All Chapters of แกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI] + [BDSM] + [PWP] + [NC: Chapter 21 - Chapter 30

เขาก้มลงจูบริมฝีปากของออสตินอีกครั้งอย่างเร่าร้อนและดูดดื่มราวกับว่ากระชากวิญญาณของกันและกันให้ดับและมอดไหม้ไปในกองไฟกลายเป็นควัน มือหนาของเอ็ดเวิร์ดถอดกางเกงของตนเองออกอย่างเร่งรีบ และจับดุ้นสอดเข้าไปในร่องก้นของออสติน ทำให้ออสตินสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บเหมือนมีดาบนับหมื่นนับพันทะลุผ่าร่างของเขา เอ็ดเวิร์ดถอนริมฝีปากออก ทอดสายมองใบหน้าออสตินที่หลับตา บนเปลือกตาและโหนกแก้มเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ริมฝีปากเม้มกัด ภายในบีบรัดเขาแทบขาด ทั้งที่เขาใส่เข้าไปยังไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ “ออสตินลืมตาสิ มองหน้าข้า” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ออสตินปรือตามองใบหน้าของเอ็ดเวิร์ด เขาแทบลืมตาไม่ขึ้นด้วยซ้ำ “อื้อ…อึก…อ๊า…” ออสตินร้องครางกระเส่าด้วยความเจ็บปนเสียวสะท้านไปทั้งเรือนและร่าง ราวกับดิ่งลงไปในทะเลลึกอยากที่จะโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของเขา “ผ่อนคลายหน่อย…เจ้ากลืนกินข้าเช่นนี้ เดี๋ยวมันก็ขาดหรอก” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ ออสตินคายดุ้นออกช้าๆ ข้างในนั้นกระตุกไม่หยุดเลย เอ็ดเวิร์ดรู้สึกได้ ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงหมดอารมณ์ไปแล้ว แต่กับเอ็ดเวิร์ดเขายิ

เขาเห็นว่าเอ็ดเวิร์ด ปรากฏกายท่ามกลางแสงคบไฟสลัว เส้นผมสีทองถูกรวบหลวม ๆ ด้านหลัง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อนุ่มสีดำขลิบทอง ซึ่งเผยให้เห็นช่วงอกเปลือยเปล่าและไหล่แกร่งภายใต้แสงตะเกียง เขาก้าวเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน ราวกับราชสีห์ในรังของตนเอง “ออสติน…” เสียงของเอ็ดเวิร์ดแผ่วต่ำ แต่ชัดเจนในความลึกซึ้ง แฝงความดีใจและอะไรบางอย่างที่อ่านไม่ขาด “ข้ามีธุระจะคุยกับเจ้า…แต่มันจะผิดนักหรือ ถ้าข้าขอให้เจ้ารออยู่ตรงนี้…ในขณะที่ข้าอาบน้ำ?” เอ็ดเวิร์ดพูดเช่นนี้ ออสตินเผลอกลืนน้ำลายเล็กน้อย ออสตินเลือกไม่ตอบ…แต่ก็ไม่ถอย เอ็ดเวิร์ดยิ้มเพียงนิด คล้ายรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่อาจหันหลังกลับได้แล้ว เอ็ดเวิร์ดก้าวเข้าไปทีละก้าว ช้า ทรงอำนาจ และเร่งเร้า เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนบนพื้นหินผิวเรียบในห้องสรงน้ำแสนโอ่อ่า แสงจากคบไฟสะท้อนวาวบนเส้นผมสีทองและผิวเปลือยเปล่าภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมที่เปิดเผยมากกว่าปิดบัง “เจ้าไม่ตอบข้าเลยหรือ…” เสียงของเอ็ดเวิร์ดนั้นแผ่วต่ำ ลมหายใจของเขาแฝงไออุ่นและแรงโน้มถ่วงที่ยากจะขัดขืน “หรือกำลังรอฟังอะไรบางอย่างอยู่หรือเปล่า ออสติน?” “เปล่า” ออสตินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

คุกใต้ดินของปราสาทเอดินเฟรด ทอดตัวอยู่ใต้พื้นหินหนาทึบของปีกตะวันตกของปราสาทแห่งเอดินเฟรด สถานที่ซึ่งแม้แต่แสงตะวันยังไม่กล้าส่องลงไปถึง ไม่มีเสียงนก เสียงลม หรือเสียงแห่งชีวิต มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานหินที่รั่วซึมเป็นระยะ ราวกับเสียงของเวลา… ที่หยดรดวิญญาณให้เน่าตายไปทีละหยด หินที่ปูพื้นนั้นเปียกชื้นอยู่ตลอดเวลา ส่งกลิ่นอับเฉพาะตัว ผสมกลิ่นเลือด กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นความกลัว กำแพงหินถูกเจาะเป็นห้องขังขนาดเล็ก แยกเป็นคูหามืดทึบ แต่ละห้องมีลูกกรงเหล็กหนา สนิมจับหนาแน่นจนแทบไม่มีช่องให้มองลอด โซ่ตรวนสนิมเขรอะยังแขวนอยู่บนผนังในบางห้อง…เหมือนไม่มีใครกล้าถอดมันออก ราวกับมันยังรอ ‘บางคน’ กลับมา ลึกลงไปอีก คือห้องเงียบที่ไม่มีแม้แต่คบเพลิง ไม่มีแม้เสียงยามเดินตรวจ กล่าวกันว่าเป็นที่ขังนักโทษที่ไม่สมควรมีชื่อ หรือกระทั่งตัวตน สถานที่ซึ่งความตายยังเมตตากว่าอยู่ต่อ เสียงเพรียกแผ่วเบาของนักโทษที่ลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกหน้าตาเป็นอย่างไร บ้างสะอื้น บ้างหัวเราะอย่างเสียสติ บ้างเอาเล็บขูดผนังจนเลือดโชก…เพียงเพื่อยืนยันกับตัวเองว่า ‘เรายังมีตัวตนอยู่ ที่นี่ไม่ใช่เพียงสถานที่ขังร่างกาย… แต่คือหลุม

