All Chapters of แกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI] + [BDSM] + [PWP] + [NC: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อออสตินก้าวเดินมาถึงเรือนนอนพร้อมกับเดวิด ออสตินกวาดตามองอาคารขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ตัวอาคารสร้างจากหินสีเทาเข้ม ดูแข็งแกร่งมั่นคงตามแบบฉบับอาคารทหาร ประตูไม้หนาเปิดออก เผยให้เห็นบันไดหินและคบไฟที่อยู่ตรงชานพักทอดยาวขึ้นไปสู่ชั้นบน“เรือนแห่งนี้มีทั้งหมดห้าชั้น รวมกันแล้วมีทั้งหมดห้าสิบห้อง หนึ่งห้องนอนได้สองคน มีโรงอาบน้ำแยกอยู่ด้านหลังอาคารสำหรับพวกอัศวินใช้ผ่อนคลาย” เดวิดเอ่ยพลางเดินนำเข้าไปด้านใน กลิ่นไม้ผสมกับกลิ่นเหล็กจากชุดเกราะและอาวุธลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ซึ่งเป็นกลิ่นที่คุ้นชิน ขณะที่อยู่ในสนามรบ ในสนามรบนอกจากกลิ่นเหล็ก ยังมีกลิ่นคาวเลือดอีกด้วยออสตินเสียงฝีเท้าและเสียงสนทนาของเหล่าอัศวินดังเบาๆ ตามโถงทางเดินยาว พวกเขาต่างหยุดชะงักมองมายังออสตินที่เดินเคียงข้างเดวิด บางคนหรี่ตามราวกับจับสังเกต บางคนก็พยักหน้าให้ด้วยท่าทีเป็นมิตรแต่ระวังตัวอยู่เดวิดพาเขาเดินขึ้นมาถึงชั้นสาม หยุดที่หน้าห้องแห่งหนึ่งก่อนจะเปิดประตูเข้าไป“ห้องนี้ยังว่างอยู่ ข้าเพิ่งย้ายคนออกไปเมื่อต้นสัปดาห์ เจ้าอยู่ที่นี่กับข้าไปก่อนก็แล้วกัน” เดวิดวางมือลงบนบ่าของออสตินเบาๆ แล้วเผยรอยย

ออสตินก้าวเดินมายังรถม้าขนาดใหญ่ที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ ม้าสี่ตัวที่ผูกกับรถม้าสีดำมันเงาจากการดูแลเป็นอย่างดี ม้าทุกตัวเชิดหน้าสง่างาม แผงคอถูกหวีเรียบจนเป็นมันวาว รถม้าคันนี้ใหญ่กว่าปกติ นั่งได้ถึงหกคน เป็นพาหนะที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก เว้นเสียแต่พระบรมวงศานุวงศ์ หรือขุนนางผู้มีอำนาจระดับสูง เช่นดยุกหรือดัชเชส ผ้าม่านเนื้อหนาถักทออย่างประณีตสีดำสนิทถูกปิดแน่นจนมองไม่เห็นภายใน ออสตินกำลังจะเอ่ยถามคนขับรถม้า แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านใน “ออสติน เจ้ามาแล้วหรือ… ขึ้นมาสิ” นั่นเป็นเสียงของเอ็ดเวิร์ด มันดูอบอุ่นและอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง ออสตินเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เขามาอยู่ในนี้ตั้งแต่เมื่อไร? แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เขาเพียงเปิดประตูรถม้าแล้วก้าวขึ้นไปอย่างเงียบๆ ภายในรถม้าเงียบสงบและเย็นสบาย กลิ่นอ่อนๆ ของสมุนไพรและไม้หอมลอยอยู่ในอากาศ เขานั่งลงตรงที่ว่างห่างจากเอ็ดเวิร์ดไปเล็กน้อย ดยุกหนุ่มเหลือบมอง แล้วตบเบาๆ ที่เบาะข้างตน “มานั่งข้างๆ ข้าสิ” เอ็ดเวิร์ดกล่าวเสียงนุ่ม ออสตินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมขยับตัวมานั่งข้างเขาโดยไม่พูดอะไร ในหัวของเขายังเต็มไปด้วยเรื่องราวของน้องสาวเพียง

เป้าหมายของออสตินในค่ำคืนนี้คือเหล่าท่านดยุกทั้งห้าคน ผู้ทรงอำนาจที่สุดในราชสำนักและมีส่วนเกี่ยวข้องกับความลับที่เขาต้องการเปิดเผย “เอลิซาเบธ เจ้าต้องขึ้นเวทีแล้วนะ ไปเตรียมตัวได้แล้ว” เสียงของนางกำนัลสาวผู้หนึ่งดังขึ้นข้างตัว นางสวมชุดสีขาวเรียบหรูเช่นเดียวกับเขา แววตาเร่งเร้าไม่ระแวง ออสตินพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทีสงบ เขาปั้นสีหน้าอย่างสุขุมก่อนจะเดินตามนางไปยังห้องด้านข้าง ภายในห้องนั้น หญิงสาวอีกสี่คนกำลังเตรียมตัวอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ ต่างกำลังทาลิปสติก จัดกระโปรง หรือซ้อมบทของตัวเองเบาๆ ไม่มีใครสังเกตว่า “เอลิซาเบธ” คนที่ห้าในค่ำคืนนี้ ความจริงแล้ว ชุดนี้เป็นของเอลิซาเบธ บุตรสาวของขุนนางผู้มีชื่อเสียงซึ่งกำหนดจะขึ้นแสดงในคืนนี้ หากแต่โชคชะตาเล่นตลก นางเกิดอาการปวดท้องกะทันหันหลังจากจิบน้ำมะนาวระหว่างการซ้อมกับเพื่อนสาว ออสตินซึ่งแอบฟังอยู่ในมุมหนึ่งรีบฉวยโอกาส เขาเสนอตัวขึ้นแสดงแทนทันที ก่อนที่ใครจะได้ตั้งข้อสงสัย ตอนแรกเอลิซาเบธลังเล เพราะเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าในสายตา แต่เมื่อไม่มีทางเลือกและการแสดงใกล้เข้ามาทุกที นางจึงยอมปล่อยให้เขาสวมบทตนเอง ที่จริงแล้ว เขาไม่ได้

