Semua Bab Godly chef เกิดใหม่เป็นแม่ (เคย) ใจร้ายในยุคจีน 80: Bab 1 - Bab 10

ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ร้องระงมในยามค่ำคืนของหมู่บ้านชนบทอันห่างไกล แสงจันทร์ริบหรี่สาดส่องผ่านรอยแตกของหลังคามุงจากลงมายังร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ“อึก...”‘หลินชิง’ เชฟสาวระดับมิชลินสตาร์ผู้โด่งดังในศตวรรษที่ 21 พยายามลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วศีรษะราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบ กลิ่นสาบดิน กลิ่นอับชื้น และกลิ่นเหม็นไหม้จาง ๆ โชยเข้าจมูกจนเธอต้องเบ้หน้า นี่ไม่ใช่ห้องนอนคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองหลวงที่เธอคุ้นเคยแน่นอน!เธอยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก มือเรียวบางที่เคยหยิบจับมีดเชฟราคาหลักแสนบัดนี้กลับผอมแห้งจนเห็นกระดูก ผิวพรรณหยาบกร้านและมีคราบไคลสีดำติดอยู่ตามซอกเล็บ หลินชิงมองไปรอบ ๆ ห้องที่มืดสลัว ผนังทำจากดินเหนียวผสมฟางข้าว มีตู้ไม้เก่าพัง ๆ วางอยู่มุมห้องและบนโต๊ะไม้เตี้ยมีขวดเหล้าเปล่าล้มระเนระนาด“นี่มันที่ไหนกัน ฉันควรจะอยู่ในห้องครัวเตรียมเมนูใหม่สิ”ทันใดนั้น ความทรงจำชุดหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอก็พุ่งเข้าสู่สมองราวกับกระแสน้ำหลาก ภาพของหญิงสาวชื่อ ‘หลินชิง’ นิสัยขี้เกียจสันหลังยาว เอาแต่ใจ และร้ายกาจกับลูก ๆ ปรากฏขึ้น ร่างเดิมนี้แต่งงาน

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแตกของผนังดินเข้ามาในห้องที่เริ่มจะสะอาดสะอ้านขึ้นบ้างแล้ว หลินชิงลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยตามตัวที่ลดน้อยลงกว่าเมื่อวาน เธอหันไปมองด้านข้าง พบว่าที่นอนว่างเปล่าไปแล้ว เสียงน้ำกระเซ็นและเสียงพูดคุยแผ่วเบาที่ดังมาจากหน้าบ้านทำให้เธอรีบลุกขึ้นจัดการตัวเองเมื่อเดินออกมาข้างนอก เธอเห็นภาพที่ทำให้หัวใจที่เคยโดดเดี่ยวในชาติก่อนรู้สึกอุ่นวาบเสี่ยวเฟิงกำลังใช้กะละมังไม้ใบเล็กตักน้ำจากโอ่งมาช่วยล้างหน้าให้เสี่ยวเหยาอย่างตั้งใจ เด็กน้อยหลับตาปี๋พยายามไม่ให้น้ำเข้าตาพลางหัวเราะคิกคัก“แม่ตื่นแล้ว!” เสี่ยวเหยาร้องเรียกพร้อมรอยยิ้มกว้าง ฟันหลอ ๆ ของเธอทำให้หลินชิงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาแล้วหยิกแก้มเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“ตื่นแล้วจ้ะ วันนี้แม่จะพาไปหาสมบัติในป่ากันนะ แต่ก่อนอื่นเราต้องจัดการกองทัพท้องว่างก่อน”หลินชิงหันไปมองครัวที่เธอล้างทำความสะอาดจนเอี่ยมเมื่อคืน วันนี้โจทย์คือการทำอาหารเช้าจากวัตถุดิบที่เหลือเพียงน้อยนิด เธอสำรวจถังข้าวสารที่เหลือเพียงก้นถังและมันเทศอีกสองหัวที่เก็บไว้ ทักษะเชฟมิชลินในหัวเริ่มประมวลผลทันทีเธอนำมันเทศไปล้างให้สะอาด ห

