บททั้งหมดของ หนูน้อยจอมตะกละถูกทิ้ง？ทั้งจวนโหวตามเลี้ยง: บทที่ 21 - บทที่ 30

เสิ่นหลินยวนหลุดขำ "พอทีเถอะ ตัวเล็กกะจ้อยร่อยอย่างเจ้า ข้าต่อยไปทีเดียว คงต้องคุกเข่าอ้อนวอนว่าเจ้าอย่ารีบตายมากกว่า"เสิ่นอันเยี่ยนหันหน้ากลับมา จ้องมองเสิ่นหลินยวนอย่างเหม่อลอยครู่หนึ่ง"ถุย ๆ ๆ"จากนั้นก็ถ่มน้ำลายพ่นใส่เสิ่นหลินยวนพี่รองหัวเราะเยาะเขา พี่รองนิสัยไม่ดี!เสิ่นหลินยวน "???""ให้ได้อย่างนี้สิเจ้าสาม ตอนเด็ก ๆ ก็เจ้าเล่ห์ พอตอนนี้โง่แล้วก็ยังน่ารำคาญเหมือนเดิม คอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร!"เสิ่นหลินยวนหิ้วตัวน้องสามขึ้นมาด้วยมือเดียว แสยะยิ้มอำมหิตโดยไม่สนใจอีกฝ่ายที่กำลังดิ้นรน อุ้มพาไปยังลานกว้างของเรือนเล็ก แล้วหมุนเหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่ง พอหยุดหมุน เสิ่นอันเยี่ยนก็ผลักเสิ่นหลินยวนออก แล้ววิ่งไปอาเจียนที่มุมห้องอย่างมืดฟ้ามัวดิน สายตาทึ่ม ๆ ฉายแววกระจ่างใสขึ้นมาครู่หนึ่ง อาเจียนไปพลางคิดหาทาง 'แก้แค้น' พี่รองไปพลางแต่เมี่ยวเมี่ยวกลับรู้สึกว่าน่าสนุกยิ่งนักนางยืนขึ้นแล้ววิ่งไปข้างกายเสิ่นหลินยวน กางสองแขนออก เอ่ยเสียงใสแจ๋วว่า "เมี่ยวเมี่ยวก็อยากเล่นด้วย พี่รอง พาเมี่ยวเมี่ยวเล่นหน่อย!"เสิ่นหลินยวนยักคิ้วรับคำเขาอุ้มเมี่ยวเมี่ยวขึ้นมา แล้วโยนตัวน

"ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติสละเวลามาร่วมงานเลี้ยงวันนี้ ข้าขอคารวะทุกท่านก่อนหนึ่งจอก ทุกคนผ่อนคลายได้เลย ดื่มกินและสำราญกันตามสบาย"น้ำเสียงของเสิ่นอี้หนานทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ มุมปากประดับรอยยิ้ม เงยหน้าดื่มสุราในจอกจนหมดสิ้น ใบหน้าหล่อเหลาเด็ดเดี่ยวดึงดูดสายตาของเหล่าฮูหยินน้อยให้หันมามองอยู่บ่อยครั้งได้ยินมาว่ายามที่ท่านโหวติ้งหย่วนยังหนุ่ม ๆ เคยเป็นชายในฝันของเหล่าหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนไม่น้อยเลยทีเดียว...เซียวรั่วหนิงยืนอยู่ข้างกายเสิ่นอี้หนาน นางยกแก้วสุราผลไม้ขึ้นมาเช่นกัน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "งานเลี้ยงในวันนี้ เป็นงานที่เราตั้งใจจัดขึ้นให้แก่บุตรสาว เสิ่นเมี่ยวเมี่ยว นับแต่นี้เป็นต้นไป เมี่ยวเมี่ยวก็คือคุณหนูน้อยแห่งจวนโหว ข่าวลือต่าง ๆ ในอดีต เราจะถือว่าไม่เคยได้ยิน แต่หลังจากนี้ เราไม่อยากได้ยินข่าวลือเช่นนี้อีก ทุกท่านตรงนี้ล้วนเป็นคนฉลาด คงจะเข้าใจความหมายของเรา"บารมีและอำนาจขององค์หญิงใหญ่ไม่ได้ด้อยไปกว่าท่านโหวติ้งหย่วนเลยเซวียไฉ่ซวงจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่นนังตัวดีอย่างเมี่ยวเมี่ยว เหตุใดจึงโชคดีขนาดนี้!นางจ้องมองท่านโหวติ้งหย่วนและองค์หญิงใหญ่ตาไม่

เสิ่นหลินยวนหัวเราะเยาะทีหนึ่งแล้วเดินตามไปเสิ่นอันเยี่ยนถูกเขาจูงมือเดินไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย ราวกับเพิ่งจะรู้สึกตัว จึงหันหน้ากลับไปเอ่ยกับเถาอวี้หลินและเซวียไฉ่ซวงว่า "นั่นน่ะน้องสาวข้า!"เถาอวี้หลิน "..."เซวียไฉ่ซวง "..."ไม่ใช่สิเจ้าหนุ่ม ใช้เวลาตอบสนองนานขนาดนี้เชียวหรือสองแม่ลูกต่างก็นึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่บ้าง ทั้งยังอัดอั้นตันใจเล็กน้อยใครอยากจะไปแย่งน้องสาวกับลูกสาวกับพวกเจ้ากันเล่า นั่นมันดาวอัปมงคล เข้าใจหรือไม่ว่าหมายถึงอะไร!เอาเถิด กับคนของจวนท่านโหวติ้งหย่วน ถึงอย่างไรก็คุยไม่รู้เรื่องหรอกเมี่ยวเมี่ยวที่เป็นตัวหลักของเรื่องยังคงจ้องมองเซวียไฉ่ซวงตาไม่กะพริบ จากความทรงจำ นางรู้ว่าคนผู้นี้คือ 'พี่สาวแท้ ๆ' ของนางแต่นางแปลกมากเลยนะบนร่างเดี๋ยวก็กะพริบแสงทอง เดี๋ยวก็กะพริบเป็นก้อนสีดำแสงสองกลุ่มที่แตกต่างกันสลับสับเปลี่ยนไปมา ทำเอาเมี่ยวเมี่ยวงงเป็นไก่ตาแตกนี่มันสถานการณ์อะไรกัน ท่านปู่เทียนเต้าไม่เคยบอกไว้เลยนี่นา!แสงสีทองตัวแทนแห่งโชคดี ก้อนดำตัวแทนแห่งโชคร้าย เหตุใดคนผู้นี้ถึงได้กระโดดสลับไปมาระหว่างโชคดีกับโชคร้ายเล่า?เมี่ยวเมี่ยวตกตะลึง เม

