All Chapters of สยบรักท่านดอนมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันกระสันอยากจะสัมผัสตัวเขาข้างในเรือนร่าง อยากให้เขาเติมเต็มฉัน อยากให้เขาประทับไปทั่วทุกอณู โดยเฉพาะตรงจุดนั้นที่กำลังร่ำร้องเรียกหาเขา... ตรงจุดที่ต้องการเขายิ่งกว่าสิ่งใดในเวลานี้ฉันอยากให้เขาเอากระแทกย่ำยีฉันมือทั้งสองข้างของฉันยื่นออกไปเริ่มลูบไล้แผงอกของเขา มัดกล้ามแน่นแกร่งใต้เรียวนิ้วตัดกับเรือนร่างอันสั่นระริกของฉันอย่างสิ้นเชิง ฉันตั้งใจจะลากไล้ต่ำลงไปตามลอนหน้าท้องอันเด่นชัด แล้วตรงลงไปยังส่วนนั้นของเขาเพื่อสัมผัส และจุดประกายเพลิงตัณหาที่กำลังลุกโชนอยู่ภายในใจทว่าในจังหวะที่มือฉันยื่นออกไป เขากลับคว้าข้อมือฉันไว้ทันที แรงบีบดุจเหล็กกล้ากวาดมือทั้งสองข้างของฉันไปรวบไว้ด้วยมือเดียวของเขา มันรุนแรงหยาบกระด้างเกินกว่าที่ฉันจะชอบ การถูกพันธนาการอย่างกะทันหันส่งกระแสความอึดอัดหวาดหวั่นแล่นผ่านร่าง แล้วเขาก็หยุดทุกการกระทำ พายุหมุนแห่งเสน่หาดับวูบลงในพริบตาเราทั้งคู่ต่างหายใจหอบหนัก อากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความปรารถนาไร้เสียงและความตึงเครียดที่สปาร์กอยู่ระหว่างเรา เขาจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน สายตาคมกริบแทงฟัน ส่วนฉันก็จ้องมองเขากลับ ดวงตายังคงพร่ามัวไปด้วยแรงตัณหาในตอนนั้นเ

แรงบีบที่ลำคอของเขากระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆทุกจังหวะที่ฉันดิ้นรน ทุกความพยายามอันสิ้นหวังที่จะผลักดันตัวเขาให้ออกไป นิ้วมือของเขากลับยิ่งกดลึกลงไปในลำคอของฉันปอดของฉันร้อนผ่าวราวกับถูกเผาไหม้ ทัศนวิสัยเริ่มเลือนรางพร่ามัว และฉันก็ตระหนักได้ว่า—ฉันกำลังจะตายตรงนี้... ในสภาพแบบนี้... ใต้เรือนร่างของเขาความตื่นตระหนกเข้าเกาะกุมฉันอย่างสมบูรณ์ฉันจะตายไม่ได้เด็ดขาด... ตายไม่ได้จริงๆลีออน... เขายังต้องการฉัน ฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อเขาถ้าฉันไม่อยู่แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับเขากัน?แล้วแอชเชอร์จะทำอะไรกับเขา หากฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้เพื่อคอยปกป้องเขาอีกต่อไป?หยาดน้ำตาพรั่งพรูไหลรินออกจากดวงตาตอนที่ฉันเริ่มเอ่ยปากอ้อนวอน"แอชเชอร์ ได้โปรด... ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ ได้โปรดเถอะ... ฉันขอร้องนาย" น้ำเสียงของฉันอ่อนแรง แหบแห้ง และแผ่วเบาแทบเป็นเสียงกระซิบ"ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยนะ... ฉันขอโทษ..."สายตาของฉันเริ่มมืดดับลง ภาพขอบห้องค่อยๆ สลัวลงเรื่อยๆ ร่างกายอ่อนแรงลงทุกขณะ แขนขาหนักอึ้งและไร้ประโยชน์ แรงฮึดสู้ดิ้นรนกำลังหลุดลอยไปจากตัวฉันและแล้ว—เขาก็ยอมปล่อยมือฉันสำลักหอบ กอบโก

วันนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน เลยตัดสินใจพาลีออนเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้ บางทีอาจเป็นเพราะฉันนั่งรอเขาจนดึกดื่นมาหลายคืน ติดอยู่กับความคิดที่ว่าแอชเชอร์จะโผล่หัวมา... ซึ่งมันโง่สิ้นดี ในเมื่อเราต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจว่าเขาไม่เคยมาเลยสักครั้ง ฉันก็แค่หาเรื่องยืดเวลาความทรมานของตัวเองออกไปก็เท่านั้นแถมฉันยังตื่นเกร็งและระแวงไปหมด คอยคิดว่าแอชเชอร์กำลังวางแผนอะไรอยู่ และเขาจะมาปรากฏตัวในรูปแบบไหน ซึ่งนั่นไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลย สภาพฉันตอนนี้ดูทรุดโทรมมาก ขอบตาคล้ำเป็นวงกว้าง เครื่องสำอางอาจจะพอช่วยกลบได้ แต่นาทีนี้ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะลุกขึ้นมาแต่งสวยแล้ว เหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรทั้งนั้น คืนนี้ฉันจะนอนพักให้เต็มอิ่ม และถ้าแอชเชอร์นึกอยากจะโผล่หัวมา เขาก็เชิญมาตามสบายเหอะแต่วันนี้ฉันเหนื่อยเกินไปแล้ว และจะไม่ยอมเล่นตามเกมปั่นหัวของเขาอีก ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาคอยปั่นหัวเล่นสนุกตามใจชอบได้อีกต่อไปฉันอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วสวมเสื้อยืดธรรมดาๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนทันที และในวินาทีที่หัวของฉันสัมผัสหมอน ตอนที่กำลังจัดท่าทางให้นอนสบาย เสียงเปิดประตูก็ดังข

"ใครอนุญาตให้เธอมาแตะต้องตัวฉัน?""โอเคค่ะ... พอแล้ว! ฉันขอโทษ ฉันจะไม่แตะตัวนายอีกแล้ว มือฉันจะหักแล้วนะ!" ฉันตะโกนลนลาน เสียงสั่นเครือด้วยความตกใจ เพราะแรงบีบที่ข้อมือเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบเกินทนแล้วเขาก็นั่งอยู่ตรงนั้นบนเตียง หันหน้ามาหาฉัน ดวงตาเย็นชาและแข็งกร้าว ขณะเค้นเสียงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแผ่วเบาจนน่าขนลุก"แล้วถ้าฉันอยากจะหักแขนเธอขึ้นมาจริงๆ ล่ะ? แล้วถ้าฉันอยากจะหักคอเธอซะเลยล่ะ จะทำไม?" เขาพูดพลางปล่อยมือฉันออก การปลดปล่อยอย่างกะทันหันส่งคลื่นความโล่งอกผสมปนเปกับความหวาดกลัวแล่นผ่านไปทั่วร่างแต่แล้วในชั่วพริบตาเดียวนั้น มือก็นิ้วสอดเลื่อนตรงมาที่ลำคอฉัน รังสีคุกคามคละคลุมชัดเจน เศษเสี้ยวของชายหนุ่มที่ฉันเคยรู้จักอันตรธานหายไปสิ้น เหลือไว้เพียงชายแปลกหน้าไร้หัวใจตรงหน้าคนนี้"แล้วถ้าฉันอยากจะหักคอเธอจริงๆ ล่ะ? ถ้าฉันจะทำขึ้นมาจริงๆ จะว่ายังไง?" เขาถาม เสียงกระซิบเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจจากนั้นเขาก็ผลักฉันออกไปข้างๆ อย่างรวดเร็วแล้วปล่อยตัวฉันเป็นอิสระ การปลดปล่อยที่ไม่ทันตั้งตัวทำเอาฉันหอบหายใจไม่ทัน... แต่อย่างน้อยรอบนี้เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะบีบคอฉันจริงๆ

ฉันไม่ได้เป็นคนโดดเด่นอะไร ไม่ใช่สาวป็อปปูลาร์คนนั้นด้วยซ้ำ ฉันเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาๆ ที่ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว และทำเรื่องของตัวเองไป—เป็นผู้หญิงประเภทที่ชอบจมหายไปกับฉากหลังมากกว่าฉันส่งเสียงร้องอุทานหลุดปาก "ขอโทษค่ะ" คิดว่าคำนั้นจะทำให้เขาปล่อยผ่านแล้วเดินจากไป แต่นั้นเอง เขากลับมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เพราะอยู่ๆ ความโกรธก็ผุดขึ้นมาในดวงตาของเขาเขามองฉันเหมือนฉันไปทำความผิดร้ายแรงใส่เขา และสายตาคู่นั้นก็ทิ่มแทงมาดุจมีดบิน ดวงตาของเขาล็อกประสานกับฉันแน่นิ่ง และฉันสาบานเลยว่าสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากสายตานั้น เหงื่อซึมโชกไปทั่วตัว นึกเสียใจที่เผลอไปทักทายเขาฉันหวังว่าคำว่า "ขอโทษ" จะทำให้เขาเดินหนีไป แต่กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งยั่วโทสะเขาให้หงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมฉันรู้ดีเรื่องอารมณ์ร้ายของแอชเชอร์ ใครๆ ต่างก็เรียกเขาว่า 'เทพเจ้าแห่งความโกรธา' และฉันก็ดันไปจุดชนวนเพลิงโทสะของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันถึงขั้นแอบคิดจะโกยอ้าววิ่งหนีไปซะ... โง่ชะมัด ฉันรู้ตัวดีแต่แล้วเขาก็พูดขึ้น น้ำเสียงเย็นชา "ไม่... ฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงเข้ามาทักฉัน? ฉันรู้จักเธอเหรอ?"ท