นางให้สาวใช้ตักข้าวต้มเนื้อให้เมี่ยวเมี่ยวชามหนึ่ง หยิบช้อนขึ้นมาเตรียมจะป้อนให้เองเมี่ยวเมี่ยวส่ายศีรษะ พูดเสียงอ้อแอ้เด็กน้อยว่า "ท่านแม่ เมี่ยวเมี่ยวกินเองได้ ท่านแม่กินด้วยสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวหิวพุงกิ่ว จะไม่สบายเอานะ"เซียวรั่วหนิงรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันทียามมองดูลูกสาวตัวน้อยมือเล็กผอมแห้ง นางก็เป็นห่วงอยู่บ้าง "เมี่ยวเมี่ยว ไม่ต้องให้แม่ป้อนจริง ๆ หรือ ร่างกายหนูยังอ่อนแอมากอยู่นะ...""เมี่ยวเมี่ยวไม่อ่อนแอนะ เมี่ยวเมี่ยวเก่งมากเลย!!"เมี่ยวเมี่ยวเบิกตากลมโตใสแจ๋วราวกับลูกแมวเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองไม่อ่อนแอ นางจึงหยิบช้อนตรงหน้าขึ้นมา ออกแรงหักด้วยสองมือ ช้อนก็หักออกเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดายเซียวรั่วหนิง "..."เสิ่นอี้หนาน "?""น้องสาวเก่งจังเลย น้องสาวเก่งจริง ๆ!" เสิ่นอันเยี่ยนปรบมือ สมองของเซียวรั่วหนิงว่างเปล่าไปชั่วขณะไม่ใช่สิ? เดี๋ยวนะ... หา?ช้อนที่ทำมาจากกระเบื้องเคลือบอันนี้ ไม่น่าน่าจะเปราะบางถึงขั้นที่เด็กสามขวบคนหนึ่งจะหักเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดายหรอกกระมัง?เซียวรั่วหนิงลองออกแรงหักช้อนในมือตนเองโดยสัญชาตญาณอืม หักไม่ลงเสิ่นอี้หนานเองก็อึ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
