All Chapters of สยบรักท่านดอนมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

"ถ้างั้นนายใส่ชุดตำรวจทำไม? แล้วมาเรียกฉันให้จอดรถทำไมกัน?"แววยั่วเย้าขบขันข่มหายไปจากใบหน้าของลูก้าทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาย่อตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกับฉัน ดวงตาสบประสานกับฉันแน่นิ่ง น้ำเสียงของเขาลดต่ำลง ทั้งสุขุมและตึงเครียด"เอาน่า อาริ" เขาพูด โดยใช้ชื่อเล่นในวัยเด็กที่มีเพียงเพื่อนและคนในครอบครัวเท่านั้นที่เรียก มันทำเอาฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว "ทั้งเธอและฉันต่างก็รู้ดีว่าทำไมฉันถึงเรียกรถเธอ และรู้ว่าฉันมาทำอะไรที่นี่"ฉันรู้ว่าลูก้ากำลังหมายถึงอะไร แน่นอนว่าเขามาที่นี่เพื่อเรื่องนั้น... แต่ส่วนหนึ่งในใจฉัน ซึ่งเป็นส่วนใหญ่เสียด้วย กลับยังแอบคิดว่านี่อาจเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด และสถานการณ์มันอาจจะไม่ได้แย่ร้ายแรงอย่างที่ฉันคิดก็ได้ฉันส่ายหน้าไปมา พยายามกดข่มความตื่นตระหนกที่พุ่งสูงขึ้น พลางพูดถาม"ฉันไม่เข้าใจ... หมายความว่ายังไง นายต้องการอะไรกันแน่?" คำถามนั้นฟังดูโง่เง่าเหลือเกิน แม้แต่ในความรู้สึกของฉันเองก็ตามเขากลับมาทำท่าทีขี้เล่นอีกครั้ง เผยรอยยิ้มคุ้นเคยที่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่นับจากนี้ มันกลับรู้สึกเหมือนหน้ากากของชายคน

ทั้งวิธีที่เขาพูดคำพูด และแววตาบ้าคลั่งคู่นั้นมันบอกฉันว่าเขาพูดจริงทำจริงทุกคำ และฉันก็ตระหนักได้ในตอนนั้นเองว่า ฉันไม่ได้กำลังดิ้นรนสู้เพื่อตัวเองเท่านั้น... แต่ฉันกำลังสู้เพื่อลีออนด้วยนี่ฉันกำลังคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่? คิดว่าตัวเองจะขับรถหนีไปเฉยๆ โดยที่เขาจะไม่ขับไล่ตามมางั้นเหรอ? หรือคิดว่าจะหนีพ้นคนอย่างเขาได้จริงๆ?ฉันถอนหายใจ ยอมรับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงลูก้าคงจะเห็นความยอมจำนนในดวงตาของฉัน เพราะท่าทีของเขาเปลี่ยนกลับไปในทันที เสน่ห์อันยั่วเย้ากลับคืนมา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มอารมณ์ดีชิลๆ อย่างที่ฉันจำได้—เว้นเสียแต่ว่า ฉันไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ ของเขาเลยใช่ไหม?ฉันเคยชอบเขาบ้างหรือเปล่านะ? เราไม่เคยใช้เวลาอยู่ด้วยกันลำพังสองต่อสองเลยสักครั้ง ช่วงเวลาเดียวที่ฉันได้อยู่ใกล้เขาก็คือตอนที่มีแอชเชอร์อยู่ด้วยเท่านั้น"ตกลง... ฉันจะไปกับนาย" ฉันบอกเขา น้ำเสียงแผ่วเบาลูก้ายิ้ม พยักหน้ารับ "โอเค งั้นฉันจะไปรอเธอที่รถนะ"จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินจากไปมันรู้สึกเหมือนการทดสอบ... เหมือนเขาจงใจเว้นระยะห่างเปิดโอกาสให้ฉัน เพื่อดูว่าฉันจะทำยังไงต่อแต่ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าเข

