรักใคร่เอ็นดู นางอธิบายเสียง

ขณะที่เซียวรั่วหนิงอุ้มเมี่ยวเมี่ยวออกตามหาบุตรชาย เสิ่นอี้หนานก็มาถึงจวนมหาเสนาบดีแล้วท่านโหวติ้งหย่วนเป็นเป้าหมายที่เหล่าชนชั้นสูงในเมืองหลวงต่างอยากประจบเอาใจ เมื่อได้ยินบ่าวไพร่เข้ามารายงาน เพื่อแสดงถึงความให้เกียรติ มหาเสนาบดีเซวียเจินจึงออกไปต้อนรับด้วยตนเองถึงหน้าประตูเซวียเจินอายุมากกว่าเสิ่นอี้หนานเพียงเจ็ดแปดปีเท่านั้นเขาสวมชุดคลุมยาวสีเข้ม ทุกการเคลื่อนไหวล้วนแผ่กลิ่นซ่านอายของบัณฑิต ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เพียงแต่เมื่อเปรียบเทียบกับเสิ่นอี้หนานแล้ว ก็ยังด้อยกว่าอยู่มาก"ท่านโหวมาเยือนในครั้งนี้ มีเรื่องอันใดหรือ" ใบหน้าเซวียเจินประดับรอยยิ้มบาง ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หากมีสิ่งใดที่พอจะช่วยเหลือได้ ผู้น้อยย่อมทำอย่างเต็มที่"ถ้อยคำที่พูดออกมาฟังดูประจบประแจงยิ่งนักทว่าสีหน้าเรียบเฉยของเซวียเจินกลับช่วยเจือจางการประจบประแจงนั้นไปเยอะ ท่าทีอันอบอุ่นราวสายลมฤดูใบไม้ร่วง ยิ่งทำให้ได้รับความรู้สึกดีจากผู้อื่นได้ง่ายขึ้นมากแต่ทว่าเสิ่นอี้หนานกลับไม่ตกหลุมพรางนี้เขาเลิกคิ้วเบา ๆ มุมปากประดับรอยยิ้ม รูปร่างที่สูงกว่าเซวียเจินครึ่งศีรษะสร้างแรงกดดันให้อย่างมหาศาลเ

เสิ่นหลินยวนถูกซ้อมอย่างหนักอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็แยกเขี้ยวยิงฟัน เดินกะเผลกเข้าไปในห้อง หยิบโซ่เส้นหนาใหญ่ที่ทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมาวพันรอบเอว มือ และเท้าของตนเองอย่างชำนาญบ่าวรับใช้คนที่ถูกเสิ่นหลินยวนตีสลบไปก่อนหน้านี้เดินก้มตัวเข้ามา นำปลายโซ่อีกด้านไปพันรอบเสาต้นใหญ่ในเรือน แล้วใช้กุญแจคล้องลงกลอนไว้"ท่านแม่ ทำไมต้องล่ามพี่ชายไว้เจ้าคะ" เมี่ยวเมี่ยวมองฉากนี้อย่างสงสัยเซียวรั่วหนิงนิ่งเงียบไปครู่เดียว ก่อนเอ่ยอธิบายเสียงนุ่มนวล "เพราะว่าพี่ชายป่วยจ้ะ ตกดึกร่างกายก็จะรู้สึกไม่สบาย ดังนั้นเมี่ยวเมี่ยว ตอนกลางคืนอย่ามาเล่นกับพี่ชายที่นี่นะ ตกกลางคืนพี่ชายไม่รู้จักเจ้าหรอก""อ้อ... เมี่ยวเมี่ยวเข้าใจแล้ว"เมี่ยวเมี่ยวตอบรับอย่างงุนงงง"เมื่อไรพี่ชายจะหายป่วยหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยถามอีกครั้ง"...ท่านแม่ก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ" สายตาของเซียวรั่วหนิงดูศร้าสลด ลูบแก้มของเมี่ยวเมี่ยว พลางเอ่ยเสียงเบา "ท่านแม่ก็อยากให้พี่ชายหายดีเร็ว ๆ เหมือนกัน"เพียงแต่พิษกู่ที่ยวนเอ๋อร์โดนนั้นพิสดารยิ่งนักอย่าว่าแต่หมอหลวงเลย แม้กระทั่งคนของหุบเขาแพทย์โอสถก็ยังจนปัญญาเซียวรั่วหนิงถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ

เสิ่นอันเยี่ยนตื่นแล้ว นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงอย่างโศกเศร้า ดวงตาหงส์อันงดงามร้องไห้จนแดงฉาน ปลายจมูกก็แดงด้วยเช่นกันดูน่าสงสารเป็นที่สุดเซียวรั่วหนิงรีบก้าวเท้าเข้าไปอุ้มเสิ่นอันเยี่ยนขึ้นมา เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "แม่กับน้องสาวกลับมาแล้วนะ อันอันไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะจ๊ะอันอัน""ท่านแม่...น้องสาว..."เมี่ยวเมี่ยวตบแขนของเสิ่นอี้หนาน พลางบิดตัวไปมา "ท่านพ่อ เมี่ยวเมี่ยวจะลงไป ปล่อยเมี่ยวเมี่ยวลง"เสิ่นอี้หนานโน้มกายลง ค่อย ๆ วางเจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดลงบนพื้น มือทั้งสองข้างคอยปกป้องอยู่ข้าง ๆ ด้วยเกรงว่านางจะยืนไม่มั่นคงเมี่ยวเมี่ยวยืนได้อย่างมั่นคง แล้วสับขาเล็ดสั้นวิ่งไปที่ข้างเตียงนางสลัดถีบรองเท้าออกอย่างรวดเร็วแล้วปีนขึ้นเตียง พอมาถึงข้างกายเสิ่นอันเยี่ยน นางก็ยกมือขึ้นเช็ดรอยน้ำตาบนใบหน้าของเขา พร้อมกล่าวเสียงอ่อนนุ่ม "พี่อันเยี่ยน เมี่ยวเมี่ยวอยู่นี่ พี่อย่าร้องไห้เลยนะ""เมี่ยวเมี่ยว... น้องสาว...พอข้าตื่นขึ้นมา เจ้ากับท่านแม่ก็...ก็ไม่อยู่เลย" เสิ่นอันเยี่ยนสะอื้นไห้ มุมปากเบ้ลง ปล่อยให้เมี่ยวเมี่ยวช่วยเขาเช็ดน้ำตาเขาพร่ำพูดอย่างน้อยใจเมี่ยวเมี่ยวกะพริบตาปริบ ๆ