เช้ามืดของวันถัดมา บรรยากาศในหมู่บ้านตระกูลหงยังคงปกคลุมด้วยสายหมอกจาง ๆ แต่ในห้องครัวดินหลังเล็กของหลินชิง กลับโชติช่วงไปด้วยไฟจากเตาฟืนที่ลุกโชน แสงไฟสะท้อนใบหน้าผอมตอบที่เริ่มดูมีเลือดฝาดขึ้นกว่าสองวันก่อน หลินชิงกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมสินค้าชิ้นแรกที่จะนำไปเปลี่ยนเป็นทุนรอนเลี้ยงชีวิต“แม่ครับ... ให้ผมช่วยอะไรไหม?” เสียงงัวเงียของเสี่ยวเฟิง ดังขึ้นที่หน้าประตูครัว เด็กชายขยี้ตาพลางมองดูแม่ที่กำลังนวดแป้งอย่างขะมักเขม้นหลินชิงหันมายิ้มละมุน“ตื่นพอดีเลยเสี่ยวเฟิง มาช่วยแม่ล้างใบตองพวกนี้หน่อยจ้ะ แล้วก็ปลุกเสี่ยวเหยามาล้างหน้าล้างตา วันนี้เราจะเข้าเมืองกัน!”สินค้าที่หลินชิงเลือกทำในวันนี้คือซาลาเปามันเทศไส้เห็ดป่าทรงเครื่อง เธอใช้แป้งหมี่หยาบผสมกับเนื้อมันเทศบดเพื่อให้ได้เนื้อสัมผัสที่นุ่มนวลและมีรสหวานธรรมชาติ ส่วนไส้ข้างในคือความภูมิใจของเชฟมิชลิน เธอเอาเห็ดหอมป่าที่เก็บมาเมื่อวานมาสับละเอียด ผัดกับกระเทียมป่า ขิง และเครื่องปรุงรสที่เหลือเพียงติดก้นขวด แต่ทีเด็ดคือการฝานเห็ดทรัฟเฟิลดำที่หามาได้ลงไปผสมเพียงเล็กน้อยเพื่อให้กลิ่นหอมนั้นมีมิติที่ลึกซึ้งและเย้ายวนเกินกว่าที่ใครในยุ

บรรยากาศขากลับบ้านวันนี้ช่างประหลาดล้ำสำหรับหลินชิง ด้านหน้าของเธอคือแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีซีดที่ดูแข็งแกร่งราวกับภูเขาหิน หงซวนเดินแบกตะกร้าใบใหญ่ที่หนักอึ้งด้วยข้าวสารและหมูสามชั้นราวกับมันเบาหวิว มือข้างหนึ่งของเขาอุ้มเสี่ยวเหยาที่หลับปุ๋ยไปแล้ว ส่วนเสี่ยวเฟิงเดินกอดเอวพ่อแน่นไม่ยอมห่างหลินชิงเดินตามหลังพลางลอบสังเกตชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘สามี’ ในนามอย่างเงียบ ๆ เขาดูเป็นคนพูดน้อย เคร่งขรึม และมีกลิ่นอายของความเป็นทหารแผ่ออกมาทุกย่างก้าว สำหรับเธอที่เพิ่งมาจากศตวรรษที่ 21 ชายคนนี้คือคนแปลกหน้าโดยสมบูรณ์ แม้ในความทรงจำของร่างเดิมจะมีความรู้สึกรักและชังปนเปกันอยู่ แต่สำหรับวิญญาณของเชฟสาวมิชลิน... เขาเป็นเพียงชายหนุ่มหน้าตาดีที่บังเอิญมามีชะตาร่วมกันในยุคที่ยากลำบากนี้เท่านั้น“ถึงบ้านแล้ว พ่อวางหนูลงเถอะค่ะ” เสี่ยวเหยาลืมตาสะลึมสะลือเมื่อถึงหน้าประตูบ้านหงซวนวางลูกสาวลงอย่างเบามือ สายตาของเขาตวัดมองไปรอบ ๆ บริเวณบ้านอีกครั้งด้วยความสงสัยที่ยังไม่คลาย เขาเห็นเล้าไก่ที่ถูกซ่อมแซม เห็นสมุนไพรป่าที่ถูกนำมาตากแห้งอย่างเป็นระเบียบ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ฝีมือของหลินชิงค

เช้าวันรุ่งขึ้น กลิ่นหอมของข้าวต้มทรงเครื่องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นขิงและเห็ดหอมป่าโชยไปปลุกหงซวนให้ตื่นจากนิทรา เขาปรือตาขึ้นมองเพดานไม้ไผ่อยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกนุ่มนวลอย่างประหลาดก่อเกิดขึ้นในใจทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาตื่นมาแล้วไม่ต้องเจอกับเสียงด่าทอหรือกลิ่นเหล้าฉุนกึกจากภรรยาหงซวนลุกขึ้นนั่ง พบว่าหลินชิงไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว เขามองไปที่ริมเตียงฝั่งที่เธอนอน เห็นผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยจนแทบไม่มีรอยยับ ชายหนุ่มจัดการตัวเองและเดินออกไปที่หน้าบ้าน เห็นเสี่ยวเฟิงและเสี่ยวเหยากำลังนั่งล้อมวงกินข้าวต้มอย่างเอร็ดอร่อย โดยมีหลินชิงคอยตักน้ำซุปเพิ่มให้ลูก ๆ อย่างอ่อนโยนแต่บรรยากาศอันสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้ไม่นาน...“หงซวน! ลูกชายแม่! อยู่ไหนน่ะ!”เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังมาจากหน้าประตูรั้ว หงซวนหันไปมอง เห็นแม่เฒ่าหงเดินหน้าตั้งเข้ามาพร้อมกับ หงต้า ลูกชายคนรองที่มีนิสัยขี้เกียจสันหลังยาวและชอบประจบประแจง หงต้ายืนปาดเหงื่อพลางมองมาทางหลินชิงด้วยสายตาละโมบเมื่อเห็นถุงข้าวสารขาวและเศษเนื้อหมูที่วางอยู่บนโต๊ะ“แม่ครับ มีอะไรหรือเปล่ามาแต่เช้าเชียว?