ละอองน้ำโปรยปรายราวม่านฝนบางเบา เสียงน้ำตกยังคงกระทบหินอย่างต่อเนื่อง ราวกับเป็นท่วงทำนองที่บรรเลงจากสรวงสวรรค์ เรียวเท้าของออสตินก้าวลงสู่ธารน้ำเย็นเฉียบ เขาเหยียบย่ำไปบนพื้นหินที่ลื่นจากตะไคร่น้ำเบาบาง ใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังม่านน้ำตกเบื้องหน้าอย่างเลื่อนลอย ราวกับพยายามปล่อยใจให้จมหายไปกับเสียงของธรรมชาติ เพื่อจะหลีกหนีภาพในอดีตที่ยังตามหลอกหลอนไม่จบสิ้น หยาดกระเซ็นต้องปลายผมสีเข้มของเขา ละอองน้ำไหลลูบไล้ผิวเนื้อขาวซีดที่เปลือกตา ปลายจมูก และเรียวปาก ออสตินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายน้ำ ไม่เอ่ยคำ ไม่หันกลับไปมองด้านหลัง ทั้งที่รู้ว่าเขามาแล้ว… เอ็ดเวิร์ดก้าวลงจากโขดหินที่สูงกว่าเล็กน้อย ชายเสื้อคลุมหลุดร่วงลงกับพื้นหญ้าโดยไม่มีเสียงใด เสื้อตัวในหลุดตามลงมา ร่างของเขาเปลือยเปล่าภายใต้แสงเช้า อกกว้างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แน่นหนา แผ่นหลังแน่นเนื้อของเขาต้องแสงแดดที่ลอดผ่านยอดสน ใบหน้าคมคายราวรูปสลักดูสงบ สง่างาม และมั่นคง เอ็ดเวิร์ดก้าวเดินช้า ๆ ไปในน้ำ สายน้ำไหลเอื่อยปะทะเรียวขาและลำตัวอย่างแผ่วเบา จนกระทั่งเขามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังออสติน “ออสติน…” เสียงของเอ็ดเวิ

ค่ำคืนเหนือปราสาทเอดินเฟรด สายลมจากทะเลสาบกว้างใหญ่พัดเฉื่อยเย็นเข้ามาทางหน้าต่างสูงของห้องนอนทิศตะวันออก ผ้าม่านสีงาช้างพลิ้วไหวไปตามจังหวะของลมราตรี แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามากระทบพื้นหินอ่อนเย็นจัดจนเกิดเป็นเงาเสี้ยวพระจันทร์อยู่ตรงปลายเตียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องเล็กน้อย ก่อนจะเงียบลงเมื่อประตูถูกปิดเบาๆ เอ็ดเวิร์ด มอนเนิร์ด ดยุกแห่งเอดินเฟรดเพิ่งกลับจากการประชุมลับกับแม่ทัพชายแดนด้านเหนือของฟินโทรเฟีย ท่ามกลางหมอกเย็นและบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิที่ยังไม่อาจไล่ความหนาวของภาคเหนือออกไปได้หมด แต่ความเหน็บหนาวทั้งปวง…ก็เหมือนจะหยุดลงที่ภาพเบื้องหน้าร่างสูงของออสตินยืนอยู่ตรงระเบียง ผ้าคลุมไหล่ผืนบางพริ้วไหวไปตามแรงลม ร่างสูงสง่างามในชุดผ้าฝ้ายสีขาวนวลตัดกับผิวเนียนดุจเนียนแกะสลัก แผ่นหลังนั้นเปลือยเปล่าใต้เนื้อผ้าบางเบา ราวกับจะละลายไปกับแสงจันทร์ เขายืนนิ่งเงียบ มองไปยังพระราชวังหลวงที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลลิบ แต่ไม่เคยไกลจากความคิด เอ็ดเวิร์ดยืนนิ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออก แล้วเดินเข้ามาช้าๆ“เจ้าไม่หลับอีกหรือ” เสียงของเอ็ดเวิร์ดแผ่วต่ำแต่ทุ้