ฉันกัดฟัดแน่น "ฉันไม่มีวันทิ้งความทรงจำของลูกไว้เด็ดขาด" ฉันตวาดใส่คำพูดเหล่านั้นพุ่งหลุดจากปากก่อนที่ฉันจะทันห้ามตัวเองได้ และในทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกถึงแรงบีบเกร็งที่ข้างลำตัวจากลีออน ฉันเหลือบมองลงไปเห็นเขากำลังเกาะฉันแน่น มือน้อยๆ จิกขยุ้มเสื้อแจ็กเก็ตของฉันไว้ ร่างกายของเขาเกร็งตึง ดวงตาใสซื่อคู่โตอัดแน่นไปด้วยความหวาดกลัวและมันก็อัดเข้ากลางอกฉันอย่างจัง... ฉันทำเอาลูกกลัวเสียแล้วการเดินทางทั้งหมดนี้คงสร้างความสับสนให้เขาไม่น้อย เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งเดียวที่เขารู้คืออยู่ๆ ฉันก็พาเขาเดินทางมากับผู้ชายแปลกหน้า และตอนนี้เราก็มาอยู่ที่สนามบิน แถมฉันยังกำลังยืนทะเลาะกับเขาอยู่ด้วยฉันต้องตั้งสติและสงบใจลง ฉันโน้มตัวลงไป พรมจุมพิตลงบนกลุ่มผมกลางศีรษะของเขา"ลีออนครับ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หม่ามี้ขอคุยกับเพื่อนตรงนี้นิดนึงนะครับ เราแค่มีความเห็นไม่ตรงกันนิดหน่อย หนูนั่งรอหม่ามี้อยู่ในรถก่อนได้ไหมครับ?"เขาพยักหน้ารับอย่างลังเล สายตายังคงฉายแววไม่ไว้วางใจตอนมองไปที่ลูก้า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ยอมปีนกลับเข้าไปนั่งในรถฉันปิดประตูรถลง แล้วหันกลับ

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วดึงบัตรใบหนึ่งออกมา ก่อนจะวางมันลงบนฝ่ามือของฉัน"นี่เป็นของเธอ อยากได้อะไรก็ซื้อเลยนะ—จะตกแต่งห้องใหม่ ชอปปิง ใช้จ่ายให้สะใจไปเลย"ฉันจ้องมองแบล็กการ์ดในมือ มันไม่ต่างอะไรกับตรวนที่ผูกมัดชีวิตฉันไว้เลยสักนิดฉันสูดลมหายใจสั่นสะท้าน "หมดหรือยัง?"ลูก้ายกยิ้มมุมปาก "ฉันว่าหลักๆ ก็มีแค่นั้นแหละ... โอ๊ะ เดี๋ยวก่อน—" เขายื่นมือไปทางด้านหลังแล้วหยิบกระดาษพับครึ่งออกมาแผ่นหนึ่ง นี่เขาไปสรรหาของพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะวะเนี่ย?"นี่คือกฎระเบียบของบ้าน" เขาพูดพลางยัดกระดาษแผ่นนั้นใส่มือฉัน "อ่านซะ ทำความเข้าใจ และปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด"นิ้วมือของฉันกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น แต่ทั่วทั้งร่างกลับสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่นะ อาริเอลล่า... ยินดีต้อนรับสู่คุกทองคำของเธอ"เอาล่ะ" ลูก้าพูดขึ้น ราวกับสั่งความทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว "อยากให้ฉันพาเดินชมบ้านหน่อยไหม?"ฉันยกมือขึ้นกอดอก "ฉันว่าไม่จำเป็นหรอก เดี๋ยวฉันเดินดูเองได้""ตามนั้นเลย" เขาพูด แต่กลับเมินคำปฏิเสธของฉันโดยสิ้นเชิง พลางคว้ามือลากฉันตรงไปยังห้องครัวเขาพาฉันเดินดูรอบเพนต์เฮาส์ ค

เขาดูไม่ได้ปักใจเชื่อสักเท่าไหร่ แต่ก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดีฉันพ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินออกจากห้อง ก้าวเท้าอย่างลังเลตรงไปยังประตูหน้าบ้าน ชีพจรเต้นระทึกตอนยื่นมือไปจับลูกบิด... ฉันยังไม่พร้อมรับมือกับเรื่องนี้เลยจริงๆฉันสูดลมหายใจเตรียมใจไว้ แล้วดึงประตูเปิดออก... ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจไม่ใช่แอชเชอร์...ชายหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตูกำลังส่งยิ้มมาให้ ดวงตาทอประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก"คิดถึงฉันไหม อาริตัวน้อย?"ก่อนที่ฉันจะทันตั้งตัว เขาก็ก้าวเข้ามาดึงตัวฉันเข้าไปกอดฉันเกร็งตัวทื่อ ความช็อกตรึงร่างฉันไว้จนเป็นอัมพาตฉัน... คิดถึงเขางั้นเหรอ?เขาผละตัวออกเล็กน้อย เอียงคอถาม "ลีออนล่ะ? ฉันขอเจอแกหน่อยได้ไหม?" ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากลูก้านี่เอง...เขามาทำอะไรที่นี่กัน? ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เจอเขาอีกแล้วแท้ๆแล้วทำไมเขาถึงต้องทำท่าทางเหมือนเราเป็นเพื่อนสนิทกันขนาดนี้ด้วย? ในเมื่อพวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักนิดฉันสัมผัสได้... มันต้องมีบางอย่างแอบแฝงอยู่แน่ๆ มีบางอย่างผิดปกติ ฉันเหลือบมองไปด้านหลังเขา กวาดสายตาผ่านตัวเขาเพื่อมองหาเค้าร่างของแอชเชอร์ ก่อ