หนูน้อยจอมตะกละถูกทิ้ง？ทั้งจวนโหวตามเลี้ยง

[ถอดสมองออกไปก่อนเลยนะ]

[ฉากทั้งหมดสร้างขึ้นเพื่อเนื้อเรื่อง อย่าไปอิงกับข้อเท็จจริงนะ!!]

หิมะตกหนักลมพัดโหมกระหน่ำ ฟ้าดินขาวโพลนราวกับกำลังไว้อาลัย

ถนนหนทางถูกหิมะทับถมจนหนาเป็นชั้น ๆ จวนมหาเสนาบดีเปิดประตูตั้งแต่เช้าตรู บ่าวไพร่สองสามคนถือไม้กวาดเดินออกมา สายตาถูกดึงดูดจากร่างเล็ก ๆ ที่นอนล้มอยู่บนพื้นหิมะไม่ไกล ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสารเห็นใจ

"เมื่อวานหิมะตกทั้งคืน อากาศหนาวขนาดนี้ คุณหนูหกคงไม่รอดแล้วกระมัง ต้องไปเรียนฮูหยินหรือไม่"

"อย่าไปยุ่งเลย ฐานะของคุณหนูหกในจวน เทียบเจ้าเหลืองหมาหลังครัวไม่ได้ด้วยซ้ำ ต่อให้ตายจริง

พวกเจ้านายก็ไม่สนใจหรอก พวกเรารีบกวาดหิมะแล้วกลับไปผิงไฟกันดีกว่า อากาศวันนี้หนาวจริง ๆ เลย..."

พวกบ่าวไพร่หนาวสั่นขณะทำความสะอาดหน้าประตูจวนมหาเสนาบดี รวมถึงหิมะขาวที่ทับถมมาทั้งคืนบนถนนหน้าประตู

หนึ่งในบ่าวรับใช้หนุ่มหันไปมองร่างเล็กที่ไม่ไหวติงนั่นอีกครั้ง แล้วหดคอถอนหายใจสงสัย "คุณหนูหกกับคุณหนูห้าเกิดจากจากฮูหยินเหมือนกัน เหตุใดถึงได้รับการปฏิบัติปฏิบัติต่างกันราวฟ้ากับดินเช่นนี้"

ต้องทราบไว้ว่าแค่แม่นมของคุณหนูห้าคนเดียวก็ปาเข้าไปสี่คนแล้ว!

สาวใช้ที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายยิ่งมีอีกเป็นสิบคน ประคบประหงมราวกับกลัวจะละลายหายไปในปาก ถือไว้ในมือก็กลัวจะตก นายท่านกับฮูหยินรักเอ็นดูยิ่งกว่าดวงใจเสียอีก

บ่าวรับใช้ที่มีอายุหน่อยเอ่ยอย่างประหลาดใจ "เจ้าไม่เคยยินหรือ

ว่ากันว่ายามที่คุณหนูห้าและคุณหนูหกเกิดมา เกิดปรากฏการณ์ประหลาดขึ้นบนท้องฟ้า เหนือจวนมหาเสนาบดีมีแสงสีทองอร่ามท่วมฟ้า หลวงจีนวัดฮู่กั๋วจึงมาถึงบ้าน พอตรวจดูดวงชะตาของคุณหนูทั้งสอง ก็บอกว่าดวงชะตาของคุณหนูห้านั้นสูงส่งเกินบรรยาย

ส่วนคุณหนูหกนั้น กลับเป็นดาวอัปมงคล มีแต่จะนำพาภัยพิบัติมาสู่ครอบครัว นายท่านกับฮูหยินเดิมทีคิดจะทิ้งคุณหนูหกไป แต่ถูกหลวงจีนห้ามไว้ บอกว่าต้องให้คุณหนูหกจะจากไปเองเท่านั้น หากพวกเขาเป็นฝ่ายลงมือ อาจจะประสบเคราะห์กรรมได้"

"มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ" บ่าวรับใช้หนุ่มฟังแล้วทำหน้าประหลาดใจ "มิน่าเล่า คุณหนูหกถึงได้มีฐานะต่ำต้อยเพียงนี้"

ถูกด่าถูกตีเป็นประจำ กินไม่อิ่มนอนไม่อุ่นเป็นปกติ

ได้ยินว่าเมื่อวานคุณหนูห้าถูกคุณหนูหกทำร้องไห้ คุณหนูหกเลยถูกไล่ออกจากจวนให้ยืนตากหิมะทั้งคืน อยู่กลางหิมะตกหนักตลอดคืนโดยไม่มีใครเหลียวแล

คาดว่าพวกเจ้านายในจวน คงอยากให้คุณหนูหกไปตายเสียให้พ้น ๆ

เมื่อกวาดหิมะหน้าประตูเสร็จ

ร่างที่อยู่ไม่ไกลยังคงแน่นิ่ง บ่าวรับใช้หนุ่มหันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย

ร่างเล็ก ๆ นั้นนอนหงายอยู่บนหิมะ เสื้อผ้าขาดขาดบนร่างมีเพียงชั้นบาง ๆ ชั้นเดียว ทั้งยังไม่พอดีตัว

ข้อมือและข้อเท้าโผล่พ้นออกมาทั้งหมด

ใบหน้าเลอะเทอะมอมแมมกลายเป็นสีเขียวช้ำ หน้าอกไร้ซึ่งการกระเพื่อมไหว

คงจะแข็งตายไปแล้ว

ตายไปก็ดี จะได้ไม่ต้องทนทรมานอีก

สายลมหนาวพัดผ่านวูบหนึ่ง บ่าวรับใช้หนุ่มรีบร้อนกลับเข้าจวนไป

พอประตูใหญ่ปิดลง มือเล็ก ๆ ที่แช่อยู่ในหิมะจนเขียวคล้ำแข็งกระด้างก็ขยับเล็กน้อย

หนาว

หนาวจังเลย!

เมี่ยวเมี่ยวหนาวจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

นางถูกท่านปู่เทียนเต้าทิ้งไว้ที่ดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้วเช่นนั้นหรือ ขี้งกจริง ๆ ก็แค่กินปลาหลีฮื้อตัวใหญ่พันปีที่เขาเลี้ยงไว้เอง เหตุใดปลาหลีฮื้อตัวนั้นต้องอ้วนฉุขนาดนั้นเล่า ทั้งยังว่ายไปว่ายมาต่อหน้านางอีก

นี่มันเป็นการ...การยั่วยวนอย่างโจ่งแจ้งชัด ๆ!

จะว่าไปรสชาติของปลาหลีฮื้อตัวใหญ่นี่มันอร่อยจริง ๆ เลย

เป็นของที่อร่อยที่สุดเท่าที่เมี่ยวเมี่ยวเคยกินมาแล้ว ไม่มีอะไรเทียบได้

เสียดายที่ท่านปู่เทียนเต้าบอกว่ามีแค่ตัวเดียว...

สูด ๆ

แค่คิดน้ำลายก็จะไหลแล้ว หากได้กินทุกวัน นึกไม่ออกเลยว่านางจะเป็นอสูรเทาเที่ยตัวน้อยที่หรรษาเริงร่าขนาดไหน

เมี่ยวเมี่ยวปลื้มจนหัวใจพองโต สายลมหนาวพัดผ่านอีกวูบ นางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พยายามลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นโลกสีขาวโพลนอันแปลกตา

ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้ว

...ที่นี่คือที่ไหนกัน?