เขาหันกลับมา ตั้งใจจะตามเงาลึกลับคนแรกต่อ แต่ไม่ทันก้าวออกไปได้ทันที สิ่งที่เขาเห็น คือ ความว่างเปล่า เงานั้น…หายไปแล้ว ออสตินยืนนิ่งกลางระเบียง ท่ามกลางลมเย็นที่พัดมาจากสวนหลวง ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียว และอาจไม่ใช่แค่กับคนร้ายหนึ่งหรือสองคน แต่อาจมี “บางสิ่ง” มากกว่านั้นอยู่ในวังคืนนี้ เขาตัดสินใจจะถอนตัว เดินออกจากบริเวณนี้ทันที แต่แล้ว… แผ่นผ้าหนาเย็นเฉียบปิดแน่นลงบนใบหน้า ปิดทั้งปากและจมูกของเขา กลิ่นฉุนของยาชัดเจนจนแสบโพรงจมูกเขาดิ้นรนสุดแรง ร่างกายที่ยังคงสวมกระโปรงสุ่มหรูพัวพันกับฝีเท้า แต่แขนของชายผู้จับเขาไว้แน่นราวเหล็กกล้า เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำดังอยู่ในหู ทุกแรงต้านกลับไร้ผล ความมึนงงแผ่ซ่านเข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว ออสตินรู้สึกว่า… โลกทั้งใบค่อย ๆ มืดลง ออสตินทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง สติหลุดลอย ทิ้งเพียงความเงียบงันที่ชวนขนลุกไว้เบื้องหลัง เอ็ดเวิร์ดก้าวออกมาจากงานเลี้ยง เขาเดินมายังหน้าวัง เห็นว่าเหล่าอัศวินของเขายืนคอยอย่างเป็นระเบียบ เขากลับไม่เห็นออสตินอยู่ตรงรถม้า เขาคิดว่าออสตินคงออกจากงานเลี้ยงแล้วมุ่งตรงกลับมายังรถม้า เดวิด

“ถ้าข้ายอมล่ะ” ออสตินถามกลับไปทั้งที่ในใจเขารู้สึกประหม่ากับการให้คำตอบของเอ็ดเวิร์ด เอ็ดเวิร์ดยื่นใบหน้ามาหาออสติน ออสตินหลับตาลงกับหญิงสาวรอคอยจูบของชายหนุ่ม เอ็ดเวิร์ด ก้มลงจูบที่ริมฝีปากของออสตินอย่างนุ่มนวล เพื่อรอดูปฏิกิริยาว่าออสตินจะสมยอมให้เขาจูบต่ออีกหรือไม่ ออสตินไม่เพียงไม่ยอมให้เขาจูบแต่ว่าออสตินกับเผยริมฝีปากแลกลิ้นกับเขายังดูดดื่มมือหนาทั้งสองข้างกอดคอของเอ็ดเวิร์ดไว้แนบชิดเพื่อได้จูบได้ชิดใกล้ยิ่งขึ้น ออสตินไม่เคยจูบกับหญิงสาวใดที่เร่าร้อนและดูดดื่มเช่นนี้มาก่อน การจูบในครั้งนี้มันทำให้เขารู้สึกอ่อนไหวกับอารมณ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนไม่นานนักก็ถอนจูบออกเรากับเสียดาย สายตาทั้งคู่จับจ้องมองกันอย่างลึกซึ้งโดยไม่ต้องพูดสิ่งใดออกมา มือหนาของเอ็ดเวิร์ดประคองใบหน้าของออสตินขึ้นมาจูบอีกครั้ง ทั้งครั้งนี้เป็นการจูบแบบฉาบฉวยไม่ได้ลึกซึ้งอย่างเมื่อครู่ เอ็ดเวิร์ดใช้มือหนาถอดเสื้อของออสตินออกอย่างรวดเร็ว ออสตินก็ถอดเสื้อของตัวเองออกไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใดเรากับสมยอมไม่ว่าเอ็ดเวิร์ดทำสิ่งใดเขาก็พร้อมที่จะทำตาม เอ็ดเวิร์ดจูบหรือฝีปากอย่างดูดดื่ม ราวกับว่าเขากำลังสูบวิญญาณของออสตินใ