"ข้าก็บอกว่า เสิ่นเมี่ยวเมี่ยวเป็นดาวอัปมงคล เป็นตัวซวย!"เดิมทีเกาหลิงเยว่ก็ไม่ค่อยถูกชะตากับเสิ่นหลินยวนอยู่แล้ว จึงยิ่งตะโกนส่งเสียงดังขึ้นไปอีกเขาเป็นบุตรชายของเกาหย่งหยาง ท่านแม่ทัพใหญ่ชั้นเอกขั้นหนึ่งปีนั้นแม่ทัพใหญ่เกากับเสิ่นอี้หนานไปปราบปรามซงหนูที่ชายแดนด้วยกัน พอกลับมาเสิ่นอี้หนานได้เป็นถึงท่านโหวติ้งหย่วน ส่วนเกาหย่งหยางกลับได้เป็นแค่แม่ทัพใหญ่ขั้นหนึ่งเท่านั้นเกาหย่งหยางรู้สึกว่าผลงานตนไม่ได้น้อยไปกว่าเสิ่นอี้หนานเลย เหตุใดเสิ่นอี้หนานถึงได้รับแต่งตั้งเป็นโหว ส่วนตนกลับเป็นได้เพียงแม่ทัพใหญ่?ด้วยเหตุนี้หลายปีมานี้เกาหย่งหยางจึงไม่กินเส้นกับเสิ่นอี้หนานมาโดยตลอด ลามไปถึงบุตรชายของทั้งสองคนที่เข้ากันไม่ได้เหมือนน้ำกับไฟ เกาหลิงเยว่กับเสิ่นหลินยวนขอเพียงแค่ได้พบหน้ากันเป็นต้องทะเลาะวิวาทกันทุกครั้ง และทุกครั้งเสิ่นหลินยวนก็เป็นฝ่ายชนะเสมอเกาหลิงเยว่ไม่พอใจ จึงยิ่งยั่วยุหนักขึ้นไปอีกยิ่งเขายั่วยุรุนแรงเท่าไร เสิ่นหลินยวนก็ยิ่งลงมือหนักหน่วงเท่านั้น ความเคียดแค้นระหว่างทั้งสองคนจึงยิ่งถลำลึกขึ้นเรื่อย ๆ"นางเป็นตัวอัปมงคล ส่วนเจ้าก็เป็นไอ้เด็กอายุสั้น เหมาะจะเป็นพ

เซียวรั่วหนิงหุบยิ้ม คิ้วเรียวงามขมวดแน่น ในดวงตาอบอวลไปด้วยเกล็ดไอเย็นเยียบ"เกิดเรื่องอะไรขึ้น""ฮือ ๆ ๆ ๆๆ ๆ ท่านแม่…."พอเห็นว่าเข้ามาในเรือนโถงใหญ่แล้ว เมี่ยวเมี่ยวก็ยิ่งร้องไห้เสียงดังขึ้นไปอีก ทั้งร้องไห้และพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "ท่านแม่ ฮือ ๆ ๆ พวกเขาด่าเมี่ยวเมี่ยวว่าเป็นตัวอัปมงคล บอกว่าพี่รองเป็นไอ้เด็กอายุสั้น แถมยังบอกว่าเมี่ยวเมี่ยวจะทำพวกท่านตายหมด ฮือ ๆ ๆ ๆ..."พวกเด็กหนุ่มเด็กสาวที่เดินตามหลังเสิ่นหลินยวนกลับเข้ามาหน้าเสียตาม ๆ กัน เอาแต่ก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้ามองสีหน้าของท่านแม่ตนเองเลยแม้แต่น้อย"เด็กพูดจาประสาเด็ก ไร้เดียงสานะเพคะ องค์หญิงใหญ่อย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย กลับไปถึงเมื่อไรหม่อมฉันจะสั่งสอนเจ้าเด็กเมื่อวานซืนคนนี้ให้หนักเลย...""นั่นสิเพคะองค์หญิงใหญ่ ยังเป็นเด็กกันทั้งนั้น ยังไม่รู้ความเลย""เจ้าลูกไม่รักดี ยังไม่รีบมาขอโทษคุณหนูเสิ่นกับคุณชายรองเสิ่นอีก วันหน้าหากกล้าพูดจาส่งเดชอีก ระวังจะโดนลงโทษด้วยกฎของตระกูล!"เซียวรั่วหนิงมองกลุ่มคนเหล่านี้ด้วยสายตาเย็นชา พลางตบหลังของเมี่ยวเมี่ยวเบา ๆ กระตุกมุมปากกล่าวเสียงเย็น "เด็กอาจจะยังไม่รู้ความ แต่ผู้