เมี่ยวเมี่ยวมึนงงสุด ๆ สัญชาตญาณสั่งให้โคจรพลังวิญญาณในร่างมาปกป้องตนเอง หลบเลี่ยงความเย็นที่แทรกซึมเข้ามาทุกอณู ทว่ากลับพบว่าในร่างกายไม่มีพลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น นางก็นึกถึงคำพูดของท่านปู่เทียนเต้าขึ้นมาได้

'นังเด็กตะกละ เจ้ากินปลาหลีฮื้อกู้โลกที่ข้าเลี้ยงมาเป็นพันปีเข้าไปหมดในคำเดียว พอไม่มีปลาหลีฮื้อ แล้วโลกมนุษย์จะรอดพ้นจากภัยพิบัติล้างโลกได้อย่างไร? เอาเถิด ๆ ในเมื่อเจ้ากินปลาหลีฮื้อกู้โลกเข้าไปแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ลงไปจัดการเองก็แล้วกัน'

เมี่ยวเมี่ยว จำไว้ให้ดี ภารกิจจุติลงมนุษย์ของเจ้าในครั้งนี้ คือการกู้โลก'

กู้โลก? มันคืออะไร? อร่อยหรือเปล่า?

นางหิวเหลือเกิน หนาวยิ่งนัก อยากกินของอร่อยจัง

ท่านปู่เทียนเต้า...

เมี่ยวเมี่ยวไม่มีเรี่ยวแรง ทำได้เพียงนอนอยู่บนหิมะอันเหน็บหนาว อุณหภูมิร่างกายค่อย ๆ หายไป

ในลางสังหรณ์นางพอจะรู้สึกตัวอยู่บ้าง ว่าตัวเองเหมือนกำลังจะตาย

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าความตายคืออะไร แต่ฟังดูแล้วน่าจะไม่ค่อยอร่อยเท่าไร

ประจวบกับในตอนนั้น รถม้าคันหนึ่งขับโคลงเคลงผ่านหน้าประตูจวนมหาเสนาบดีพอดี

ม่านหน้าต่างรถม้าถูกมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งเปิดออก ใบหน้าขาวนวลงดงามจนยากจะแยกแยะชายหญิงปรากฏขึ้นหลังหน้าต่าง ดวงตาของเขางดงามยิ่งนัก ดวงตาดำขลับฉายประกาย ทว่ากลับดูเหม่อลอยอยู่หลายส่วน

"อันอัน รีบปิดม่านเร็วเข้า ข้างนอกหนาว"

น้ำเสียงอ่อนโยนของสตรีดังขึ้น

เขาเห็นร่างที่นอนอยู่กลางหิมะแล้ว แววตาฉายประกายขึ้นอีกหลายส่วน ตะโกนเรียกออกมา

"น้อง...น้องสาว!"

"น้องสาวอะไรกัน"

"น้องสาว! จอด... จอดรถ ข้า...จ้าจะเอา น้อง...น้องสาว..." เสิ่นอันเยี่ยนขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งมืดมนไร้ที่เปรียบ เขาจับขอบหน้าต่างโวยวายอย่างตะกุกตะกัก "เอามา... เอา น้อง...น้องสาวมาให้ข้า"

เซียวรั่วหนิงถอนหายใจเบา ๆ ยื่นมือเตรียมจะดึงลูกชายที่อาการกำเริบเข้ามาในอ้อมกอด แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นร่างเด็กน้อยนอนอยู่กลางหิมะเข้าแล้วจริง ๆ

นางขมวดคิ้วทันที ก่อนส่งเสียงร้องบอก "หยุดถ"

คนขับรถม้ารีบหยุดม้าลงอย่างมั่นคงทันที

พ่อรถม้าหยุดนิ่ง เสิ่นอันเยี่ยนก็เลิกม่านพุ่งตัวออกไปอย่างไม่ลังเล เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วเสียจนเซียวรั่วหนิงไม่ทันตั้งตัว พอนึกขึ้นได้ถึงหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่ข้าง ๆ รีบตามไป "อันอัน สวมเสื้อคลุมก่อน!"

