جميع فصول : الفصل -الفصل 10

แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องกว้างที่สุดในปราสาทหลังใหญ่บนเนื้อที่ลายร้อยเอเคอร์ ภายในห้องใหญ่ที่สุดในปราสาท บนเตียงมีหญิงสาวร่างอวบอิ่มนอนทอดกายบนเตียงของเขาถึงสามคน รวมถึงเขาด้วย ยังไม่รวมหญิงสาวที่เปลือยร่างนอนอยู่บนพื้นอีกสี่คนรวมเป็นเจ็ดคนที่นอนกับเขา พวกเธอต่างเพลียจากเซ็กส์อันเร่าร้อนตลอดห้าวันที่ผ่านมา โดยที่เขาไม่รู้เหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด ถ้าอยากให้สลบต้องใช้เหล้าองุ่นจำนวนมากหลายสิบขวดเขาถึงจะหยุดมีเซ็กส์ คนที่จัดหญิงสาวมาปรนเปรอเขาต้องไม่ต่ำกว่าห้าคนมากสุดก็เกือบยี่สิบคน บางครั้งก็เอาเขาไม่อยู่เหมือนกัน แต่ก็ต้องหามาให้เขาเรื่อยๆ แต่ว่าหญิงสาวเหล่านั้นต้องเต็มใจนอนกับเขา ถ้าหญิงสาวคนนั้นไม่เต็มใจด้วยเขาก็ไล่ออกไปทันทีพร้อมกับทองคำหนึ่งก้อนเป็นค่าเสียเวลา แต่ถ้าผู้หญิงคนใดปรารถนานนอนกับเขา หญิงสาวเหล่านั้นก็จะได้มากสามารถเลี้ยงตัวเองไปได้หลายเดือนเลยล่ะเขานั่งลงบนเตียงหยิบแก้วเงินลวดลายเถาวัลย์องุ่น ลักษณะทรงสูงมีด้ามจับด้านล่าง เขายกแก้วนั้นขึ้นดื่ม เขารู้สึกว่ามือเรียวของหญิงสาวบนเตียงของเขาจับดุ้นของเขาขึ้นลง แล้วใช้ปากครอบครองทั้งดุ้นที่ดมไม่หมดปาก แค่หัวดุ้นปากของเธอก็แทบ

ชายหนุ่มขี่ม้ามายังหน้าปราสาทกับทหารอีกสามคน ทหารและองครักษ์ในปราสาทรู้ได้ทันทีว่าชายผู้นี้มีเรื่องด่วนต้องรายงานเจ้านายของเขา ทหารองครักษ์จึงเปิดทางให้เขาเข้าไป“ท่านมาร์ควิส” ชายวัยกลางคนนามว่าแฮร์รี่เอ่ยทักทายชายหนุ่มอย่างนอบน้อม ขณะที่วิลเลียม ดอนรอย มาร์ควิสแห่งดาเนี่ยนกำลังลงจากม้าของเขา“เอ็ดเวิร์ดยังไม่ตื่นอีกหรือ” วิลเลียมถามด้วยความสงสัย เขาเรียกเอ็ดเวิร์ดอย่างเป็นกันเองเพราะเป็นสหายที่ร่วมเรียนกันมา“คือว่า…” แฮร์รี่พูดอ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนเขาไม่อยากพูดในสิ่งที่เกิดขึ้นในปราสาท แต่มันทำให้วิลเลียมเผยรอยยิ้ม เพราะเขาเดาออกว่าสหายของเขาทำสิ่งใดอยู่“เมื่อคืน…กี่คนล่ะ” วิลเลียมพูดขบขันราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ“ไม่ใช่เมื่อคืนขอรับ สามวันแล้วขอรับ กับผู้หญิงอีกเจ็ดคน” แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ตั้งแต่วันก่อนที่พูดคุยจัดทัพส่งคนม้าเร็วไปหาคอนฟรอยสินะ แม้อยู่บนเตียงยังแก้กลศึกได้ อัจฉริยะเกินไปแล้ว” วิลเลียมพูดด้วยรอยยิ้ม ความสามารถทางการรบหรือกลศึกของเอ็ดเวิร์ด ไม่เป็นสองรองผู้มีใด“เรื่องที่เราชนะเหนืออาณาจักรโดมินิก ข้ายังไม่ได้รายงานท่านดยุกเลยขอรับ” แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงจริง

ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเดินเข้ามาในกระโจมชั่วคราว เขาสวมใส่เสื้อคลุมสีน้ำตาลไหม้ และกางเกงขายาวเพียงตัวเดียว ในมือหนาของเขาถือแก้วทรงสูงมีด้ามจับทำมาจากเงิน เพื่อป้องกันการวางยา แต่ว่าในนั้นมีเพียงน้ำองุ่นเท่านั้น ไม่ใช่เหล้าองุ่นแต่อย่างใด เพราะเขาไม่ชอบดื่มสุราเท่าที่ควร แม้เขาจะเป็นแค่ทหารที่ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์เช่นทหารในกองทัพ แต่ว่าเขาก็เป็นพี่ชายขององค์ราชินีแห่งโอเรียน่า เขาทอดสายตามองไปยังหญิงสาวใบหน้างดงามผิวขาวละเอียดสมกับเป็นลูกสาวเจ้าเมืองที่ส่งมาให้เขา เพราะเจ้าเมืองที่แพ้สงครามต้องส่งลูกหลานเป็นเฉลยกับอาณาจักรที่ชนะสงคราม นางผู้นี้ก็คือหนึ่งในนั้น เจ้าเมืองรู้ดีว่าต้องส่งลูกของเขาให้กับใคร เพราะรู้ดีว่าชายผู้นี้เป็นใคร นางนอนทอดกายเปลือยเปล่าไร้เครื่องนุ่งห่ม ใบหน้าอ่อนวัยนางทอดสายตามองเขา เผยรอยยิ้มเหมือนเชื้อเชิญ เขาก้าวเดินมาหานาง “เจ้ายอมที่จะนอนกับข้าหรือไม่ ถ้าไม่ข้าจะไม่ฝืนใจเจ้า” ขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ นางเผยรอยยิ้มให้เขาบางๆ เหมือนยั่วยวน มือเรียวของนางจับมือหนาของเขามาจับเต้านมของนาง เขาขยำเต้านมของนางเบาๆ “ข้ายินยอมเป็นของท่านเจ้าค่ะ” นางพูดด้วยน้ำเสียงกระเส

“เอ็ดเวิร์ด มอนเนิร์ด แห่งเอดินเฟรด” ออสตินพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม และก้มโค้งคำนับในทันที“ไม่ต้องมากพิธี เราคนกันเอง” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย แล้วยกมือไล่เหล่าสาวใช้ออกไปจากห้อง เหล่าสาวใช้ทำความเคารพต่อเอ็ดเวิร์ดผู้เป็นนาย “ไลล่า ไปตามหมอมาด้วย” เอ็ดเวิร์ดสั่งสาวใช้ที่ชื่อไลล่า ขณะที่มองออสตินอยู่เหมือนเป็นจุดศูนย์กลางในห้องแห่งนี้“เจ้าค่ะ” สาวใช้น้อมรับคําสั่ง แล้วก้าวเดินออกไปในทันที เอ็ดเวิร์ดเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงหยิบกาน้ำแล้วรินใส่แก้วเงินส่งให้ออสติน ออสตินรับแก้วน้ำมาเอาไว้ แล้วนำมาดื่มจนหมดแก้ว“เจ้าหายหน้าตาไปหลายปี ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้วเสียอีก แต่ที่ไหนได้ข้ากลับมาเจอเจ้าที่ริมป่านอกเมือง” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ออสตินพรางวางแก้วที่โต๊ะข้างเตียง“ถ้าพี่น้องข้าไม่ตายข้าจะไม่กลับมาที่นี่เด็ดขาด” ออสตินพูดจริงจังด้วยความเจ็บแค้น เอ็ดเวิร์ดรู้ดีว่าออสตินคงสงสัยการเสียชีวิตของพระราชินีแอนน์ เช่นเดียวกับเขาและองค์กษัตริย์“ข้าเองก็สงสัยเช่นกันว่าองค์ราชินีตกน้ำไปได้ยังไงในวันอภิเษกสมรสกับกษัตริย์” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“แอนน์ นางเป็นน้องสาวคนเดียวขอ

ระเบียงหินอ่อนยามค่ำคืนช่างเหน็บหนาว ลมพัดผ่านยอดหอคอยสูงของปราสาทเอดินเฟรด เสียงใบไม้ไหวเบาๆ จากสวนด้านล่างดังสะท้อนขึ้นมาในความเงียบ ออสตินยืนมองไปยังพระราชวังมือหนาจับราวระเบียงหินแน่น แสงไฟจากตะเกียงและเทียนของบ้านเรือนสะท้อนแสงดาวดวงน้อยบนนภา แต่ในใจของเขา… กลับมืดมิดกว่านั้นเสียงฝีเท้าหนักแน่นแว่วมาในความเงียบ ก่อนที่ร่างของเอ็ดเวิร์ดจะปรากฏจากเงามืดของปราสาท เขานั้นสวมเสื้อคลุมผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท ลวดลายเถาวัลย์ปักด้วยด้ายเงินแวววาว ราวกับเป็นเงาเคลื่อนที่ได้ มันทอดยาวจรดพื้น ขณะที่มือขวาของเขาถือแก้วเหล้าองุ่นอยู่หนึ่งแก้ว“เจ้ายังไม่หลับหรือ” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยความรู้สึกอัดแน่น ออสตินได้ยินเสียงของเขาโดยที่ไม่ได้หันมามอง ยังคงจ้องไปเบื้องหน้าอยู่“ใช่… ข้านอนไม่หลับ” ออสตินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับถอนหายใจ เอ็ดเวิร์ดหยุดยืนข้างเขา ยื่นแก้วเหล้าให้ แต่ออสตินส่ายหน้าเบาๆ“เจ้ากำลังจะเดินเข้าไปในวัง โดยไม่มีเกราะ ไม่มีดาบ เจ้าคิดว่าจะเข้าไปเผชิญหน้าเพียงคนเดียวอย่านั้นหรือ เจ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่สายตากวาดมองท้องฟ้