หิมะบนถนนเพิ่งจะทำความสะอาดไปได้เพียงครึ่งเดียว

เสิ่นอันเยี่ยนย่ำหิมะก้าวสั้นสลับยาวจนมาถึงข้างกายเมี่ยวเมี่ยว เขาย่อตัวลง มองเมี่ยวเมี่ยวตาไม่กะพริบ สีหน้าหงุดหงิดเมื่อครู่พลันสงบลง กลับคืนสู่ท่าทางสงบเงียบไร้พิษภัยอีกครั้ง

ตัวอะไรเนี่ย หอมจังเลย

เมี่ยวเมี่ยวสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมชวนหิวโหย นางพยายามกลอกตาไปมา พอเหลือบมองไปข้าง ๆ ก็เห็นพี่ชายหน้าตาประณีตงดงามคนหนึ่งกำลังย่อตัวอยู่ข้าง ๆ

รอบกายของเขามีไอสีดำเข้มข้นลอยวนเวียน

ไอสีดำเมื่อเห็นนางก็ดิ้นพล่านราวกับเจ้าปลาหลีฮื้ออ้วนพันปีตัวนั้น เห็นแล้วดูน่าอร่อยยิ่งนัก

เมี่ยวเมี่ยวส่งเสียงหิวโหยออกมา

แต่ตอนนี้นางไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย แม้แต่ปากก็ยังอ้าไม่ได้

ทั้งยังง่วงมากด้วย จะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว...

ช่างเถิด ไว้ตื่นนอนค่อยกินแล้วกัน

เมี่ยวเมี่ยวปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งลง

...

"อันอัน"

เซียวรั่วหนิงนำเสื้อคลุมมาห่มร่างลูกชาย เสร็จแล้วถึงหลุบตามองเด็กน้อยที่นอนอยู่บนพื้น

เพียงแวบเดียว คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก

อากาศหนาวขนาดนี้ บนร่างของนางกลับสวมเพียงเสื้อผ้าที่บางยิ่งกว่าชุดฤดูร้อน มือเท้าและใบหน้านอกร่มผ้าตากหิมะจนเขียวคล้ำ ใบหน้ามอมแมมมองไม่เห็นหน้าตาแท้จริง ผอมแห้งน่าสงสารยิ่งนัก

หากไม่ใช่เพราะแผงอกของเด็กน้อยยังคงกระเพื่อมขึ้นลง เซียวรั่วหนิงก็แทบจะคิดว่านี่คือร่างไร้วิญญาณไปแล้ว

ในใจของนางพลันเกิดความรู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ท่านแม่ น้องสาว ข้า... ข้าจะเอา น้อง... น้องสาว" เสิ่นอันเยี่ยนยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเซียวรั่วหนิง ย่อตัวอยู่บนพื้นเงยหน้ามองนาง

"แม่รู้แล้ว"

เซียวรั่วหนิงปลดผ้าคลุมไหล่ขนจิ้งจอกของตัวเองออก นำมาคลุมตัวเด็กน้อยไว้ แล้วอุ้มร่างนั้นขึ้นมาอย่างง่ายดายโดยไม่เปลืองแรง ในมือเบาหวิว ราวกับไม่มีน้ำหนักเลยสักนิด เบาจนเหลือเชื่อ

นางหลุบตามองในอ้อมกอด แล้วมองที่ลูกชายอีกครั้ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อันอัน น้องสาวไม่สบาย พวกเราต้องรีบขึ้นรถม้ากลับบ้าน ไปตรวจร่างกายให้น้องสาว เจ้าเชื่อฟังแม่แล้วขึ้นรถม้าก่อนดีหรือไม่"

เสิ่นอันเยี่ยนพยักหน้า เดินตามข้างกายเซียวรั่วหนิงอย่างใกล้ชิด พากันกลับขึ้นรถม้าอีกครั้ง ระหว่างนั้นจ้องในอ้อมกอดนางตาไม่กะพริบ